Er wordt gesteld dat “anders doet de patiënt het zelf” een argument is voor een arts om euthanasie toe te passen. Daar ben ik het niet mee eens, omdat euthanasie niet persé de beste medische ingreep is voor een psychische, sociale of somatische probleem van een patiënt.
Een arts wil de beste medische behandeling geven. Het is strijdig met zijn beroepsethiek en volgens mij ook de wet, een behandeling uit te voeren die naar zijn professioneel (dus niet religieus) inzicht niet de beste is.

Ik zeg dat een arts euthanasie medisch gezien moet kunnen verantwoorden en dat een rommeltje onderaan het Hilton of op het spoor geen medische verantwoording is. Dat zijn helemaal geen uitvluchten. Waarom zou ik daar mee komen? Als je alinea 4 van post 8 leest, dan kun je zien dat ik daar geenszins mee bezig ben.

Ik heb genoeg mensen gesproken die blij zijn dat ze het leven nog hebben, terwijl ze een paar jaar eerder echt dood wilden. Sommige daarvan waren depressief door iets als relatieproblemen, anderen door het hebben van een ernstige, maar niet dodelijke, aandoening. Euthanasie was voor hen geen medisch te verantwoorden behandeling, maar psychologische of psychiatrische hulp wel.

Voor zover wij dat kunnen overzien, was dat bij mevrouw Sébire helaas niet het geval en daarom deel ik zeker de mening dat het niet correct is patiënten het recht op euthanasie per definitie te onthouden. Per definitie wel toepassen is echter net zo fout.

Ik heb nu van jou alle uitvluchten gezien waardoor een arts voor zizhzelf ksn legitimeren de wet niet uit te voeren.

=Je lult leuk, maar, zoals jij zegt “” Je lichaam is van jou en van niemand anders.””, waarom zou je een arts dan de mate van ziekzijn moeten laten bepalen?=

Wow, dat ik daar niet eerder aan dacht
Onbekwaam dus.

Dit stukje is waar we langs elkaar heen praten.

Wat ik probeer aan te geven, is dat het lijden van sommige mensen uitzichtloos IS en het lijden van anderen in hun beleving uitzichtloos LIJKT omdat bijvoorbeeld het horen van een prognose zo ingrijpend is.

De CU heeft een goed punt als ze zeggen dat betere psychosociale zorg soms kan voorkomen dat een situatie uitzichtloos lijkt, waar die het niet is.
In dat geval zou het raar zijn als een arts de patiënt omlegt.

Uiteraard schiet de CU door en denken ze dat dat voor iedere patiënt geldt, omdat ze hun standpunt baseren op dogmatisch gedoe. Als je immers maar goed genoeg doorhebt dat de Here de kanker in je gezicht goed bedoelt en je naar de hemel gaat, dan ben je niet meer bang, etc etc. Daar wil ik het niet eens over hebben met die poldertalibani.

Ik doe nog één andere vergelijking, omdat Bert het zo leuk vindt.
Een behoorlijk aantal dwarslaesiepatiënten geeft op een bepaald moment aan dat ze liever zouden hebben dat de arts hun benen amputeert, omdat ze denken die benen toch alleen maar hinderlijk zijn. Dat is een enorm ingrijpende “oplossing” voor een hulpvraag, waar de patiënt ongetwijfeld stevig over heeft nagedacht voordat hij ermee komt. Het wordt echter om belangrijke redenen waar de patiënt zelf niet op komt niet gedaan. De arts beschermt de patiënt daarmee dus tegen zichzelf, omdat die door gebrek aan kennis en ervaring over zijn ziekte, zijn eigen situatie niet kan overzien, waar de arts dat wel kan.
In het geval van een vraag om euthanasie aan een arts, kan dat ook zo zijn en is het logisch dat de arts niet aan de vraag voldoet.

Overigens is het al bekend dat de het aantal euthanasie uitvoeringen al een tijd daalt, waarbij er tegelijkertijd steeds meer palliatieve sedatie wordt toegepast. Ook weer twee zeer verschillende zaken overigens.

Volgens mij is het een debat waarin velen de klok horen luiden (flink hard), maar de klepel niet echt zien hangen.