Recensie: Hollands Next Top Model (7)

Handig, beetje werk outsorcen. Moet kunnen op de vrije markt nietwaar? Zo gezegd zo gedaan: “Sjaak, kun jij even de Hollands Next Top Model nummero zeven voor me fixen?” “Tuurlijk Bert Brussen, komt voor de Sonja Bakker!” Maarja, was Sjaak er wel even vergeten bij te zeggen dat hij geen computer meer heeft en zijn werk tegenwoordig tijpt op ene Remmington typemachine. In tweevoud, dankzij de wonderbaarlijke uitvinding van het carbon, dat dan weer wel. Enfin, na het inscannen en textbridgen is ‘ie er dan: de Hollands Next Top Model Aflevering 7 Recensie. Bedankt Sjaak. Begin je nu vast aan de volgende? Sabrina gaat er dan uit…

In hun poging de hele wereld te bevuilen met kerosine, trokken de dames en hun team (zonder Ruud van der Peijl, maar die had vast veel belangwekkender en intellectuelere dingen te doen op de Hollandse klei) naar het Zuid-Afrikaanse Kaapstad. Woorden over enge negers, AIDS, moorden op tieners, autoberovingen en apartheid vielen niet te noteren. Er was immers wel wat belangrijkers gaande: gefotografeerd diende er te worden, opmerkingen dienden te worden gemaakt en er diende te worden overnacht op de steppes vol stropers, leeuwen en ander gespuis.

Dat geschiedde echter pas later in de episode: het geheel begon met de aankomst in een blankenvilla waar de meiden gingen overnachten, waar Sabrina het grootste bed voor zich opeiste en waar ze werden wakker geschopt door een homo (verrassend, zowel dat wakker schoppen als de homoseksuele aard van de begeleider) om in de tuin, in de opkomende zon, lekker te gaan Tai-Chi’en. De dames moesten vreselijk complexe emoties uitbeelden, zoals daar zijn: verdrietig, blij en boos. Voorwaar geen eenvoudige opgave voor een stel wichten dat slechts de emotie “oppervlakkigheid” beheerst, maar het was toch hard nodig: even later vertrokken de meiden per auto naar de woestijn om een fotoshoot te maken waarin al deze emoties getoond moesten worden.

Sabrina toonde maar weer eens aan waarom zelfs haar huisgenoten haar niet moeten. “Ik schaam me niet om mijn emoties te tonen”, “voor Kim wordt het een echte uitdaging”, “Weet je, ik maak er gewoon iets positiefs van, dat kan ik heel goed”: het zijn slechts enkele uitspraken die aan de oppervlakte van Sabrina’s enorme ego komen bovendobberen. Met verve heeft de Hollandse chick het misselijke karakter van Sandra overgenomen, en probeert haar verdorven geest op alle mogelijke manieren in te zetten.

Bodil krijgt van Sabrina in het huis steeds koekjes voorgeschoteld, in de hoop dat Bodil zich rondvreet en zichzelf elimineert. Bodil lijkt echter ook vaak anorexiawebsites aan te doen en heeft het motto A cookie is a no-time food ter harte genomen. Dikke pech dus voor Sabrina, die het tijdens de fotoshoot, het moet gezegd, behoorlijk goed deed. Volgens de deskundige jury (en dat oordeel neem ik klakkeloos over) doet ze nog wel te overdreven, maar voor de rest, Nederland, kijken we hier naar een Yfke Sturm in de dop.

Ook de andere vrouwen werkten hun woestijnshoot af (zelfs met factor 50 op haar huid verbrandde Christa nog, en dat mag nooooooooooit in de modellenwereld, aldus deskundige Hildo, want dat zie je op de foto), waarna koers werd gezet naar het wildreservaat. Christa moest naast een olifant gaan staan (“Ik vind olifanten van dichtbij op zich best wel groot.”), Bodil kreeg een cheetah over de vloer (“ze zijn best eng, dat heb ik weer.”), Sabrina moest haar modellenkont op een olifantenrug zetten en Kim zat op een paard tussen de giraffes (“Ik had echt zoiets van: nee, een paard. Paarden zijn… eng, weet je.”).

Na alle clichématige foto’s tussen alle nog clichématiger beestjes van de savanne, werd bekend dat twee vrouwen een hotelsuite op mochten zoeken, terwijl er drie in een tent in de natuur moesten gaan pitten. Drie vrouwen in een tent op de steppe: u raadt reeds, lezers, dat dit een origineel, gedurfd en spannend stukje toptelevisie opleverde. De meiden deden natuurlijk geen oog dicht, bang als ze waren van een krokodil of een leeuw met trek in veel bot en weinig vlees.

De volgende dag bleek de dag des oordeels: een jury liep, zoals elke week, de meiden langs om ze een flinke veeg uit de pan te geven. Hierbij moet worden opgemerkt dat tegen bijna elk model werd gezegd dat emoties van binnenuit moeten komen. Van zo’n diepe levensles moesten de dames natuurlijk op adem komen, maar daar was geen tijd voor, omdat Yfke alweer met haar foto’s kwam aanzetten. Bodil en River waren het slechtst, maar River was het allerslechtst en kon daarom meteen op het vliegtuig. Ze overtuigde niet in haar emoties: de emotie “boos” viel haar bijvoorbeeld te lastig. Had ze nu maar de emotie “bitchy” gekozen, dan was ze de glorieuze winnares geweest, maar nee, het mocht niet zo zijn. Vier modellen in spe gaan volgende week weer verder, met ongetwijfeld veel kritiek op emoties die niet van binnenuit, maar heel ergens anders vandaan komen. Het zal me benieuwen.