Als een echte Merel Roze las ik dinsdagavond in Amsterdam mijn column voor tijdens een bijeenkomst van alle 54 actieve D66 leden in Nederland. Er waren geen prominenten, behalve powerbabe Salima Belhaj, en er waren wel, zoals dat hoort bij politieke ledenvergaderingen, veel fossielen. Omdat D66 een clubje liberalen is, waren de fossielen van het type pijp rokend, Elsevier lezend maar toch bewust geen stropdas dragend. Ik had de eer de eerste spreker van maarliefst zes columnisten te zijn en stak van wal. Plotseling werd ik gestoord door gebral vanuit de zaal. Een grote, kalende en blozende man met een enorme bril, modelletje Lee Towers 1955, dacht dat het wel aardig was de columnist nog voor dat hij zijn column had voorgelezen eens even af te zeiken. “Hahaha, hij leest het voor! Kun je het niet uit je hoofd?”, brulde deze Bokito.

De zaal was geschokt, ik was van mijn a propos en de heren van de organisatie liepen rood aan van schaamte. Ik keerde mij verbijsterd om en was erg benieuwd welke half demente epigoon het in zijn middeleeuwse harses haalde de columnist niet eens drie zinnen uit te laten spreken. De man was van een gigantisch formaat en gekleed in een afzichtelijk felrode trui. Met coll natuurlijk, want blaatgrage idioten vestigen graag de aandacht op zich, te beginnen met een hopeloos ouderwetsche kledingkeuze.

Ik vroeg de overduidelijk halfdronken man of hij misschien zelf een column wilde voorlezen, maar mijn tafelgenoot, een discussieleider die, volgens eigen zeggen, de baas was geweest van D66 in de Tweede Kamer, een zeer sympathiek heerschap trouwens, raadde mij aan het storende stuk ethervervuiling te negeren en een dergelijke onopgevoede reactie maar te beschouwen als een soort real life comment.
Het publiek was het daar mee eens; zij wilden wel gewoon naar de column luisteren.

Eenmaal aangekomen op de helft van mijn column, de passage waarin ik enkele van uw eerder gegeven comments aanhaal, vond de volslagen abjecte josti met zijn angstaanjagende bril en esthetisch volstrekt onverantwoorde rode colltrui, het noodzakelijk mij weer te onderbreken. “Die comments zijn niet grappig!”, schreeuwde hij plotseling te hard.

Even viel iedereen stil, en even dacht ik dat ik op zou staan, mijn gulp open zou ritsen en zijn bemoeizuchtige karpatenkop onder zou urineren met warme, dampende pis uit mijn reeds door D66 gefinancierde met Heineken gevulde blaas. Ik deed dat natuurlijk niet (wat het “zeggen” en “doen” betreft ben ik net een D66′er) en keek hulpeloos naar mijn tafelgenoot. Die zuchtte en keek me al even hulpeloos aan. De rest van de zaal begon vervolgens met het uitjouwen van de halfbezopen in fel rood gestoken vleesmassa. Een blonde dame, een echte Lousewies look-a-like, zei dreigend “nu ben ik het zat” tegen de ongoddelijke kale en de organisatie schudde meewarig het hoofd.

Ik was inmiddels al teveel van mijn a propos en raffelde de column af. Mijn concentratie was weg, de concentratie van de zaal ook, en met de gedachte dat er achter je rug elk moment een niet geheel geëvolueerde neanderthaler zijn half articulerende klanken kan uitstoten, is het gewoon kut optreden.

Na afloop sprak ik wat mensen over dit gebeuren. De organisatoren zeiden: “Jammer van die mongool maar voor de rest van de zaal was je wel gewoon welkom”. Een D66-lid zei: “Oh, die idioot. Ja, ik weet niet wie dat is maar dat soort sukkels heb je er altijd bijzitten”. En vlak voor ik wegging vertrouwde iemand mij toe dat deze kale anti-babemagnet in zijn rode stierenlap “een heus bestuurslid van een D66- deelraad in Amsterdam is”.

Maar dat zal toeval zijn. Het lijkt mij niet dat er serieus D66-bestuursleden bestaan die niet het fatsoen op kunnen brengen gewoon hun prutserige mondje te houden als volwassen mensen spreken. Want als het wel zo blijkt te zijn dat deze dinosauriër met het autistisch vermogen van een gemiddelde Volkert van der Graaf werkelijk bestuurslid is van D66, dan begrijp je gelijk wat Jan van Mierlo destijds bedoelde met “misschien moeten we D66 maar opheffen”.

Ik leerde later dat de betreffende persoon in het dagelijks leven IT’er is (wat zijn voorkomen en autisme verklaart) en fervent reageert op weblogs. We hebben het hier dus over een heuse Wim Heitinga, maar dan zonder vriendelijke groet.

