Wie een televisieprogramma wil maken dat hoge kijkcijfers scoort, kan altijd bij Joop van den Ende terecht. Zo blijkt want de laatste Zomergasten-aflevering van dit seizoen scoorde dankzij de mediatycoon als gast een indrukwekkende 579.000 kijkers. Geen verrassing. Laten we zeggen dat de redactie van Zomergasten elk jaar hard haar best doet tenminste één gast uit te nodigen die ook het grote publiek aanspreekt. En als dat dan ook nog Joop van den Ende is, heb je als programmamaker eigenlijk niets meer nodig, behalve wat licht en een camera. De hele uitzending leek wel door Van den Ende zelf geproduceerd. Van begin tot eind voelde de kijker zich in zacht rood pluche gedrukt en galmde de musicalstemmetjes van achter de coulissen het stralende middelpunt genaamd Joop tegemoet.
Zelfs de fragmenten waren stuk voor stuk uitgezocht op de hoogste entertainmentwaarde of mogelijkheid kortingsbonnen van de musical Tarzan te promoten. Alles leek moeiteloos geproduceerd, maar tot in de puntjes verzorgd, haast achteloos uit de mouw geschud van de man die in zijn leven al duizenden shows heeft bedacht, gemaakt en vertoond.
Het eerste fragment, een paar minuten oranjevoetbal van het afgelopen EK, bleek naadloos aan te sluiten op het allerlaatste fragment. Met de voetballers, voorzien van zwarte rouwband vanwege het dode kindje van Bhoularouz, uit het eerste fragment wilde Van den Ende een statement maken. Met de om haar zojuist overleden vader huilende maar dapper zingende Celine Dion als allerlaatste fragment werd dat eerste statement feilloos onderbouwd: the show must go on.
En tussen die fragmenten bleek Van den Ende veel meer dan een schimmige man op de achtergrond. Van den Ende is, zo blijkt, geen keiharde zakenman type John de Mol. Hij is geen zakkenvullende technocraat, geen gewiekste producer op zoek naar ijdele roem en het oneindige meer, meer en meer. Hij is zelfs geen luchtverplaatsende populist, waarschijnlijk niet eens een VVD-stemmer. Joop van den Ende bekende direct kleur, had geen masker op en gebruikte geen enkele verdichting of verdraaiing voor zijn gevoelens. Hij bleek een warme, gepassioneerde en vooral betrokken man. Eentje die zonder de minste aarzeling zei dat Wilders en Verdonk gevaarlijke populisten zijn (“haatzaaiers”). Bos en Verhagen, “mensen die ook echt iets kunnen”, dat lag meer in zijn lijn. Zelfs Wim Kok werd bejubeld, in tegenstelling tot Pim Fortuyn, volgens Van den Ende “een man die nog nooit iets gepresteerd had in zijn leven behalve het schrijven van slechte boeken”.
Joop van den Ende, de man die het Nederlands publiek massaal aan de musical hielp, de commerciele televisie introduceerde en het volk nooit heeft willen verheffen maar slechts entertainen, is een ware nestor. Een éminence grise, zoals Bas Heijne het noemde. Iemand die zich zorgen maakte over de toestand van het land, met ouderwetse idealen (“Hoe heette die verschrikkelijk enge rechtse meneer ook alweer? Ohja, Janmaat”), en gedachten die je niet verwacht bij entertainmentbazen, grote producers, televisiebobo’s of investeerders.
Aardige oude man of niet, hij wist exact wat hij deed. Zonder enige moeite, of tegenstand, nam hij het programma over. Zodra de studioverlichting aanging, claimde Van den Ende het podium. De vraag is natuurlijk of Bas Heijne zich volledig liet verrassen en te laat besefte dat niet hij maar zijn gast Zomergasten presenteerde, of dat hij bewust terugtrad. Het is op zijn minst opvallend dat Heijne, die in het verleden nou niet bepaald jubelend over Van den Ende schreef (“Van den Ende is verantwoordelijk voor de verpaupering van het televisie-aanbod”), nauwelijks een kritische vraag stelde. Heel even kwam Heijne, tussen neus en lippen door, terug op zijn kritische columns, maar van een wedstrijd “hoge cultuur” versus “lage cultuur” was in het geheel geen sprake. Van den Ende sprak (en glom, straalde, entertainde), Heijne zat erbij en keek er tevreden naar.
