“ Het kwaadaardige schuilt in zijn besef dat het steeds meer mensen helemaal niet meer kan schelen of het zinnig en uitvoerbaar is of niet, zolang het maar een provocatie is. Het enige wat telt is het effect. Maar je moet Wilders niet xenofoob noemen, of crapuul, want dan gelden ineens weer de regels van het fatsoen. Alle verontwaardiging van die kant is onbeschaamd selectief: de PVV houdt bijvoorbeeld alleen van homo’s wanneer ze gehaat worden door moslims – wanneer die beweging een boot zou laten meevaren in de Gay Parade, zou Wilders meteen vijf zetels zakken in de peilingen. Daarom is er geen boot. Wilders is maar een symptoom; het verschijnsel is algemeen. De hetze tegen de hervormingsplannen van Obama wordt volgens dezelfde regels gevoerd. Het zijn de regels van het vrije schieten, de ongeremde verdachtmaking en de smalende veronachtzaming van feiten – en de heilige verontwaardiging wanneer iemand iets terug durft te zeggen. Op die manier is er niets gemakkelijker dan mensen in het defensief dwingen. Objectiviteit is dan nog slechts een teken van zwakte, de feiten een ontkenning van de emotie. Slaan waar het pijn doet, luidt het credo van de Franse schrijver Houellebecq. Ik zou zeggen: terugslaan waar het pijn doet.
Aan deze wijze woorden van Bas Heijne in NRC Handelsblad wil ik nog toevoegen: we moeten slaan én terugslaan waar het pijn doet. Hard slaan.
Recente reacties