Het extreem lage aantal van tweehonderdtwintig duizend kijkers is het verbijsterende resultaat van de derde aflevering van Zomergasten. Scoorde media-advocaat Moskowicz vorige week nog een keiharde zeshonderdduizend kijkers, filmmaker Hany Abu-Assad kon kennelijk niemand lang genoeg boeien, en dat terwijl hij zijn overhemd nog verder open had staan dan het Italiaanse designshirt van Abraham M. Bovendien had palestijn Hany Abu-Assad veel meer borsthaar dan jood Abraham M.
Maar afgezien van het uiterlijke vertoon viel er bij Hany Abu-Assad veel meer te halen. Heel veel meer zelfs. Luyendijk en Abu-Assad waren absoluut een gezellig stel en de chemie spatte eigenlijk direct van het scherm af. Vrienden voor het leven, zou een kijker denken die er midden in viel, en dat is ook niet zo heel gek als je je bedenkt dat ze beiden dezelfde passie die Midden-Oosten heet delen.
Toegegeven, de in Nederland momenteel welig tierende rechts-populistische anti-Palestijnse zaak-activist kon de combinatie Abu “het zijn geen zelfmoordterroristen maar zelfmoord activisten”-Assad en Joris “het westen doet inderdaad geen moeite om ze te begrijpen” Luyendijk waarschijnlijk niet lang velen zonder misselijk te worden. Misschien was het af en toe ook wel een heel erg klef onderonsje tussen twee liefhebbers van een cultuur die nou niet bepaald als vreedzaam te boek staat. Erg kritisch werd de zaak in ieder geval niet besproken.
Maar dat maakte de uitzending er niet minder interessant op. Hany Abu-Assad was namelijk een van die zeldzame gasten waarvoor een programma als Zomergasten gemaakt lijkt te zijn. Iemand met een verhaal, het vermogen dat verhaal beeldend en bloemrijk te vertellen, en, nog belangrijker, het vermogen dat verhaal te vertellen uitsluitend omdat er in dit programma verhalen verteld mogen worden. Abu gebruikte, dankzij zijn kennis als filmmaker, deze televisieavond niet als etalage om daarin zijn ego tentoon te stellen, maar om kleur te geven aan een reeds bestaande visie. En dankzij de heerlijk relativerende zelfspot werkte de fragmentkeuze, inclusief de wereldpremière van een of ander nieuw pas-op-voor-het-milieu niemendalletje van vliegreis- en stroomgrootverbruiker Leonardo Di Capro, in het voordeel van zijn verhalen. Een allochtoon die Nederland heeft leren kennen dankzij Fred Haché en Theo en Thea zou een welkome gastdocent zijn op iedere inburgeringscursus.
Maar was het te klef? Was de houding van Luyendijk wederom te non-kritisch? Of was het, door het hoge insidersgehalte en de nogal snel zwaar op hand zijnde politieke onderwerpen gewoon niet toegankelijk genoeg? Van alles een beetje. Het was veel kleppen en beppen, met cynische “wij snappen elkaar” grapjes. En behalve die paar momenten waarop Luyendijk Hany Abu-Assad op zijn morele verantwoordelijkheid wees inzake de liefde voor zichzelf opblazende palestijnen, was het nou niet bepaald een slangenkuil waar Abu instapte. En ja, nog maar weer eens even de joods-palestijnse zaak bespreken op de late, en hete, zondagavond riekt wel heel erg naar televisie voor pijprokende corduroy broeken met een glas cognac in de hand.
Het was alleen beslist niet saai. Hany Abu-Assad is een meesterverteller, een exotische charmeur, die een bijzonder originele invalshoek heeft gekozen voor zijn zomeravond. En Luyendijk was in ieder geval echt zichzelf, op zijn gemak en in zijn element. Hij probeerde oprecht gepassioneerd de ware gast boven tafel te krijgen. En dat was heerlijk om te zien, heerlijk om naar te luisteren en dankzij de verrassingen verpakt in oosterse charme ook nog eens iets om langer over na te denken. Het was kortom een Zomergasten zoals het hoort.
Het best laat deze aflevering zich waarschijnlijk omschrijven aan de hand van een reactie, gisteren tijdens de uitzending achtergelaten op dit weblog: “Tot nu toe is het de eerste zomergast waar ik nog naar kijk op dit uur”.
Eerdere Zomergasten:
27 Responses to “Recensie Zomergasten (3): Hany Abu-Assad”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Recensie Zomergasten (3): Hany Abu-Assad…
Het extreem lage aantal van tweehonderdtwintig duizend kijkers is het verbijsterende resultaat van de derde aflevering van Zomergasten. Scoorde media-advocaat Moskowicz vorige week nog een keiharde zeshonderdduizend kijkers, filmmaker Hany Abu-Assad ko…
Juist het feit dat ze beiden wisten waarover ze het hadden, en ook het feit dat er geen vliegen werden afgevangen was een heel belangrijk punt.
“ook het feit dat er geen vliegen werden afgevangen”
Je bedoelt die zionistische vlieg die in de studio rondvloog?
Tsja… moet ik het nu a.s. zaterdag wel of niet in de herhaling gaan bekijken? Of zal ik gewoon alle oude Fred Haché shows gaan downloaden?
Pollens…
@4 koerbagh
Kijk maar.
@3 bert
Zelfs de zionistische vlieg werd listig en toch charmant ontweken.Dat werd in elk geval in beelden weer rechtgetrokken.
Saba en Chatilla laat men te weinig zien.
wat nou Vliegen afvangen? Ik heb niks tegen joden.
Joden zijn heel goed in diamanten ringen, zoals die van Tiffany & Co
Tweehonderdtwintig duizend kijkers hebben wellicht geen tuin of dakterras, of hebben de extreme hitte van zondagavond binnenshuis getrotseerd. Eigenlijk vraag ik me af hoeveel (quasi)intellectuelen zo’n kijkcijferkastje (hoe heet dat ding?) in huis hebben.