Goed, voordat u de column integraal gaat lezen, laat ik u nog even weten dat ik als dank voor het verstoorde column lezen een spaarlamp cadeau kreeg, een groen t-shirt met daarop de tekst “Ook ik ben D66′er!” (foto’s volgen later) en een cadeaubon om iemand een half jaar lang D66-proeflid te maken. Ik heb er over gedacht die bon op e-Bay te zetten maar ik vrees dat kastanjes van de Anne Frank-boom meer opleveren. Wie dus geïnteresseerd is in een D66-lidmaatschap kan zich melden (niet dringen jongens en meisjes vrijzinnig liberalen!).

Als laatste moet ik nog even mededelen dat onder D66-leden het dragen van een trui over het overhemd ongekend populair is, zowel bij jongens als bij meisjes. Zeker tachtig procent van het aanwezige publiek droeg een kek (streepjes)overhemd met daarover een oerdegelijke maar toch vrijzinnige en democratisch gekozen trui. Dat u even weet waar u qua mode aan begint, mocht u D66-lid willen worden.

Volgt nu de column. Gelieve uw mond te houden tijdens het lezen, anders is het storend:

Pret met D66

Met D66 was het altijd lachen. Op de middelbare school al hadden ik en mijn naargeestige vrienden de grootste pret met D66 (Even voor de duidelijkheid: ik ben van na ‘66, dus de pret met D66 speelde mijn hele middelbare schoolloopbaan een rol van betekenis.) Op de middelbare school dus, konden wij al haarfijn aanvoelen wie er later een echte D66-stemmer zou worden. De toekomstige D66-stemmers waren namelijk het soort leerlingen dat in de leerlingenraad zat. Zonder uitzondering waren het van die gedouchte types, met fris geknipt kapsel en doorgaans gekleed in kekke polo. (Die scholierenleider van het laks bijvoorbeeld, die Sywert van der Linden, die jongen ziet er zo D66 uit dat hij waarschijnlijk een levenslang abonnement op D66 heeft gekregen, dat kan haast niet anders.)

De toekomstige D66-stemmers op mijn middelbare school zaten overigens niet alleen in de leerlingenraad. Ze zaten ook in de feestcommissie, en organiseerden daar didactisch verantwoorde discussieavonden met de burgemeester of schoolfeesten met een optreden van de plaatselijke boyband. De D66′ers in den dop bemanden de schoolkrantredactie, zodat de schoolkrant altijd helemaal vol stond met advertenties van het Nibud, de GGD over veilig vrijen, propaganda van Amnesty International en bangmaakpropaganda van de overheid (ook toen hadden we al CDA in de regering). Het was de schuld van deze aankomend D66 stemmende schoolkrantredactieleden dat mijn stukjes nooit gepubliceerd werden. Althans, ze mochten wel gepubliceerd worden maar dan moest ik er wel mee akkoord gaan dat al mijn kritiek op de schoolleiding, mijn medeleerlingen, het docentenkorps en de minister van Onderwijs gecensureerd werd. En daar moest ik dan nog blij mee zijn, vertelden die polodragers van de schoolkrantredactie mij altijd, want dat hadden ze er toch maar voor me uit onderhandeld, zij en de leerlingenraad, tegenover de censor, die in de goedmoedige scholierenmond ook wel eens gekscherend “conrector” genoemd werd. Ik verweet de schoolkrantredactie dan altijd lafbekkerij en schold ze uit voor watjes, zij noemden het “pragmatisch denken” en hadden het over “concessies doen”.

De D66′ers in den dop zaten overigens in elk bestuursorgaan waar een middelbare scholier in kon zitten. Elke commissie, vereniging, stichting, raad of symposium werd bevolkt door aankomend D66′ers. Het was wat dat betreft ook altijd heel makkelijk om alle aankomend D66′ers op het schoolplein te verzamelen: je riep gewon heel hard: “Wie zoekt er nog een baantje om zijn C.V. mee te pimpen?” en uit alle hoeken en gaten stroomden dan de polootjes en gedouchte kapseltjes: hun vingertjes priemden wijs in de lucht en ze riepen: “ikke, ikke, ikke!” Hun blonde lokken wapperden heen en weer in de voorspoedige en aangename links-liberale wind van de jaren negentig en de kraagjes van hun pastelkleurige polootjes stonden obsceen omhoog. Je hoorde ze denken: “Ja, lekker CV pimpen! En alles nuanceren! En lekker lang polderen! En net zo lang pragmatisch bezig zijn en concessies doen en nog maar eens nuanceren tot alle polderpartners uit wanhoop en verveling zelfmoord plegen!”

Dat was vroeger. Later toen ik groot en sterk was, en de humorloze polodragers van de middelbare school zich het grote mensen parlement in hadden ge-CV’t, was van die zelfverzekerde en van ambitie blakende democratenbende nog maar weinig over.

Ene Boris Dittrich riep dat hij echt geen regeringscoalitie zou aangaan, dus ging hij een regeringscoalitie aan. Ene Bert Bakker ging echt niet naar Afghanistan, dus liet hij zich voor een tientje een Blikje Grolsch overhalen toch maar wel te gaan. Ene Thom de Graaf wilde na 40 jaar toch eindelijk wel eens wat kroonjuwelen verzilverd zien. Dus ging hij, lekker knus met de bus, op tournee en haalde hij iedereen over toch vooral enthousiast te zijn over het gekozen burgemeesterschap. En met resultaat want Thom de Graaf werd benoemde burgemeester van Nijmegen.
Uiteindelijk zei Lousewies dat het allemaal “PET” was.