Was het een spannende uitzending? Nee. Was het een intense uitzending? Nee. Was het een avondvullend programma waar de kijker zich vanaf het allereerste moment niet meer van kon losmaken? Ja.
Of dat de opzet van Zomergasten is, is nog maar de vraag. Maar een boeiende Zomergasten met een hoge entertainmentwaarde en heel veel kijkers, dat is ook wat waard.
Eerdere Zomergasten-recensies (2008):
Ronald Plasterk
Junkie XL
Naema Tahir
Annemarie Prins
Willem Schinkel
37 Responses to “Recensie Zomergasten: Joop van den Ende”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Ik heb veel waardering voor Heijne maar gister kreeg ik af en toe toch de indruk dat hij zich niet helemaal los kon maken van het idee met een zakenman te praten die goed is voor anderhalf miljard. Hoe unverfroren en afstandelijk je ook bent; dat is nou typisch zo’n gegeven dat zelfs de meest doorgewinterde interviewer door de hoeven doet zakken. Je wordt er gewoon een beetje een slijmbal van. Dat komt door de vraag die constant door je hoofd blijft zoemen: als ik nou aardig tegen ‘m doe en hij vindt me ook aardig, zou ik dan een graantje kunnen meepikken van die eindeloze rijkdom? Is heel menselijk hoor. Aardig om te zien dat zelfs Heine daar niet aan leek te ontkomen.
Verder +1 voor Jopie’s opmerkingen over Verdonk en Wilders.
Denk niet dat het om de graantjes meepikken ging, meer dat het een innemende man was. Ik had dat ook, die gedacht: hier zit toch een van de grootste zakenmensen ooit, dat kan nooit alleen maar oprechtheid zijn.
Maar ja, zo zie je ook meteen waarom zo’n man zo succesvol is. Zeg daar maar eens nee tegen als zakendoender.
Waar, waar en nogmaals waar. Maar voor iemand die er herhaaldelijk op werd gewezen het volk als geen ander te kennen, waren zijn analyses van de verwarrende tijden waarin wij thans verkeren niet echt heel erg diepgaand.
Verder heb ik vooral inzicht gekregen in de professionele Joop van den Ende. Ik denk ook dat Van den Ende dat wilde, getuige de fragmenten die hij liet zien. Werkelijk elk fragment wist hij te linken aan zijn visie op ‘het vak’. Of was een excuus om het over zijn vele successen te hebben. Geen enkel fragment leek gekozen om persoonlijke redenen. Wellicht met uitzondering van de verbroedering tussen Duitsers en Turken na de voetbalwedstrijd Duitsland – Turkije.
Los van dit alles heeft Joop van den Ende de zeer vervelende neiging om alles wat hij doet of heeft gedaan als zeer belangrijk te presenteren. Met als gevolg dat een eenvoudig nieuwtje over een samenwerking met Paul de Leeuw wordt uitgesponnen over een relaas van tien minuten, met lange pauzes waarin zorgvuldig naar woorden wordt gezocht. Ik werd daar zeer moe van, zo op z’n tijd.
Ik denk niet dat Heijne door de knieën is gegaan vanwege het geld van Joop, maar meer omdat deze Joop opvallend links bleek te zijn. In ieder geval een stuk linkser dan zijn bankrekening ;-)
Wim Kok was geweldig en Pim Fortuyn deugde van geen kanten. Ja, dan gaat ons Basje kwijlend door de studio…da’s logisch…
Had ‘m hoger zitten dan zo’n mega lul als sjon de mol. Maar ben toch door m’n hoefjes gezakt van ellende. Wat een slappe hap! En als ik me dan bedenk hoe hij ooit Van Kooten en De Bie heeft proberen in te lijven, dan word ik nog boos ook.
