De barbaarse maatschappij van de ChristenUnie
Herkent u dit gezicht? Het is het gezicht van “naastenliefde”. Wás het gezicht van naastenliefde, want Chantal Sébire heeft, nadat een Franse rechter bepaalde dat zij geen recht op euthanasie had, zelf haar leven beëindigd. Althans, daar mogen we vanuit gaan want ze werd woensdagavond dood aangetroffen in haar woning in Dijon. Sébire leed ondraaglijk. De tumor in haar hoofd had haar blind gemaakt, zij leed volgens eigen zeggen ondraaglijke pijnen, door de ernstige verminking was zij psychisch volledig verwoest en haar leven bestond uit weinig meer dan af een toe onder begeleiding een rondje achter een rollator strompelen om de rest van de dag slapend door te brengen. Een kind kon nog begrijpen dat haar leven uitzichtloos was en dat de dood genadiger was dan alles wat dit leven haar te bieden had. Toch was elke arts die uit medemenselijkheid en naastenliefde Sébire waardig had laten sterven strafbaar geweest. Een moordenaar. “Het verzoek van deze vrouw inwilligen is het begin van een barbaarse samenleving”, zei een Franse, christelijke minister nog heel subtiel. Volgens de Dikke van Dale betekent barbaars “meedogenloos wreed”. Precies de definitie die je zou geven aan het opzettelijk rekken van een uitzichtloos leven vol pijn en afgrijzen.
Dat was in Frankrijk. In Frankrijk zijn de christenen nagenoeg allemaal katholiek (85% van de inwoners is katholiek en er wonen in Frankrijk meer moslims dan protestanten) en het katholieke geloof kenmerkt zich door een wrede en gewelddadige geschiedenis. Om nog maar te zwijgen van de hedendaagse verboden op condooms en de daarmee gepaard gaande verspreiding van aids. Als er één staat een schurkenstaat genoemd mag worden dan is dat het Vaticaan wel. (De kans dat een coalition of the willing onder leiding van George Bush een dezer dagen een einde maakt aan de barbaarse wetten van de agressors in het Vaticaan is echter uitgesloten.) Van katholieken hadden we kortom niet anders verwacht, laat staan van Franse katholieken.
Maar hoe zit dat eigenlijk in het protestante Nederland? Hebben de calvinisten van de ChristenUnie, in tegenstelling tot die dwalende katholieken, dan wel meer verstand van naastenliefde? Het antwoord is even schokkend als voor de hand liggend: neen, in het geheel niet.
Volgens ChristenUnie-Kamerlid Esmé Wiegman-Van Meppelen Scheppink (die naam verzin ik niet), is euthanasie nooit(!) nodig. “Want”, zo zegt de naastenliefhebbende Esmé, “goede zorg en de geruststellende zekerheid dat er effectieve pijnbestrijding mogelijk is, kan de vraag naar euthanasie laten ‘oplossen’”. Euthanasie is kortom een overbodig begrip. Niemand hoeft dood. Goede zorg en effectieve pijnbestrijding is het enige wat nodig is om… ja wat eigenlijk? Om mensen zo lang mogelijk als plant te laten creperen? Om ernstig verminkte, blinde, strompelende, half krankzinnige slachtoffers van God’s schepping zo lang mogelijk in leven te houden? Als slapend lichaam dat inteert, versterft, wegrot, alles verliest wat menselijk is. Zinloos, meedogenloos, uitzichtloos.
Ik kan mij vergissen, maar een slachtoffer als Sébire afschepen met de mededeling “met goede zorg en zekerheid van pijnbestrijding is uw leven nog prima uit te zitten” is ronduit wreed. Meedogenloos wreed.
Met dit soort voorstellen tracht de ChristenUnie de Nederlandse samenleving honderden jaren terug te schoppen naar de barbaarse tijden van de duistere middeleeuwen. Het hellende vlak van de ChristenUnie leidt uiteindelijk naar een barbaarse maatschappij. Misschien was de maatschappij van de ChristenUnie de maatschappij die de Franse minister voor ogen had toen zij haar krankzinnige uitspraak deed?