Dit klinkt misschien als een al te droevige en aflopende zaak. En om heel eerlijk te zijn is het dat ook wel een beetje. Daar zult u als D66-lid alles van afweten. Dus als u mij toestaat gooi ik er even wat bijdehante grappen doorheen. Bovendien is de bar nog gewoon open, dus u kunt uzelf nu ook gaan bezatten.

Voordat ik deze column schreef heb ik een oproep op mijn website geplaatst. Ik vroeg mijn lezers wat grappige oneliners in de reacties achter te laten zodat het schrijven van een hilarische maar uitermate tendentieuze en kwetsende column wat gemakkelijker zou gaan. Als intermezzo heb ik een bloemlezing in deze column opgenomen. Ik zeg er vast even even bij dat de meerderheid van de bezoekers van mijn site van het kaliber GeenStijl is.

De eerste reactie was:
“Aan de hoeveelheid comments te zien op hun website is D66 geen club om grappen over te maken”.

Volgende: “Thom de Graaf is toch al grap genoeg an sich?”

“Hoeveel burgemeesters met een D’66 achtergrond zouden er nu echt gekozen zijn door de burger?”

“De autobranden van de terroristen in Slotervaart vergelijken met de kansenjongeren die pantservoertuigen opblazen in Afghanistan (waar hun eigen Bert B. persé niet heen wilde) zal het misschien leuk doen?”

En natuurlijk de klapper: “Na 40 jaar en zes regeringsdeelnames is het hoog tijd om de balans op te maken wat D’66 allemaal bereikt heeft in die periode…. Goed, we gaan weer verder.”

U hoort het, de gemiddelde bezoeker van mijn website, en trouwens de gemiddelde internetbezoeker heeft een uitermate positief en rotsvast vertrouwen in D66. Zeker op de gebieden van bestuursdemocratisering en het recht houden van de ruggengraat zien alle zestigduizend D66-stemmers een zonnige en rijke toekomst voor zich.

En eigenlijk had ik het hier bij kunnen laten. Eigenlijk had ik met het in de zaal slingeren van deze cynische oneliners mijn column kunnen afsluiten. Want ook ik denk: na meer dan 40 jaar is het misschien wel mooi geweest. Sterker nog, ik ben een van die vele duizenden GeenStijl-lezers die destijds met bussen tegelijk naar het beruchte paasakkoord wilde om geheel democratisch lid te worden om vervolgens het kabinet dood te stemmen. Dat het sturen van bussen vol stemmers een 1 aprilgrap bleek te zijn, is niet mijn fout.
Nee, ook ik dacht, toen ik nog niet zo heel lang geleden Hans van Mierlo hoorde zeggen dat D66 er misschien maar mee moest stoppen: “Gelijk heeft ie, die vent van Connie Palmen.”

En eigenlijk was voor mij het hele verhaal van vrijzinnige, democratische liberalen wel afgesloten. D66, dat was enkel nog een archaïsch woord, een grappig woord waarmee het immer makkelijk scoren is als schrijver van oneliners en columns. Zelfs alleen het dragen van een D66-shirt of button heeft mij al talloze hilarische kroegavonden bezorgd.

Maar onlangs zag ik powerbabe Salima Belhaj in een uitzending van Nova-politiek. Zij verdedigde daar ons recht op vrije meningsuiting en de vrije uiting van kunst van ene mevrouw Heera die de profeet Mohammed als homoseksueel had afgebeeld. Ene Mirjam Sterk van het CDA, onze regeringspartij, kon het niet uit haar huichelachtige strot krijgen om de kunstenaar te verdedigen tegen de laffe aanval van religieuzen die ons de vrije samenleving niet gunnen. En op dat moment was ik blij dat er iemand als Salima bestond.

Dus kennelijk is er toch nog bestaansgrond voor vrijzinnig liberalen. Kennelijk kunnen we, althans voorlopig, in Nederland niet zonder mensen die het debat met Wilders eerlijk aan durven gaan, altijd bereid zijn de vrijheid van mening te verdedigen, of liberaal te zijn zonder daarbij het corpsballerige en vrijemarktfetisjisme van de VVD te verkondigen.

En als het D66 dan in de toekomst zou lukken om eens echt de rug recht te houden, en echt voor iets te gaan, ongeacht de pragmatische poldervisie van het grijze midden die deze slinkende partij nu nog zo kenmerkt, geloof zelfs ik dat deze partij in de toekomst een serieuze functie zou kunnen hebben.

Dit was mijn uitspraak, daar moet u het mee doen.

Bert Brussen commercieel? Tekst, copy, concept, viral, guerrillamarketing? Zie BBWERKT.COM. U leest toch wel dagelijks DEJAAP.NL?

Dit is gepubliceerd op 19 december 2007 om 18:39 in de categorie Column. Comments zijn te volgen via de RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.