Joop van den Ende: “Ik ga investeren in Paul de Leeuw en we gaan internationaal”.
Bas Heijne: “…”
Joop van den Ende: “Dat is nieuws!”
Bas Heijne: “Nou, ik raak al helemaal opgewonden.”
Hahahahaha!
Binnen zijn bedrijf stond van den Ende bekend als een uiterst lastige man, gepassioneerd maar keihard als je niet exact deed wat hij wilde, als je niet voldeed aan z’n standaard. Rücksichtlos werden mensen ontslagen. Allemaal ongetwijfeld goeie eigenschappen voor een zakenman. Daarnaast moeten we nooit vergeten dat zijn imperium gestoeld is op Andre van Duin, Henny Huisman en kom, hoe heet’ie ook weer die vadsige coke-snuiver. Alledrie hebben hun beste werk gemaakt voor de samenwerking met van den Ende, alledrie maakten alleen nog maar de allerellendigste, gratuite en gemakkelijke shit zodra ze in de buurt kwamen van van den Ende, makkelijk voortbordurend op hun eerdere successen.
En nu, nu hij zijn imperium heeft verpatst de linkse, gemoedelijke oude baas uithangen. Van den Ende heeft het begrip salonsocialist een nieuwe dimensie gegeven.
“die vadsige coke-snuiver”
Theo van Gogh?
Nee, Ron -poep maar op m’n buik- Brandsteder.
Eigenlijk komt het er dus op neer dat, zodra je in aanraking komt met Van der Ende, je in stront verandert, waar mensen massaal in gaan trappen.
Ron Brandsteder. Ohja, die sympathieke man met die leuke zoons.
*Zucht*
Na google: “ron brandsteder”.
Ooit een keer, in z’n ellendigste tijd, zien hardlopen (tja, mijn ouders wonen in een verkeerde buurt, scusi): vadsig, sjokkend met matte blik. Niet om aan te zien, maar ‘s avonds op de buis volledig opgepimpt, leek het heel wat. En dan in dat Wie ben ik? de lolbroek uithangen, terwijl hij van ellende bijna wegrotte. Om ron’s leven hangt de goedkope tragiek van de clown (“met een lach en een traan”) of van de te dik opgeschminkte Yab yumhoer.
Ron Brandsteder is alleen zo ver gekomen vanwege zijn lach, die hij op elk gewenst moment kan produceren. Als Ron Brandsteder lacht, maakt hij het geluid van iemand die vergeefse pogingen doet om een net in het verkeerde keelgat geschoten stukje biefstuk eruit te hoesten. Veel valse lucht komt daarbij los. Het klinkt wat astmatisch, maar het is zeer effectief wanneer je een programma als Moppentoppers dient te presenteren, waarin werkelijk geen enkele grap wordt gemaakt die om te lachen is, maar waarbij je als presentator de deelnemers toch het gevoel moet geven dat jíj er wel om kan lachen. Dus elke keer als er weer een deelnemer naast Ron stond die een of andere mop vertelde over een Belg, een Duitser, een Nederlander en een stel tieten, dan stond Ron daar te lachhijgen alsof hij elk moment een beroerte kon krijgen. En maar zweten op die bovenlip.
HAHAHAHA! Max komt uit het Gooi!
Zeker, dat is er van hem geworden. Maar hij is ook de man van de grote familieshows waar je met de hele familie naar keek. Goed, er waren maar 2 zenders, maar half nederland keek daar naar. Dat kon hij wel, die life shows, en die shows zijn niet makkelijk om te maken, denk ik zo. Maar ergens is hij, net als van Duin, de weg kwijtgeraakt. Jammer dat een intelligente, in essentie getalenteerde man afglijdt tot het niveau van de moppentoppers idd. Dat is de vloek van van den Ende, alles wat hij aanraakt veranderd in troosteloze shit, stront overdekt met een dun laagje chroom.
@Bert: net niet, we hingen er lafjes tegenaan.
Biltheuven Neurd Max?
[img]http://img55.imageshack.us/img55/9169/ronbrandstedernk8.jpg[/img]
Toen Ronnie nog kwaliteitsproducten maakte.