Vergis u niet: volgens de ChristenUnie heeft u geen recht op euthanasie. Ook niet als u er even slecht aan toe bent als Sébire. In de wet staat namelijk geen “recht op euthanasie”. Er staat zelfs geen zelfbeschikkingsrecht in het wetboek, en als het aan de ChristenUnie ligt blijft dat zo. Het individu dat zelfstandig rechten aan zichzelf toekent en volledig autonoom over zijn eigen leven beschikt is de ChristenUnie een gruwel. Euthanasie moet onder het strafrecht blijven vallen, zodat liefdevolle artsen die patiënten als Sébire, gelijk een barmhartige Samaritaan, de genadedood bezorgen als moordenaar berecht kunnen worden. Dat heet naastenliefde: het knechten en controleren van de medemens. Tot de dood ons scheidt.
Dat mensen die wel dood willen ook echt wel dood gaan, dringt uiteraard niet door tot de schimmige hersens van de ChristenUnie-Kamerleden. Net zoals Katholieken liever een compleet continent kapot zien gaan aan aids dan dat ze toestemming geven voor condoomgebruik, ziet de ChristenUnie liever dat machinisten, politieagenten, willekeurige voorbijgangers en vooral nabestaanden op een dramatische wijze betrokken raken bij de gewelddadige en vaak bloederige dood van een zieke die uitzichtloos leed, dan dat ze iemand zelfstandig over het eigen leven laten beslissen.
Verbieden en knechten, onder het mom van “liefde” en “rechtvaardigheid”, is kennelijk de enige moraal die de Bijbel deze christenen na tweeduizend jaar heeft kunnen bijbrengen.
Het is te hopen dat Chantal Sébire naar dezelfde hemel gaat als de hemel van Esme Wiegman van Meppelen- Scheppink. Dan kan mevrouw Van Meppelen Scheppink namelijk persoonlijk aan Sébire uitleggen hoeveel fan-tas-tis-che mogelijkheden er nog op het gebied van verzorging en pijnbestrijding waren. En als mevrouw Van Meppelen- Scheppink niet wil wachten op de eeuwigheid dan kan ze het ook gewoon nu doen. De verdrietige nabestaanden van Chantal Sébire zijn vast dolblij te horen hoeveel mensen betrokken zijn bij hun medemens.
20 maart 2008 om 05:09
Uitmuntend opgeschreven, wat het helaas geen fractie minder waar maakt.
20 maart 2008 om 10:02
Bert, complimenten.
20 maart 2008 om 11:19
En als iemand een euthanasieverklaring heeft en het tijd wordt deze te gebruiken omdat leven te veel lichamelijke ingewikkeldheden gaat opleveren, een mens wil toch wel eens naar buiten en van het leven in het algemeen genieten, en een paar van dit soort triviale dingetjes meer, dan blijkt dat de verklaring van nul en generlei waarde is.
Dat de arts,”ik ben er om leven te beschermen, niet beëindigen” niet zal meewerken.
20 maart 2008 om 12:40
Mooi geschreven. Triest dat deze mevrouw het zelf moest doen, hopelijk heeft het niet te lang geduurd. Ze stierf waarschijnlijk in haar eentje.
Wat zullen onze religieuze Franse vrienden nu trots op zichzelf zijn met hun ‘liefdevolle’ daad.
20 maart 2008 om 13:11
Er is altijd wel een arts die zal meewerken natuurlijk. Als geen enkele arts dat zou willen doen hoef je ook die euthanasiepassage niet in de wet op te nemen.
20 maart 2008 om 13:55
Natuurlijk zal er best wel een arts zijn die mee wil werken.
Tis alleen zo, dat als iemand deze wet wil gebruiken en alleen volgens de wet wil handelen uit principe of pure koppigheid, dan lukt het allemaal niet zo.
20 maart 2008 om 14:30
Ik kan er alleen maar machteloos boos om worden. Gruwelijk boos.
20 maart 2008 om 17:30
Zelfbeschikking en de (on)aantastbaarheid van het eigen lichaam vallen wat mij betreft onder de grootste waarden van de mens. Je lichaam is van jou en van niemand anders.
