Aan de telefoon Tjarko Evenvloer (pseudoniem). Meneer Evenvloer werkt als geitenruimer bij de AID en heeft vandaag voor het eerst terughoudend geiten geruimd. Goedenavond meneer Evenvloer. Vertelt u eens, hoe was uw eerste terughoudende ruimdag?

“Goedenavond. Tsja, wat zal ik daar eens van zeggen. Het was eeh..anders. Normaal gaan we als een wilde tekeer met dubbelloopsen, staven met ijzeren pinnen en kneedbommen maar dat terughoudende gedoe…Ik weet het nog zo net niet…”

Laten we even voor de luisteraars uitleggen wat dat precies is, dat terughoudend ruimen…

“Nouja kijk, zoals ik al zei: we kunnen niet meer als beesten tekeer gaan. Alles moet nu netjes worden gedood met een spuitje in de nek en dan is het netjes wachten tot die geiten ook echt morsdood zijn. Dat moet allemaal in een stal gebeuren en iedereen is verplicht om een speciale overall met masker te dragen.Vroeger was dat heel anders. Ik weet nog wel hoe we destijds tijdens de vogelgriep bij een hobbyboer al zijn sierkippen en prijspauwen hebben mogen ruimen. Dat ging gewoon in Hawaï-shirt en korte broek. Biljartkeu en gasbrander erbij, ruimen maar. Man wat was dat een feest. Ja, die tijden zijn wel veranderd”

Nu mag dat dus niet meer?

Nee, de minister van Landbouw heeft ons allemaal een brief gestuurd waarin ze dringend verzoekt toch vooral terughoudend te zijn bij het afslachten van levende wezens. Het is niet verplicht, dat zegt ze er dan ook wel weer bij, maar ze heeft liever dat we het wat terughoudender doen. Dat komt, voor de media en de mediagebruikers is zo’n ruimingsactie een emotioneel erg zware belasting. Als wij wat terughoudener zijn lijkt het voor de televisiekijkers en krantenlezers alsof het bruut afmaken van verder kerngezonde dieren wél heel leuk en beslist niet onzinnig is.

En daar gaven jullie spontaan gehoor aan?

In eerste instantie niet. Stonden we met een groepje van zes verkleed als de Inglourious Basterds bij boer Dorenbos op de stoep: stroomstootwapen in de ene hand en een jute zak in de andere om de resten van de dode geiten in af te voeren. Het mooie was dat al zijn geiten drachtig waren dus die half levende foetussen moesten we ook nog aborteren. Dat vonden wij prachtig natuurlijk want heel Omroep Brabant stond in onze nek te hijgen. Maar na verloop van tijd kregen we wel door dat het serieus was. Toen we een keer in een Hart van Nederland-item zaten begrepen we de volgende dag pas goed hoe onze niet-terughoudende methode overkomt. De Telegraaf heeft er vier dagen lang over geschreven. Ze hadden zelfs elke dooie geit een naam gegeven en de enige overlevende geit, geit Rob, kon door de hoogst biedende Telegraaf-lezers worden geadopteerd.

Nu is het dus voortaan netjes geiten platspuiten gekleed in witte pakken?

Ja. Maar we blijven bloeddorstige sadisten he. Anders zouden we ook niet bij de AID zijn gaan werken: AID, een ander werk, een ander leven. Na het werk mogen we ons altijd een half uurtje uitleven in het abbatoir van Boekel. Even die stress en die spanning eruit. Heerlijk! Niks lekkerders dan het gekrijs van een willoos dier waarvan je de strot opensnijdt.

Fijn zo. Bedankt voor deze informatie. De media zullen jullie ongetwijfeld op de voet volgen.

En terecht! Wij zijn terughoudend, so you dont have to!

Bert Brussen commercieel? Tekst, copy, concept, viral, guerrillamarketing? Zie BBWERKT.COM. U leest toch wel dagelijks DEJAAP.NL?

Dit is gepubliceerd op 21 december 2009 om 21:43 in de categorie Column. Comments zijn te volgen via de RSS 2.0 feed. Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.