“Ronnie” kent het hele woord kwaliteit niet eens.
Ik heb gehuild bij de laatste aflevering van de Honeymoon-quiz. Tranen met tuiten. Schitterend. En nee, ik ken geen schaamte.
Ach ja, Rons Honeymoon Quiz. Met elke week als dramatisch hoogtepunt een spelletje Toren van Pisa spelen.
“Ik heb mijn man meegebracht”
pa-daaa
“Hij gaat met mij proberen de kwis te winnen”
“Ik ben Karel”
“Hij is Karel”
“Ik ben Karel”
“Hij is Karel”
“Saaaaamen zetten wij ons beste beentje voor” pa-da-di-da-di-dom!
“Zeg ‘t maar Joop”
“Ja, ontroerend…en ook zo echt, he? Pure emotie.”
Eigenlijk, zo terugkijkend, was het een bijzonder tegenvallende aflevering van Zomergasten. Van den Ende was toch de man die emotie in de televisie heeft gebracht, met Love Letters en All You Need is Love en weet ik veel wat voor sentimenteel gejank. Had ie verdomme wel wat over mogen zeggen. Had ook wel naar gevraagd mogen worden.
Daarnaast was het gisteren toch de dag dat de Eredivisie weer terug was waar Joops compaan het van had weggetrokken, bij de publieke omroep. Had Van den Ende best wat over kunnen zeggen. (Of heeft hij dat ook gedaan? Ik heb namelijk het begin gemist.) Net zoals hij wel wat had kunnen zeggen over het mislukken van TV10, Sport7 en Talpa.
Lullen jullie wat je wilt, iedereen keek het. Ik ook. En ik vond het leuk. Goed, ‘k was 12 jaar oid. Maar wij keken het wel, al meen ik dat ik ook toen al keek onder enig protest, dat hoorde er een beetje bij, maar kijken deed ik wel. En jullie ook, lutsers.
Ik keek ook ja, maar met tegenzin. Er was toen niks anders. Wedden dat… vond ik veel beter.
Zijn grote show was dan ron’s showbizzquiz of zoiets. Dat honeymoongedoe was minder. Wedden dat ja, dat keek ook iedereen. Dat was leuk.
=iedereen keek het. Ik ook.=
Ik niet. Maar ik was natuurlijk geen 12 meer. Mijn kinderen, toen ongeveer 12, keken ook niet, vonden ze niks aan.
“Bos en Verhagen zijn mensen die écht iets kunnen.”
De vraag is alleen: maar wát is dat dan?
Ik vond het verschrikkelijk irritant dat Joop vd Ende de hele tijd haperde en zijn zinnen niet afmaakte. De inhoud kon me verder gestolen worden. Ik heb geen zak geleerd van de uitzending.
@max
Er was geen andere TV, dus moest je wel kijken. Heel soms ontvingen we Belgie 1 bij volle maan, zuidenwind kracht 4 en 65% luchtvochtigheid, dat was feest!
Blij dat ik niet gekeken heb. Het klinkt als alle andere programma’s rond Joop van den Ende en ik krijg altijd sterk het gevoel van vals sentiment enzo.
@dieandere. Dat hadden wij met Duitsland. Zelden zo gelachen als om die nagesynchroniseerde spagetthiwesterns:
“Hande hoch, du arsloch”
“Johnny, gib mir mein horse”
Iemand gisteren ‘De man van 1 1/2 miljard’ nog gezien?
Van de Ende is het archetype van de hypocriet: steeds beweren dat bepaalde programma’s niet ‘zijn ding’ zijn, smakeloos zijn, geen nivo etc etc, en er vervolgens gewoon in investeren en er geld mee verdienen.
@Max
“Werkelijk elk fragment wist hij te linken aan zijn visie op ‘het vak’. Of was een excuus om het over zijn vele successen te hebben. Geen enkel fragment leek gekozen om persoonlijke redenen.”
En hierin ligt dan ook de overeenkomst met de uitzending met Ronald Plasterk.
@ schnoetz: Op zoek naar Jozef?