Ik denk wel dat wanneer iemand met een doodswens komt, een arts daar niet zonder meer aan hoeft mee te werken omdat die persoon anders voor de trein springt.
Er bestaat een psychiatrische aandoening die mensen er toe zet ledematen bij zichzelf te (laten) amputeren. Uiteraard zal een arts niet meewerken aan de amputatie van een arm, zuiver en alleen omdat de patiënt hem dat vraagt en omdat de patiënt het anders zelf dreigt te doen door zijn arm op een spoorrail te leggen. Net zoals dat de KNO-arts ook niet op verzoek van patiënten willekeurig amandelen gaat zitten knippen, of de tandarts er voor de gein wat kiezen uittrekt.
De vraag om euthanasie kan natuurlijk komen van een patiënt die bij zijn volle verstand is en zijn leven wil beëindigen, omdat het hem niks meer van waarde biedt en zal bieden door een invaliderende lichamelijke aandoening. Het lijkt erop dat Chantal Sébire in die categorie viel en het ligt voor de hand dat artsen daaraan mee zouden werken.
Dezelfde vraag kan echter ook komen van een patiënt die een invaliderende aandoening heeft (bijvoorbeeld een beroerte heeft doorgemaakt) en daardoor in een depressie terecht is gekomen, die ervoor zorgt dat de patiënt het leven niet meer ziet zitten en de “schuld” daarvan legt bij zijn fysieke beperkingen. Ik vind het dan een stuk minder logisch om die (fysiek ernstig beperkte) patiënt dood te maken op zijn verzoek, omdat hij het anders zelf zal doen. Behandeling van zijn psychische aandoening lijkt me dan juist gewenst.
Expertise op het gebied van zowel somatische als psychiatrische ziektebeelden, gecombineerd met het vermogen om genuanceerd en onbevooroordeeld over elke unieke casus na te denken, zijn voorwaardelijk bij het afwegen van welke interventie medici gepast achten. Die voorwaarden zouden in de wet verankert moeten worden. Helaas is een politica die gebonden is aan vastgelegde religieuze normen, niet in staat om genuanceerd en onbevooroordeeld na te denken over deze materie en wil zij dat artsen ook niet toestaan.
Hoewel de Christenunie dus een goed punt heeft door te stellen dat mensen met een ernstige aandoening de beste somatische, psychische, sociale (en desgewenst spirituele) zorg dienen te krijgen, omdat dat in bepaalde gevallen de doodswens kan voorkomen of overbodig maken, zal fatsoenlijke wetgeving over dit onderwerp onder hun dogmatische leiding nooit tot stand kunnen komen.
20 maart 2008 om 18:07
Je lult leuk, maar, zoals jij zegt “” Je lichaam is van jou en van niemand anders.”", waarom zou je een arts dan de mate van ziekzijn moeten laten bepalen?
En zelfs als de tweede arts, die nooit hoeft te euthaniseren(daarom is hij tweede arts) de rechtmatigheid van het euthanasie-verzoek bevestigd heeft, blijft zo’n verzoek onvervuld als de arts “morele bezwaren tegen euthanasie heeft, want daar zijn dokters niet voor”.
20 maart 2008 om 19:53
Wat Godwin zegt. Ook al hebben de relifundi’s de macht in handen (lees: kabinet), dan nog hebben we hier voldoende weldenkende empatieve artsen die simpelweg de dosis morfine wat opschroeven t.b.v. de pijnbestrijding. Gelukkig maar.
20 maart 2008 om 20:06
Dat brengt mij tot de vraag wat er gebeurt met mensen die geen pijn, dus geen pijnbestrijding, dus geen morfine hebben.
20 maart 2008 om 20:46
Die verrekken als het aan de CU ligt.
