Live en rechtstreeks: een brutale kraak in een zonnestudio, onderdeel van het immer gezellige winkelcentrum in de Utrechtse prachtwijk Zuilen. Gebeurde zojuist recht tegenover mijn appartement. Terwijl ongeveer vijftig mensen het zagen en die toko zichtbaar beveiligd is met camera’s, werd gewoon de deur ingetrapt, de kassa weggegrist, een flatscreen van de muur getrokken en weg was het tuig. Om tien uur ‘s avonds, in een bewoonde straat. Ook Bert Brussen stond erbij en keek ernaar. Gelukkig nu wel met een live-verslag.
Het waren drie doffe knallen, alsof iemand een sinaasappelkistje in elkaar stond te trappen. Van dat hout dat makkelijk breekt, zo klonk het. Maar omdat de knallen aanhielden, besloot ik toch maar een blik naar buiten te werpen. Daar stonden twee schimmen tegen de deur van de zonnestudio te trappen. De schimmen renden ineens door het ingeslagen deurraam naar binnen, maakten wat paniekerige bewegingen achter de toonbank, renden naar buiten, sprongen op een scooter, werden vastgegrepen door een dappere bewoner en lieten de kassalade op straat vallen. De jongen op de scooter (zwarte jas, wit petje, huidskleur kon ik niet zien) draaide zijn scooter en stoof weg, de andere schim ontworstelde zich aan de greep van de dappere bewoner, rende dezelfde richting uit als waarin de jongen op de scooter was gereden en verdween tussen de portieken. Dat alles gebeurde in een tijdsbestek van een paar seconden.
“Inbraak!”, dacht ik na gestopt te zijn met het staren als een domme slachtkalf en ik belde 112. De centralist vroeg wat ik wilde, (“politie!”) en in welke plaats (“Utrecht!”) en verbond me door. Ik kreeg een bezettoon. Ik hing op en belde opnieuw. “Politie, Utrecht” zei ik direct en werd doorverbonden. De telefoon ging dertien keer over, vervolgens werd ik weer teruggeschakeld naar de centrale. Een verbijsterende ervaring. Wat als je nu verkracht wordt, dacht ik. Dan bel je dus 112, in paniek, misschien wel het enige moment dat je kunt bellen, en dan hoor je niets anders dan een bezettoon. Now that’s disturbing. Ik heb wel eens van ambulances met een te lange aanrijtijd gehoord, maar nog nooit van noodoproepen die niet beantwoord worden. Alsof je in geval van nood de tijd hebt om meerdere malen te bellen. “Sorry, wegens personeelsgebrek kunt u de schijt krijgen. Probeert u 112 later nog eens. Als u dan nog leeft.”
Ik trok mijn schoenen aan, mijn jas, en ging naar buiten. Daar stonden nog tien mensen 112 te bellen. Alle tien beweerden ze de enige te zijn die 112 hadden gebeld. Tien Enige Echte helden. Ik keek naar mijn appartementencomplex. Achter de gordijnen stonden bewoners te kijken, met een telefoon aan hun oor. 112 te bellen, gok ik.
Vijf minuten later kwam er een politiewagen. Er zaten twee zichtbaar vermoeide, bedeesde agenten in die weinig haast leken te hebben. Ze stelden vragen. Wat we gezien hadden, waar we woonden, wat ons nummer was, onze geboortedatum en onze geboorteplaats (?). Een agent schreef alle gegevens braaf op, een ander ging muntjes rapen. Die muntjes waren uit de kassalade gevallen. De halve straat glinsterde van het kleingeld. Een soort Zuilens grind maar dan met waarde.
Terwijl de vermoeide agent vragen stelde, kwam er een tweedehands autootje langsrijden. Er zaten vier Marokkaanse jongens in. Ze stopten, keken, en reden verder. Direct daarna kwam er een dikke Marokkaanse jongen aanlopen. Hij droeg glimmend zwarte sneakers, een groot donzen jack en had zijn hoofdhaar half opgeschoren.
“Wat iz dit?” vroeg hij aan niemand in het bijzonder. Daarna nogmaals: “Wat iz dit?”. De agent die de getuigenverklaringen opnam, onderbrak zijn belangrijke bureaucratische werk en vroeg aan de Marokkaanse jongen met de dure sneakers waar hij woonde. “Hoezo vraag jij dat? Huh? Hoezo vraag jij dat mij?” gaf de Marokkaanse jongen als antwoord.
“Omdat ik dat iedereen vraag”, zei de agent. De agent was duidelijk uit op de-escalatie. De agent was ook moe en ongemotiveerd.
“Ik woon daar”, zei de jongen en hij wees in de richting van Zuilen-tokkiewijk.
“Dan moet je hier weg”, zei de agent zacht. “De mensen die hier staan wonen hier. Ga tenminste een eind verderop staan”. De agent had zijn zin nog niet afgemaakt of hij draaide zich alweer om. Onaangedaan hervatte hij zijn belangrijhke bureaucratische werk.
