“Verzekeringstechnisch kan het mis gaan, dat is de schuld van ons paradijselijke liberale beleid, maar de reguliere geneeskunst wordt tenminste nog vergoed.”

Twee jaar geleden sprongen oncologen op de bres omdat nieuwe chemokuren tegen lymfeklierkanker – kuren die de overlevingskans enorm verhogen en nadelige effecten grandioos verlagen ten opzichte van de oudere kuren – niet werden vergoed. reden: het was wel erg duur. Een jaar geeden kwamen dezelfde oncologen met hetzelfde onderwerp op nieuw op de gebruikelijke actualiteitenprogramma’s, zover ik weet wordt het mensen nog steeds niet gegeven. Zonder dat zij van het bestaan weten dus niet de keus hebben eventueel naar een ander ziekenhuis te vertrekken.

Onlangs kon iemand met alvleesklierkanke rnog geopereerd worden. de verzekeraar weigerde want: te duur. De man stapte naar de rechter, kreeg uiteraard gelijk maar dat was vijf weken te laat, toen was het uitgezaaid en terminaal geworden.

Dit speelt al enkele jaren en wordt momenteel per maand erger. En niet alleen bij huishoudelijke hulp of verpleging maar ook bij leven en dood. Helaas krijgt het onderwerp amper aandacht en waarschijnlijk denkt het gros van Nederland gewoon dat het hen wel niet zal treffen.

“En een tumor bestralen en kanker behandelen met chemo levert nog altijd significant meer positef resultaat dan betoverd water of kruidendieten (namelijk 0,0).”

Zeker. Maar op het moment dat diagnoses gemist worden (zie ook antwoord aan Ollie) vanwege stommzinnig vooringenomenheid of die verzekeraar die achter het buro plaats neemt, ben je met een kruidendieet plotseling net zo beroerd af. het is geen reden om het alternatieve circuit maar te laten bloeien en groeien, maar denk wel een reden waarom mensen het masaal blijven bezoeken en aanhangen.

“Skepsis heeft de neiging alles in twijfel te trekken maar dan wel op volledig rationele gronden en immer wetenschappelijk onderbouwd. Dat zij aandoeningen betwijfelen komt doordat voor die aandoeningen ook het wetenschappelijke bewijs (nog) ontbreekt. Zijn die bewijzen er wel dan is Skepsis de eerste die dat zal toegeven. Eerlijk zijn ze in ieder geval wel.”

Daar koop je vrij weinig voor als chronisch zieke met zo’n niet bestaande ziekte. Hoewel ik moet toevoegen dat ik bij een iniatief voor ME-patienten juist hulp kreeg van een schrijver van Skepsis en tegenwerking van nota bene een patient.

“Maar Cinner, je gaat me toch niet vertellen dat je voor je ME naar kwakzalvers gaat he? Heb jij stiekem een biostabiel?”

Inmiddels blijk ik geen ME te hebben maar een hersenafwijking die een zelfde soort beperkingen geeft. Maar volmondig ja daarop (helaas). De biostabil dan weer niet maar een homeopathisch huisarts wel. En lach er maar om, spot er maar mee, die heeft me beter kunnen verwijzen (naar een regulier ziekenhuis trouwens :)) en een piepbeetje kunnen helpen dan menig geweldig specialist die ik in die tijd trof. Het opmerkelijkste was het feit dat er voor de verandering wel geluisterd werd, er tijd voor me werd uitgetrokken en ik me dus serieus genomen voelde.

Nou ben ik nog steeds niet voor een heleboel alternatieve geneeswijzen en zeker niet voor biostabils of Jomanda’s. Maar ik heb wel ervaren hoe beroerd de reguliere artsenarij kan zijn en begrijp prima waarom hordes mensen hun hoop vestigen op mooie praatjes. Soms is de wanhoop groter dan het verstand.

Zou je kunnen denken dat ik wat pech heb gehad maar dit soort dingen gebeuren helaas maar al te vaak. Heb gemerkt dat het voor veel chronisch zieken een reden is naar een alternatief arts te gaan want ‘die neemt mensen wel serieus’.

Uitstekend, maar ik ben Zappafan. En de kinderen hebben zijn dingen geerfd.