(Onderstaande tekst is geschreven door Joep Smaling, niet door mij, dus ere wie ere toekomt, BB) Sommige mensen zijn eenzaam en hebben ook niet zo veel om naar uit te kijken. Het leven is voor hen nogal dor en pijnlijk. Zo ook de verliefde Nederlander die stierf op een hotelkamer in El Plato, Colombia. De man reisde af naar dat godvergeten land om op een Colombiaanse schone te wachten die hem een huwelijk had toegezegd. Een nieuwsbericht waar een roman achter schuil gaat, niet zo hele vrolijke roman, dat is waar, maar de meeste goede romans zijn niet zo heel vrolijk. Eigenlijk zijn alle vrolijke romans tamelijk overbodig.
Het verhaal schrijnt en steekt aan alle kanten. Sterven op een hotelkamer is misschien wel het meest treurige dat een mens kan overkomen. In een onpersoonlijk hokje wegkwijnen, ver van alles en iedereen, waar niets ook maar iets met jou te maken heeft, zelfs niet het nachtkastje of de haren in het doucheputje. Maar als je daar ook nog eens wacht op verlossing, en die verlossing komt maar niet, en dag in dag uit met het vallen van de avond je hoop ziet vervliegen, en het enige wat je rest de smerige lucht van El Plato is, en het bezwete aangezicht van een onverschillige portier, en de ratten in de straten en de muggen op je kamer, dan sterf je waarlijk een pijnlijke dood.
Ik stel me zo voor dat de man nauwelijks at omdat verliefdheid, anticipatie en uiteindelijk knagende wanhoop hem van alle eetlust beroofden. Volgens getuigen frequenteerde de zwijgzame man dagelijks een plaatselijk cafeetje waar hij sigaretten rookte en biertjes dronk. Dat klinkt heel aannemelijk. Hoe hard de wanhoop ook aan je lendenen rukt, alcohol en nicotine bieden altijd troost, ook al is het maar een hele schrale.
Misschien stierf de man zoals Nicholas Cage in Leaving Las Vegas, en waren zijn laatste woorden “See how hard you make me angel“. Misschien fluisterde hij ze naar een spookverschijning van de geïdealiseerde internetliefde die hem, zoals Elisabeth Sue deed met Cage, voor de laatste keer naaide. Een laatste leugen en dan de dood.
Ik vind dat deze (nog) naamloze Nederlander die stierf voor de liefde in El Plato, Colombia, een standbeeld verdient. Ook al is zijn verhaal eigenlijk niet zo donker-romantisch als ik het hier schets. Misschien was zijn illusoire bruid wel een tandeloos monster en de man zelf gewoon vervelend. Maar daar gaat het niet om. Soms gaat het om een idee.
Joep Smaling
30 Responses to “Joep Smaling: Dood in El Plato”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Denk eerder dat ie stierf aan het gebrek aan hygiene. Dat standbeeld komt er wel. Bovenop zijn buik helaas.
Man, hier zit een roman in. En meteen een verfilming, ZONDER Carice van Houten.
He bah, zonder Carice van Houten…
Voor de mannelijke hoofdrol weet ik nog wel wat. *Gijs Scholten van Aschat belt*
Maar het zal wel weer Tygo Gernandt worden *zucht*
Ik dacht meer aan Herman Koch…
Gijs en Tygo kunnen niet, Cas Jansen en Ferri Somogy vinden “Nederland te klein” en Barry Atsma doet alleen bijrollen.
Tim Immers dan maar?
hahaha, TIm Immers, uit de categorie “leeft die ook nog” zeker. Nu we daar toch bivakkeren, waarom niet gewoon dokter Simon aka meneer postkrediet?
Ik hoop toch dat Ilja Leonard Pfeiffer z’n acteerdebuut gaat maken in “3 maanden eenzaamheid”. Nog even vol passie Slauerhoff reciteren en dan sterven.
Ik zie eerder Jack Wouterse in die rol. Of anders Philip Seymour Hoffman. Ja, Hoffman gaat van deze film een cinema-kaskraker maken!
Met een bijrolletje van Mickey Hoogendijk, dat ze een seconde in beeld is, als backpacker ofzo, dan kan ze weer dertig jaar lang roepen dat ze actrice is.
@9: Ja, en dat je dan de hele film lang zijn nasale, zware ademhaling hoort… Dat wakende gesnurk van de obese mens…
Toch mooi dat die relatie altijd platonisch is gebleven
*zwijmelt*
Er moet een narrator in… Een drama als dit vraagt om een narrator. Iemand met een Belgische tongval.
Veel zwart-wit ook. “Paris Texas”-achtig, hoog roadmovie-gehalte. Eenzame man die in de kamer naast hem een hevige neukpartij hoort om zijn eenzaamheid nog eens te onderstrepen; sjorren onder de dekens…
Iets voor Chantal Akerman misschien?
Toch was dat een vrij onsmakelijke scene waarin die Shue zich naar een spetterend orgasme reed op die rigor mortis pimol van Cage.
13: wel weer interessant is dat de schrijver van het boek ‘Leaving Las Vegas’ John O’Brien, een pistool in z’n mond heeft gestoken, twee weken nadat ie hoorde dat ze een film van zn boek gingen maken.
Wie gaat de regie doen? Thijs Römer?
@Louloene “His father says that the novel was his suicide note”.
Had ie beter kunnen wachten tot ie in smoking bij de premiere aanwezig was. Meer impact enzo.
Sera… with an E…
@16: een witte smoking?
Persoonlijk vond ik die verkrachtingsscene het meest akelig. Dat die lijpe, gespierde redneck-retard uit de kast komt om Sera even in de billen te vrijen..
Ik denk dat ik die scène verdrongen heb… Vanavond maar weer eens opzetten.
Oja! en dan krijgt-ie klappen.
ofnie?
Nee, Sera krijgt heel veel klappen. Ben krijgt in zo’n kroeg klappen van weer een andere tokkie.
later zit ze zo:
http://unrealitymag.com/wp-content/uploads/2008/12/shue-leaving-1.jpg
Zo zit ik thuis ook altijd als ik bij Bert ben geweest.
Vanavond maar weer eens Deliverance met Burt Reynolds kijken. Daar had trouwens ook best zo’n douchescene in gekunt.
@24, ik heb hem nog op het hart gedrukt dat ie er eerst op moet spugen.
LOL @ 24
Heeft Plato op deze pica de kwijtgeraakte neusprothese van MJ op?
Prachtig stuk, en inderdaad: je handen zouden gaan jeuken om er een verhaal over te schrijven of om er een film van te maken.
Hoofdrol: Meneer Aart.
Apart verhaal inderdaad. Het kaapt je gedachten.
Is die hoer eigenlijk al gevonden?