Fascinerend, zo’n nachtje zuipen en toekijken bij het bacchanaal van brallende piepjonge journalisten en schrijvers, die toevallig voor hetzelfde blaadje schrijven waar ik ooit begonnen ben, als iets minder piepjong maar even onervaren scribent. Dat dergelijke toppiejoppie- gezellige bijeenkomsten altijd plaatshebben in het diepste puntje van de provinciaalste provincie (bus: één keer per uur. Route: veertig minuten. En God zag dat het plat was) neem ik dan maar op de koop toe. Het is weer eens wat anders, barhangen en miezerig zijn tussen mensen die allemaal goed kunnen schrijven en niet helemaal sporen omdat ze nou eenmaal schrijver willen worden.
Wat dan opvalt, buiten het feit dat ik niet meer in staat blijk hard te brullen, met bier en/of water te gooien en tot zes uur ‘s ochtends grappen over poep- en plas te maken, is hoe vervreemdend het constante persoonlijke webloggen eigenlijk werkt. Mensen die ik nog nooit gezien en ontmoet had, wiens naam ik niet kende en waar ik zelfs het bestaan niet van vermoedde, blijken ineens beangstigend veel van me te weten. “Ja jij bent Bert Brussen en ze hebben je column in de Sp!ts stopgezet he?”
Lees verder op Brussenproza.nl
14 Responses to “Ondertussen, met Bert Brussen in de provincie”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Leestekens weg en het is net Kouwes.
Leuk stukje Bert.
Hahaha, grappig jong blijf je. Of ik er bij was.
=Wie niets zegt en niets schrijft is altijd rein en leeft gelukkig in het eigen universum. Zonder mening geen vijanden, zonder vijanden geen onzekerheid, zonder onzekerheid geen twijfel.=
Das een mooie.
Ja, ik herkende je ook, Brussen. Akelig kudtjong. Je zat de hele avond naar de tieten van mijn vrouw te kijken. Waarvoor dank, hoef ik het niet te doen.
@Pieter van T: *proest*
@Bert:
Zal ik verklappen dat ik elke week Pieter’s vrouw neuk zodat hij dat hoeft te doen? Of gaat hij dat niet waarderen, denk je?
Pieter’s vrouw waardeert het in elk geval wel.
erratum @ 4:02:
zodat hij dat *niet* hoeft te doen. (uiteraard)
Verdomme Bert, je hebt het bosspel gemist.
LOL @ Roel!
Was het toppiejoppie?
Als je van de ziekte van Lyme houdt wel…
Het mooiste Brussenmoment vond naar mijn mening toch plaats toen Bert ‘s avonds binnenkwam en aan tafel ging zitten terwijl ieder druk doende was zoveel mogelijk lawaai te produceren met bestek, stem en tafelpoten. Ik wist niet dat een gezicht het woord STERF! zo perfect kon uitdrukken.
En dan te bedenken dat ik slechts eenmaal “Ga eens dood” heb geroepen.
En dan te bedenken dat ik slechts eenmaal “Ga eens dood” heb geroepen.
—
Tss, je wordt rustig op je oude dag…
Maar geef toe: De Gouden Kooi tijdens het eten was een hoogtepuntje.
Prachtig verhaal Bert.
Ik was ooit (jaaaaaren geleden) op een bruiloft in het verre oosten bij Enschede… wat een taferelen… van die lange tafels (zoals in Belgie en Duitsland) waar iedereen meters bier zit weg te werken… en het bruidspaar dat op stoelen de lucht in wordt getild…*zucht* vervolgens om 03.00 ‘snachts op de (overigens volkomen lege) A12 met een slordige 180 km/h ingehaald worden door politie (met een slordige 200 km/h)… en niet aan de kant gezet… tja.