20 maart 2008 om 20:53
@spamgevangenechristinA. Die mogen ervoor zorgen dat machinisten vroegtijdig in de WIA belanden…
20 maart 2008 om 20:58
Mensen zonder pijn lijden volgens de ChristenUnie niet uitzichtloos. Het zou natuurlijk kunnen dat ze geestelijk lijden, maar dat komt doordat ze Jezus nog niet ontmoet hebben. Euthanasie in het strafrechtenboek opnemen zorgt er dus ook voor dat meer labiele mensen bekeerd kunnen worden.
Christendom is zoooo simpel.
20 maart 2008 om 21:11
De CU gebruikt vreemde argumenten, dat zal wel aan het sprookjeskarakter liggen.
Als die kandidaten nog mobiel zijn denk ik inderdaad dat knutsel’s optie een goede zou kunnen zijn, maar om mensen zo te treffen zou niet mijn ding zijn.
21 maart 2008 om 16:48
= Je lult leuk, maar, zoals jij zegt “” Je lichaam is van jou en van niemand anders.””, waarom zou je een arts dan de mate van ziekzijn moeten laten bepalen? =
Ik snap je vraag, maar wil een wedervraag stellen.
Stel dat jij het beruchte “knobbeltje in je borst” vindt volgende week, dan laat je toch ook een arts bekijken wat er aan de hand is?
Waarom zou dat niet voor psychiatrische ziektebeelden gelden?
Het is nu ook zo dat we mensen die fysiek gezond zijn, maar wel ernstig depressief zijn en een zelfmoordneigingen hebben, tegen zichzelf trachten te beschermen. Waarom zou je dat met iemand die een ernstige ziekte heeft en depressief is niet doen?
Ik heb zelf van genoeg patiënten met bijvoorbeeld een status na beroerte, een dwarslaesie of een amputatie gehoord dat ze het, vooral in de acute fase, niet meer zagen zitten en dood wilden. Die mensen waren depressief door een enorm life event. Logisch, maar dat wil niet zeggen dat je ze dan op hun verzoek moet “euthanaseren”. Dat doe je bij iemand die depressief is door bijvoorbeeld verlies van een naaste, een echtscheiding of verlies van een baan ook niet.
21 maart 2008 om 18:02
=Stel dat jij het beruchte “knobbeltje in je borst” vindt volgende week, dan laat je toch ook een arts bekijken wat er aan de hand is?=
Pech, waarom zou ik? Ik meen dat echt.
21 maart 2008 om 21:47
Da’s inderdaad jouw goed recht en je zal er ongetwijfeld goede argumenten voor hebben.
Feit is natuurlijk wel dat het overgrote deel van de mensen bij ziekte vertrouwen op de kennis en kunde van een arts. Je kan die kennis en kunde ook bij geestesziekten niet zomaar ondermijnen door opdracht te geven tot euthanasie en te verwachten dat een arts doet wat je zegt.
Als iemand mij vraagt of ik hem dood wil schieten omdat ‘ie het niet meer ziet zitten nadat hij zijn baan is kwijtgeraakt en zijn huis is afgebrand, dan doe ik dat nog steeds niet. Dat gevoel is namelijk iets waar je overheen kan komen. Dat geldt ook voor het gevoel dat mensen hebben bij verlies van lichaamsfuncties, als de op kennis en ervaring gebaseerde (dus niet dogmatische) verwachting van de arts is dat daarna nog een zinvol leven op de patiënt wacht. Het is dan inderdaad de taak van de arts om de patiënt tegen zichzelf te beschermen.
21 maart 2008 om 22:19
doodgaan om ‘zaken, liefdes enzo’ is ook een beetje onzin.
Nee, door de huisarts geweigerd worden na goedgekeurde reden, daar gaat het over.
Daar heeft de wet geen rekening mee gehouden.
Natuurlijk kun je dan een willigere arts zoeken, maar die wet is er toch om dat te vermijden.
Natuurlijk kun jeje laten versterven, maar waarvoor is die wet er?
21 maart 2008 om 22:32
Het gaat vooraal om duidelijke zaken: mensen bij wie duidelijk is dat ze uitzichtloos lijden. Terminaal zieken, ernstig psychisch gestoorden, etc. De wet zoals ze nu is voorkomt dat iemand, zoals de verminkte vrouw Chantal Sebire, vredig kan sterven. Ook als er artsen zijn die dat zouden willen doen.
