“ Jongens uit Ommoord houden niet van allochtonen. Ommoord is een nette buurt, zeggen ze. Nog wel. Dat kun je van de omliggende wijken Zevenkamp of Schollevaar niet zeggen, of van Rotterdam Noord of West. Ze houden ook niet van agenten, van Amsterdammers, of van de burgemeester van Rotterdam. Aboutaleb pakte hen de uitwedstrijden af en nu de gratis dancefeesten. Hij doet niets voor jongeren. Hij is van 020. En ja, hij is Marokkaan. „Als jij naar Iran gaat emigreren, denk je dan dat je daar burgemeester kan worden? En zij mogen hier wel hoofddoekjes dragen. Ja toch?” Op Bevrijdingsdag loste de politie, net als in Hoek van Holland, waarschuwingsschoten omdat de agenten zich op het feest bij de Erasmusbrug in het nauw gedreven voelden. Het was die dag al lang onrustig, zegt de jongen die marinier wil worden. „Er was al iemand van ons gepakt. Eentje was in elkaar geslagen. Ik stond rustig een blowtje te roken. Een van ons ging los. En ja, dan gaan we allemaal los.” „Met hoeveel was Oost?” vraagt hij aan zijn vrienden. Een vriend is procesoperator in de haven, de ander had een tijdelijk contract als kraanmachinist. Ze roken binnen, blowen doen ze buiten in de achtertuin. „We waren misschien wel met tweehonderd man”, zegt de lange, oudere jongen. „In Hoek van Holland met driehonderd.” Sinds Robby’s dood is het rustiger geworden, zeggen de jongens in Ommoord. Zelfs jongens die Robby niet mochten, liepen mee in de stille tocht. Uit respect, zeggen de meesten. Sommigen zeggen: uit solidariteit, tegen de politie.
Prima reportage in NRC Handelsblad over de vriendengroep van Robby, de 19-jarige jongen die tijdens de rellen op Hoek van Holland door de politie werd doodgeschoten. Blank leed, onvervalste gabber- en hooligancultuur in de gore buitenwijken van Rotterdam.
Recente reacties