“Tssssssss!”, siste de Marokkaanse jongen. Vervolgens droop hij af.
Tien minuten later stonden er zestien Marokkaanse jongens om ons heen. Ze hadden allemaal bontjassen, opgeschoren kapsels en liepen op dure sneakers. Ze zeiden niets, ze stonden er een beetje bij. Of liever gezegd: ze hingen rond. Een ander tweedehands autootje kwam aanrijden. Nog zes Marokaanse jongens stapten uit. Ze riepen wat naar de andere groep jongens en bleven vervolgens bij hun auto staan. Stilzwijgend sloegen ze ons gade.
Ik dacht: wat woon ik toch in een prachtige kansenwijk. Er is hier altijd wat te doen. Er zijn homo’s die je kunt wegpesten en er worden, brutaal in het zicht van bewoners, kraken gepleegd. Dat is altijd een mooie kans om als gestigmatisserde jongere uitvoerig bij rond te hangen. Niemand die er wat van zegt en de politie komt toch niet. Die kun je wel willen bellen maar dan krijg je een bezettoon. Ella Vogelaar zal trots zijn op Zuilen. Zuilen, daar creëer je kansen.
De agent besloot weer de-escalerend op te treden en stapte dapper op de groep hangmarokkanen af. De Marokkanen keken alsof er een lief jong poesje op ze af kwam dartelen om eens flink te gaan spinnen en kopjes te geven. De agent vroeg of ze weg wilden gaan. De jongens zeiden nee. De agent zei dat ze niet mochten hangen vanwege het samenscholingsverbod. De jongens begonnen over “artikel 5” en “ons niks kunnen maken”. De agent zei dat ze echt ergens anders moesten gaan staan want anders. De jongens vroegen “anders wat?”. De agent zei dat ze echt ergens anders moesten gaan staan want anders. De jongens riepen weer “artikel 5” en schoven een meter of tien op. “Zo dan hee? Hee! Zo dan?”, riep een van de jongens naar de agent. De agent haalde heel conflictvermijdend zijn schouders op, draaide zich om en ging verder met het ondervragen van getuigen. Aan weerszijden van de straat stonden nu groepjes Marokkaanse jongens met opgeschoren kapsel en dure sneakers aan hun voeten. Er waren nu ongeveer twee keer zoveel rondhangmarokkanen als buurtbewoners en agenten in de straat.
Agent nummer twee was klaar met muntjes rapen. Hij ging bij een buurtbewoner naar binnen, een verklaring opnemen. Ik ging naar huis na de conflictvermijdende vermoeide agent mijn telefoonnummer te hebben gegeven. De stilzwijgende Marokkanen hingen nog steeds rond en keken me ongeinteresseerd aan. Er kwam een auto met nog meer Marokkanen aanrijden. De groep hangende Marokkanen joelde even kort.
Het alarm van de zonnestudio ging plotseling met veel kabaal af…
26 Responses to “Live uit Zuilen, Utrecht: kansenjeugd kraakt zonnestudio”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Een volle kassa na sluit is voorkennis.
Ja Bert waar is wouter bos als je hem nodig hebt…
Dit is echt uit het hart hè Bert? Zo gaat dat dan…
Ik vermoed geen voorkennis. Die zaak was heel mooi helder verlicht van binnen. Zo kon elke inbreker die er langs fietste precies zien dat er een flatscreen hing en een kassa stond.
Dus…
Want niet iedere winkel stopt zijn kassa inhoud in een kluis of neemt deze mee? Kassaladen zijn meestal hartstikke leeg na sluit. De flatscreen kan prior zijn geweest, en de kassa als gok meenemen…zou kunnen. Ik zet mijn geld op voorkennis. Blijft dom een volle kassa in een gesloten toko te laten staan.
Nou zoiets inderdaad, daar lopen mensen in veel steden over te klagen, over het gevoel van machteloosheid en intimidatie.
Maar het was gelukkig maar een incident, toch?
@dercks,
tja, krijg je dit he…
http://www.pvdaamsterdam.nl/nieuwsbericht/5686
Leuk is dat toch, dat 112. Belde mijn vriendin een jaar of wat geleden ook naartoe toen ze nog in Rotterdam woonde en een grote neger een heuse pipa op haar slaap zette. Of ze maar even de telefoon en haar geld wilde afgeven. Natuurlijk deed ze dat, en nadat de neger de worden sprak dat hij het klusje in de tunnel even ging afmaken rukte ze zich los en sprintte ze naar de voordeur. Eenmaal binnen in haar appartement belde ze met de vaste telefoon in blinde paniek met 112.
‘ER WAS NET EEN NEGER EN DIE HIELD EEN PISTOOL TEGEN MIJN HOOFD EN NU BEN IK DE FLAT IN GEVLUCHT EN NU DENK IK DAT HIJ OOK BINNEN IS.’