De vergelijking tussen mij doodschieten omdat mijn huis afgebrand is en iemand die uitzichtloos lijdt is nogal raar. Je kunt het beter vergelijken met mij doodschieten nadat ik ernstig gewond ben geraakt door een granaat en wij in hetzelfde schuttersputje zitten en de vijand oprukt. Schiet je me dan nog steeds niet dood?
21 maart 2008 om 22:47
Ik vergelijk niets, ik stel een vraag.
Er zijn ook mensen die er niet zo uitzien als madame Sebire.
En ook in nederland met zijn wet mogen die blijkbaar niet sterven, maar wel versterven.
21 maart 2008 om 23:43
@Christina: sorry, was aan Rob gericht niet aan jou.
22 maart 2008 om 02:56
[...] zij door een deskundig arts geëuthanaseerd was. We mogen de Franse katholieken, maar ook de Nederlandse ChristenUnie dan ook feliciteren met dit PRACHTIGE resultaat van naastenliefde, genade en barmhartigheid. Het is [...]
22 maart 2008 om 03:59
Wat een berg onzin bij elkaar. Ook dat stuk op de site van de CU uit de link.
Palliatieve zorg moet beter: helemaal eens.
Maar het ironische is dat het besluit van het stuk spreekt over het uit het oog verliezen van het punt bij het euthanasie debat. Dat gebeurt in het stuk zelf ook direct, door een relatief klein deel van ‘palliatieve zorg’ te belichten: euthanasie. Ik denk dat we dan zelfs zouden moeten spreken van palliatief terminale zorg. Want palliatieve zorg is een behoorlijk breed begrip. Het zou het geheel van palliatieve zorg tekort doen als het zwaartepunt op het onderdeel euthanasie terecht zou komen.
Overigens is het al bekend dat de het aantal euthanasie uitvoeringen al een tijd daalt, waarbij er tegelijkertijd steeds meer palliatieve sedatie wordt toegepast. Ook weer twee zeer verschillende zaken overigens.
Volgens mij is het een debat waarin velen de klok horen luiden (flink hard), maar de klepel niet echt zien hangen.
22 maart 2008 om 18:38
= De vergelijking tussen mij doodschieten omdat mijn huis afgebrand is en iemand die uitzichtloos lijdt is nogal raar. =
Dit stukje is waar we langs elkaar heen praten.
Wat ik probeer aan te geven, is dat het lijden van sommige mensen uitzichtloos IS en het lijden van anderen in hun beleving uitzichtloos LIJKT omdat bijvoorbeeld het horen van een prognose zo ingrijpend is.
De CU heeft een goed punt als ze zeggen dat betere psychosociale zorg soms kan voorkomen dat een situatie uitzichtloos lijkt, waar die het niet is.
In dat geval zou het raar zijn als een arts de patiënt omlegt.
Uiteraard schiet de CU door en denken ze dat dat voor iedere patiënt geldt, omdat ze hun standpunt baseren op dogmatisch gedoe. Als je immers maar goed genoeg doorhebt dat de Here de kanker in je gezicht goed bedoelt en je naar de hemel gaat, dan ben je niet meer bang, etc etc. Daar wil ik het niet eens over hebben met die poldertalibani.
Ik doe nog één andere vergelijking, omdat Bert het zo leuk vindt.
Een behoorlijk aantal dwarslaesiepatiënten geeft op een bepaald moment aan dat ze liever zouden hebben dat de arts hun benen amputeert, omdat ze denken die benen toch alleen maar hinderlijk zijn. Dat is een enorm ingrijpende “oplossing” voor een hulpvraag, waar de patiënt ongetwijfeld stevig over heeft nagedacht voordat hij ermee komt. Het wordt echter om belangrijke redenen waar de patiënt zelf niet op komt niet gedaan. De arts beschermt de patiënt daarmee dus tegen zichzelf, omdat die door gebrek aan kennis en ervaring over zijn ziekte, zijn eigen situatie niet kan overzien, waar de arts dat wel kan.
