Goed O.N.D.E.R.W.IJ.S.

Trek kiddo’s de musea in, geef workshops op scholen, leer ze ‘kijken’, ‘luisteren’, ‘proeven’ en ‘creëren’.

Een fatsoenlijke bats geschiedenis doet ook wonderen. Ik heb regelmatig met kinderen te maken en met droge ogen moet ik aanzien dat 12 jarigen die bijna het voortgezet onderwijs in gaan werkelijk niet weten of Elvis Presley nu voor of na de WOII bekend werd.

Wat wil je verheffen?

Kunst in een gemeentehuis; waarom?

Laat mensen lekker zelf uitzoeken wat ze op willen hangen of neer willen zetten. Ik vind het niet zo nodig om op onze gemeenschappelijke neutrale grond uitgerekend kunst te plaatsten. Er is altijd wel iemand die ‘aanstoot neemt’ of ‘gekwetst wordt’, zo blijf je bezig. Wat je dan nog wel kan plaatsen is anoniem maakwerk of abstracte objecten.

Ik vind het juist goed dat kunstenaars een uitgesproken mening hebben of die nu controversieel is of niet. Maar net zo min als ik van een raamambtenaar wil horen wat zijn persoonlijke voorkeur is, wil ik dat ook niet van zo’n instituut. Je maakt [hopelijk] wel een statement met kunst en dat straalt af op de ruimte, ruimte en expositie worden een klein beetje ‘één’.

of zoiets.

Boeken en films zijn in mijn ogen iets heel anders dan openbare kunst. Je hebt de keuze om een boek open te slaan en de keuze om een film te bekijken. Net zoals het bekijken van kunst in daarvoor aangewezen expositieruimtes. Die keuze mag m.i. nooit worden beperkt door de overheid want dan praat je over censuur.

Overigens is het wel slordig als de gemeente niet vantevoren maar wel achteraf eisen (grenzen) heeft gesteld. Dan voel je je als kunstenaar genaaid. Maar dat even terzijde.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd of er voor jou een grens is in de publieke ruimte, en zoja: waar ligt deze dan?

Gedachtenexperiment. Als ik met mijn omaatje (zwak hart) naar het gemeentehuis ga omdat ze daar iets moet regelen, dan moet ik er werkelijk niet aan denken dat ze daar als kunstuiting een gruwelijke hoocaustfilm of pornotafereel-met-echte-acteurs in de wachtkamer te zien krijgt. Ik zou er geen moeite mee hebben als ze dat zouden verplaatsen naar een expotitieruimte een stukje verderop waar je komt voor de kunst.
Het is een extreem voorbeeld, maar voor iedereen ligt de ‘shockgrens’ weer ergens anders.

Zou er absolutie vrijheid van kunstexpressie in de openbare ruimte moeten zijn? Ik heb daar mijn twijfels over. Aan de andere kant: waar trek je de grens van wat een meerderheid van de bevolking als schokkend ervaart?

Dat is dus niet zo, dat staat ook in het interview dat ik met die man van De Vishal had. Ze hadden de expositie opgezet speciaal voor de Refter/Kloostergang. De gemeente bood ze vervolgens aan: “verplaatsen of wegwezen”. Dan zou ik ook niet erg toegankelijk zij, maar desalniettemin hebben ze de nieuwe locatie bekeken: een souterrain (dicht bij de ingang?) van 40m2. Alleen heeft dat souterrain niets te maken met de monumentale Refter/Kloostergang waar het om ging omdat het een expositie in het kader van Haarlem Monumentaal is.

Bovendien, zoals ook in het interview staat, zijn er vooraf geen eisen gesteld, werd de vrije hand gegeven en werden er pas eisen gesteld NADAT het Haarlems Dagblad de wethouder lastige vragen over de expositie had gesteld.

Maar ja, de voorstanders van “eisen stellen aan openbare kunst” (wtf? Gaan we straks ook eisen stellen aan boeken en films?) zullen wel weer roepen dat kunstenaars altijd liegen e dat het hebben van principes over vrije expressie verkeerd is enzo.

Maar ja, de censuurschreeuwerds zullen wel weer roepen dat meneren van de gemeente altijd liegen. En dat het eisen stellen aan kunst in de openbare ruimte verkeerd is enzo.

Gewoon definities uithollen en bezwaren verplaatsen, dat maakt het leven dragelijk.

“Censuur? Ach, alleen in deze bibliotheek is het werk van Maarten ‘t Hart verboden, in de boekhandel is het gewoon verkrijgbaar. Dus eigenlijk geen echte censuur.”