‘Rustig mevrouw. Mogen wij het adres.’
‘Statenpad in Rotterdam.’
‘Waar zegt u?’
‘STATENPAD IN ROTTERDAM EN SCHIET NOU OP WANT DIE VENT IS STRAKS BINNEN EN…’
‘Statenpad? In Rotterdam? En u weet zeker dat het in Rotterdam is?’
Dat duurde dus nogal even om de beste mevrouw ervan te overtuigen dat er echt een Statenpad in Rotterdam is.
Ja, niks aan de hand, was een incident, dat snap je.
1
U bent een held!
(positief bedoelt, ik zou ook helemaal niks gedaan hebben, maar dat u daar nog woont)
Zuilen als mijn grootvader zaliger daar nog zou komen, in het straatje waar hij ooit ter wereld kwam. Dan werd hij geript door een Mocro.
Woont die Spekman bij jou in de buurt?
9!
Overigens als u eens wat normaals wilt lezen qua roman:
UITVERKOORT
http://www.gigaboek.nl/content/uitverkoort/boekinfo.htm
Tjokvol Humor en Racisme
Bestel het voor het uit de handel is genomen.
(jezus ik kan heus wel rekenene hoor!)
Rondhangende Marokkanen met dure sneakers – het zou verboden moeten worden!
@Willem Jansen, Spekman liep waarschijnlijk tussen de mocro’s rond en deelde koek en zopie uit.
Lucas u ook hier?
En keerde zijn andere varkenswangetje toe?
14 Mocro’s waren eens samen
en nog wisten ze niet
wat 8+6 is.
Weet je, waarom vraag je dat? Vraag dat niet aan mij! Wat is bedoeling, wat heb je? We vermoorden je, ja! niet meer domme vragen stellen!
Klootzakken, niet eens een fatsoenlijke kassa bouwen. Nu lopen die kansenjongeren al dat verloren muntgeld mis.
OT maar zo leuk:
EINDHOVEN – De film I Love Dries is gestolen. De vertoningsprint van de komedie van regisseur Tom Six is maandagavond ontvreemd uit het Van der Valk-hotel in Eindhoven. De ontdekking werd gedaan vlak voor de tweede avondvoorstelling van de film.
Tjonge….. Shit happens..
Dat er vervelende relmocro’s zijn die komen kijken nadat matties wllicht iets hebben gekraakt, is niet echt nieuws. Dat 112 zo verschrikkelijk slechts werkt, dat is pas echt schokkend. Ja, het optreden van de pliesie, daar wordt je nou ook niet bepaald, uuuh. vrolijk van.
Misschien moeten ze bij 112 eens navragen hoe het belsysteem van relmocro’s werkt, die zijn immers altijd wel direct ter plaatse.
Woon ik aan de goede kant van de Amsterdamse straatweg in ons mooie Zuilen. Bij ons gebeurt nou nooit zoiets…..gelukkig heb ik een wapenvergunning…..
@Wimke: aan welke kant woon je dan? Als je een wapenvergunning hebt hopelijk niet dicht bij mij.
Tussen het Julianapark en het oude Demkaterrein…..maar wees gerust, ik ben een zeer verantwoordelijke en degelijke, brave burger.
Maar om eerlijk te zijn begint het hebben van een dergelijke vergunning en de daar bij behorende privileges om bepaalde zaken in huis te mogen hebben, me wel te benauwden. Zeker als je vrouw een keer flink is lastig gevallen door onze beste, brave medelanders van noord Afrikaanse afkomst. En ze is echt te oud om er uitdagend bij te lopen…..
Oh ja…..voor wat de poitie betreft: ze staan bij mij op de meest onmogelijke tijden aan de deur om te controleren of ik wel verantwoordelijk met m’n spulletjes om ga….
“Error : fout bij het ophalen van resultset van database
SELECT reactions_id, reactions_title, reactions_creation_time, reactions_text, reactions_author_name, reactions_author_email, reactions_showemail FROM reactions WHERE reactions_module_id = AND reactions_activated = 1 AND reactions_module = ‘news’ ORDER BY reactions_creation_time
1064: You have an error in your SQL syntax; check the manual that corresponds to your MySQL server version for the right syntax to use near ‘AND reactions_activated = 1 AND reactions_module = ‘news’ OR’ at line 10″ Bron: http://www.pvdaamsterdam.nl/nieuwsbericht/5686
Mooi, we hebben nu alle gegevens voor een hackpoging binnen. First thing morgenochtend.
Echt, hoe dom ben je zulke errors te returnen??? Dit is een typisch geval van “gelegenheid maakt de dief”…
[...] maar gewoon de stad met de meeste incidenten. De burgemeester van Utrecht woont dan ook niet in Zuilen. Dat is het stadsdeel waar nu elke week een politiehelikopter boven rondcirkelt en waar elke avond [...]