In het geval van een vraag om euthanasie aan een arts, kan dat ook zo zijn en is het logisch dat de arts niet aan de vraag voldoet.
22 maart 2008 om 18:49
=In het geval van een vraag om euthanasie aan een arts, kan dat ook zo zijn en is het logisch dat de arts niet aan de vraag voldoet.=
Wow, dat ik daar niet eerder aan dacht
Onbekwaam dus.
23 maart 2008 om 00:43
Als je er wel eerder aan dacht, dan begrijp ik deze vraag niet:
=Je lult leuk, maar, zoals jij zegt “” Je lichaam is van jou en van niemand anders.””, waarom zou je een arts dan de mate van ziekzijn moeten laten bepalen?=
23 maart 2008 om 00:56
@Rob
Wat snap je er niet aan?
Was jij niet degene die, behalve het aangehaalde ook schrijft:
“beschermt de patiënt daarmee dus tegen zichzelf, omdat die door gebrek aan kennis en ervaring over zijn ziekte, zijn eigen situatie niet kan overzien, waar de arts dat wel kan.
In het geval van een vraag om euthanasie aan een arts, kan dat ook zo zijn en is het logisch dat de arts niet aan de vraag voldoet.”.
Ik heb nu van jou alle uitvluchten gezien waardoor een arts voor zizhzelf ksn legitimeren de wet niet uit te voeren.
23 maart 2008 om 01:52
Zeker schreef ik dat.
Er wordt gesteld dat “anders doet de patiënt het zelf” een argument is voor een arts om euthanasie toe te passen. Daar ben ik het niet mee eens, omdat euthanasie niet persé de beste medische ingreep is voor een psychische, sociale of somatische probleem van een patiënt.
Een arts wil de beste medische behandeling geven. Het is strijdig met zijn beroepsethiek en volgens mij ook de wet, een behandeling uit te voeren die naar zijn professioneel (dus niet religieus) inzicht niet de beste is.
Ik zeg dat een arts euthanasie medisch gezien moet kunnen verantwoorden en dat een rommeltje onderaan het Hilton of op het spoor geen medische verantwoording is. Dat zijn helemaal geen uitvluchten. Waarom zou ik daar mee komen? Als je alinea 4 van post 8 leest, dan kun je zien dat ik daar geenszins mee bezig ben.
Ik heb genoeg mensen gesproken die blij zijn dat ze het leven nog hebben, terwijl ze een paar jaar eerder echt dood wilden. Sommige daarvan waren depressief door iets als relatieproblemen, anderen door het hebben van een ernstige, maar niet dodelijke, aandoening. Euthanasie was voor hen geen medisch te verantwoorden behandeling, maar psychologische of psychiatrische hulp wel.
Voor zover wij dat kunnen overzien, was dat bij mevrouw Sébire helaas niet het geval en daarom deel ik zeker de mening dat het niet correct is patiënten het recht op euthanasie per definitie te onthouden. Per definitie wel toepassen is echter net zo fout.
23 maart 2008 om 19:33
Er wordt in ziekenhuizen in Frankrijk, Spanje en Italie misschien wel meer euthanasie verricht dan in Nederland. Maar zonder de wettelijke regels, dus overgelaten aan de opvattingen van de individuele arts. Aleen als je er in de openbaarhied over spreekt dan is het hek va de dam. Net als het gebruik van voorbehoedsmiddelen, mag niet van de kerk, maar iedereen gebruikt ze. Beetje hypocriet nietwaar ?
14 augustus 2008 om 10:41
[...] in Frankrijk, land van arrogantie en dichtgetikt conservatisme. Eerder moest de ernstig verminkte Chantal Sébire al zelfmoord plegen nadat de rechter haar artsen niet toestond actieve euthanasie te plegen. Dit [...]
30 juli 2009 om 15:55
[...] hebben weer een nieuw Gezicht van de Naastenliefde. Waren het eerst Chantal Chebire en Rémy Salvat die dankzij mensonterende christelijke Franse wetten werden verplicht tot een leven [...]