Kwoot: 18 februari

Ik liep naar het station en kocht een kaartje bij het loket. Zes euro zeventig, alweer duurder geworden. Terwijl ik naar het perron en haar rookpaal liep, stak ik alvast een sigaret op. Controleren doet men toch niet. Ik zag op de klok dat het al zes uur was, veel meer tijd dan drie haaltjes had ik niet, de treinen rijden immers op tijd als je daar geen behoefte aan hebt. Met piepende wielen reed de trein het station binnen. Nadat iedereen was uitgestapt en ik naar binnen ging zocht ik een plaatsje bij het raam. Aan de linkerkant van de trein, want het was al over zessen, en als je dan rechts gaat zitten schijnt de laagstaande zon haar gouden stralen in je gezicht. Toen ik zat zette de trein zich in beweging. Een luid ‘Goedemiddag, mag ik uw vervoersbewijzen’ verstoorde de serene rust in de trein. De controleur. Met gepaste routine zocht ik mijn kaartje en toonde dat aan de man. Alstublieft, bedankt en goede reis. Terwijl ik het laatste exemplaar van DAG ontvouwde trok het landschap aan me voorbij. Een verloren reiger langs het water, twee koeien op het land. Het was nog geen lente, dat kon je zien aan de kale takken. En net toen ik de eerste letters uit DAG wilde lezen, stopte de trein alweer. Ik verliet de groene stoelen en verliet de trein. Ik was op de plaats van bestemming.

Robert Engel heeft het helemaal begrepen en blogt voortaan alleen nog maar Merel Roze, inclusief alle niet ter zaken doende prutsdetails en, natuurlijk, een reiger (!). Dat worden zevenhonderdzevenenzestig (internationale) blogprijs-nominaties Engel (met Cum Laude NRC-Handelsblad nominatie)! Op LucasWasHier.nl.