The fun in fundamentalism: Bennekom

Een pabo-schaap uit Zwolle, uiteraard lesgevend op een gggristelijke basisschool met den Bijbel, bond een kleuter vast omdat ‘ie lastig was. Tsja, wat had u dan verwacht? De kwaliteit van de Nederlandse pabo’s is, zoals bekend, ver onder de maat en dat gecombineerd met het frustrerende en conservatieve gggristelijke gedachtegoed maakt van elke gggristelijke lerares een potentieel gedrocht. En ik kan het weten want ik heb zelf op een gggristelijke school met den Bijbel gezeten. En niet zomaar eentje, nee, een officiële Julianaschool, midden in de zwerende etterpuist van de Veluwe, het met kranten dichtgeplakte durpje Bennekom.

Terwijl het voor de rest van Nederland begin jaren tachtig was, was het voor ons kinderen in het fundamentalistische concentratiekamp Julianaschool nog gewoon jaren vijftig. Niets mocht, niets kon, er was niets, en de Calvinistische bezuinigingsmaatregelen waren ronduit pijnlijk te noemen. Niet alleen ons Zeeuwen ben zuunig, ook de uit klei getrokken incestveluwers maken er doorgaans een sport van zo zuinig en sober mogelijk te leven. Wij, kinderen van de jaren tachtig, gingen zichtbaar gebukt onder dat reli-fascistoide zuinigheidsideaal.

Zelfs de schriftjes, die we van school kregen, werden beschouwd als door De Heere geschonken erfgoed. Het was VERBODEN op de kaft te schrijven en door het (kennelijk) chronische gebrek aan papier werden wij gedwongen onze staartdelingen zoveel mogelijk in elkaar te schrijven, zodat er meer sommen op één bladzijde pasten. Ook de pennen die we van school kregen, gingen niet zondermeer leeg. Waren ze wel leeg dan moest je “er nog maar even mee doen”, en had je er op gekauwd dan kon je het shaken: voor straf vijf dagen met vulpen schrijven. Bovendien gebruikten we vierde- en vijfdehands pennen, wat er op neer kwam dat je altijd met een afgekauwde, lege pen van een ander zat te schoonschrijven.

Het onderwijzend personeel op deze kwaadaardige tumor van de Veluwe, de Julianaschool te Bennekom, was nauwelijks onderwijzend te noemen. Engelen der wrake en Godsvruchtige waanzinnigen dekt de lading meer vermoed ik. Het jongste personeelslid in ons Calvijn- gevangenenkamp was drieënvijftig, de oudste honderdachtenzestig. Deze mensen hadden geen pabo gedaan, deze mensen waren nog “opgekweekt” in een heuse kweekschool. In die tijd deden ze nog niet aan fancy pedagogisch gelul of vernuftige leermethoden. Kinderen waren in die tijd irritante ettertjes (zoals meester K., een psychoot met een diakenharses, ons dagelijks, eventueel hardhandig fysiek, inwreef), en met veel tuchtiging, onderdrukking en Bijbelse indoctrinatie kweek je hardwerkende maar Jezus-liefhebbende mavo-klantjes die weinig maar eerlijk geld gaan verdienen met hun handen. Van geestelijke ontwikkeling, stimulering van talenten en openheid hadden deze hypocriete rokken- en spencerdragers nog nooit gehoord. Het was overduidelijk niet de bedoeling dat je op die school zelfstandig leerde denken, en intellectualiteit was eerder een handicap dan een zegen. In Bennekom woonden dan ook uitsluitend zure middenstanders, hoofdmeesters, ouderlingen en andere giftige adders. Handwerk was goed, zelf wetenschap bedrijven en tot de ontdekking komen dat de Bijbel een sprookjesboek is, was (uiteraard) fout.

Het lugubere van die hele Julianaschool was dat het letterlijk als concentratiekamp gebouwd was. Het volledige perceel waar de school op stond was omheind met twee meter hoog Heras-hekwerk, afgetopt met drie rollen prikkeldraad (ik lieg het niet). Dit prikkeldraad was opgespannen over gebogen staanders die naar binnen stonden gericht, zodat het vooral moeilijker was om vanaf het schoolplein naar buiten te klimmen dan andersom.

Extra schrijnend was het bestaan van een Openbare Basisschool de Prinsenakker, die aan de overkant van de straat stond. Deze school was niet omheind, had slecht een laag hekje voor de sier en de kinderen aldaar deden wel leuke dingen: carnaval (als je acht bent is dat leuk, na je twaalfde fors debiel), toneel, normale liedjes zingen in plaats van psalmen, juffen en meesters die niet bejaard waren, noem het maar op. Wij, slachtoffers van het jaren vijftig reforegime, konden niets anders doen dan watertandend toekijken hoe normale kinderen wel van hun vrijheid mochten genieten.

Enfin, het moge duidelijk zijn: de combinatie van pabo-schapen, een dichtgetikt gat op de biblebelt, onze fijne en trotsche joods-gristelijke traditie en de Calvinistische waarden “niet genieten maar zuinig zijn”, leveren ook nu in 2007 wederom de bekende excessen op.

Christenhonden blijven toch machtswellustelingen die, als ze hun zin niet krijgen, overgaan tot onderdrukking (vastbinden), censuur (posters scheuren) en anti-democratie (ChristenUnie).