Eh, nee, ik heb niet gekeken. Mannen met behaarde borstkas en ook nog geboren in Nazareth… Laat maar. *Denkt met weemoed terug aan Fred Haché*
Lol @ Bert Brussen (3). Plus: een geweldige recensie. Ben het er mee eens, dit was de leukste zomergasten sinds tijden: de aflevering stak sowieso met kop, schouders, romp en benen boven de domme uitzending met Vriesekoop en de vreselijk saaie aflevering met Mosko uit. Inderdaad, zoals je meldt: het grote verschil tussen Mosko en Abu-Assad is de zelfspot: laatstgenoemde zat er vol mee. De sfeer was idd ouwe-jongens-krentenbrood, maar dat maakt Zomergasten juist een lekkere zit, vind ik. Enige puntje van kritiek op de recensie: helaas word niet echt gemeld dat Abu-Assad niet ontzettend veel kennis van zaken heeft: het is een licht naïef mannetje, waar ik niet veel van heb geleerd. Natuurlijk, van Mosko en Vriesekoop leerde ik ongeveer net zoveel als van een blinde bospad met LTS-zwakstroom, maar ik herinner me uitzendingen met bv Willem Anker en Hafid Bouazza waar ik iets meer van leerde. Verder lof voor Assad: leuke fragmenten, leuke vertelstijl én een leuke film. Iemand gezien? Erg mooi en opvallend goed.
Riep daar iemand LTS-zwakstroom? Enfin, mooie aflevering, een van de betere sinds de zelfverheerlijking van de Winter van vorig jaar. Niet alleen is Luyendijk enigszins in mijn achting gestegen, maar Abu-Assad wist zelfs de Palestijnse kwestie op non-Greta-achtige wijze te normaliseren. Was ik wel weer eens aan toe.
“een leuke film.”
@Sjaak: Welke film precies?
dank Bert voor deze fraaie recensie. Vervelend, ik ben het er ongeveer helemaal mee eens. Maargoed, hulde voor de gast + JL voor een vermakelije avond, mooie fragmenten met dito verhalen erbij. Daar blijf ik graag voor thuis.
Ik vond hem in zijn politieke/filosofische ideeen een ontzettende warhoofd, ook wel dom op sommige punten. Wel een sympathieke jongen verder. Maar goed, het gaat erom dat je iemand leert kennen en dat ie zijn verhaal vertelt en dat is uitstekend gelukt.
heb ik nu daadwerkelijk luyendijk serieus horen beweren dat het democratische systeem niet meer werkt?! Ik ga de uitzending nogmaals bekijken, en als het klopt komt een messscherpe column (maar niet meer deze week, dat dan weer niet).
Dat heb je hem niet horen beweren. Die ander beweerde dat wel.
Luyendijk daarentegen vroeg nog: wat wil je dan voor systeem?
ik heb nav deze uitzending “de powers of nightmars zitten ijken”, ik kende m nog niet en die docu is wel heel erg interessant. Veel verschillende standpunten etc. Ik mis wel een hoop erin: rol van taliban, jaren 90 opbouw van islamitische facties in diverse landen, rol van S-A, de Europese raliteit in de jaren 90 , maargoed, een van meest gebalanceerde docus rondom zo’n thema die ik heb gezien.
Ongelofelijk eigenlijk dat er ooit zomergasten was zonder internet, nu kun je interessante fragmenten tenminste terugzien …
Gebalanceerd is trouwens niet echt het goede woord. Interessant is een beter woord …
@Hellemokers: ja ik wil hem ook nog zien. Is ie vrij te bekijken op YouTube of via torrent?
ik heb ‘m gewoon via torrent binnengehaald.
@ Du Pantalon: “Khane-ye doust kodjast?”, de keuzefilm van Abu-Assad na de drie praaturen. Eigenlijk een kinderfilm, over een Iraans jongetje dat het schrift van zijn klasgenootje per ongeluk in zn tas gestopt heeft en het terug moet zien te brengen. Heel VPRO-jeugd-verantwoord dus, maar wel relaxed.
@Sjaak: ja ik kon het blanke Zweedse eikenhouten speelgoed er zowat bij ruiken.
Geen functioneel bloot, dus m’n jeugd kwam niet naar boven.
Niemand heb ik gehoord over dat stuk Brood met Hazes.
http://www.vpro.nl/programma/z...../36000849/
Dat was nog steeds de moeite waard.
@christinA
Twee helden, op elk hun eigen wijze. Echte mensen op hun manier. Mooi volk.
Beiden hadden de blues…
Bieslog heeft er iets moois erover gepubliceerd. Vergeet vooral de audio niet!
http://bieslog.vpro.nl/program.....s=19263039
Mooi he. Ik heb toen het programma gezien en niemand snapte later dat ik zei dat Hazes een blues/rockzanger was.
Blues is ook hetgeen hij het liefste zong. Jammer dat hij in zijn nadagen een gimmick er van heeft moeten moeten maken. Ik meen dat Mike Patton van Faith No More ooit zei dat als je een goede zanger wilt zijn, je het volledige repertoire van Heino diende te kennen. Ik heb eerder zoiets wil je Hazes snappen moet je niet naar Mike Patton luisteren.
Tsja en Brood…Tja, hij is dan van het Hilton gelazerd, heeft een batterij aan mensen pijn gedaan, ach de man is niet dood te stenigen, nog niet met 100 Kaiserbrödchen….
Ik heb hier nog ergens een LP van. Uitsluitend gekocht voor Brood/Hazes combo uiteraard.
“Mijn schuld” is ook erg fraai.