Vandaag vrijdag, mooi moment voor een pathetisch uitstapje. Vergeef me, iemand moet het doen. Wat u niet wilt weten maar wat toch de waarheid is: kinderen, hele kleine kinderen, die kanker hebben. Mag niet, wil je niet, kan niet, gaat niet, is toch zo. Moegestreden onschuldige slachtoffertjes met slangetjes in hun neus, kale hoofdjes, uitdrukkingsloze ogen, onbegrip en nieuwe dimensies van verdriet. Geen Kluun, maar bittere realiteit: komteenkleinmeisjebijdedokter.blogspot.com/.
Ja, de snoeiharde realiteit van het dagelijks leven is dus óók onderdeel van internet. Het is zo pijnlijk, ruw, realistisch en dichtbij dat je het eigenlijk “mooi” zou willen noemen, alleen zijn daarvoor geen woorden. Schoonheid van verdriet wellicht. Huilen maar, want nu mag het echt. Sterkte ouders. Ik ben even op het gironummer van Kika storten.
35 Responses to “Je wilt het niet, het is toch zo: kinderen met kanker”
Sorry, the comment form is closed at this time.
@Bert
Goed initiatief man. Met alle respect, maar ik heb wel eens het idee dat we deze kant van je te weinig meemaken, verdient een gouden plak!
@Willibald: ik heb dan ook geen enkele behoefte om mij van “die kant” te laten zien want ik zit nu al huilend achter mijn computer om de stukjes van ouders die ik niet eens ken. Laat staan dat ik ook nog eens dit soort dingen over mezelf moet gaan vertellen. Maar ok, mocht het vonnis mij persoonlijk ooit treffen dan zal ik daar zeker over bloggen. Of ik dat ook zou kunnen als ik een kind had met kanker weet ik niet. Mezelf verliezen aan kanker lijkt mij dus van een geheel andere definitie dan je kind verliezen aan kanker.
Ga ik nu weer doen alsof er niets gebeurd is, want ik moet ook verder met mijn leven.
Heb ‘t gehad, ben er gelukkig bovenop gekomen. Wachten in de wachtkamer voor de bestralingen ben ik veel terminalen tegengekomen. Ze zaten daar voor pijnbestrijding. Dit is ondertussen 9 jaar geleden.
Ik schat dat 90+% van de mensen die ik daar heb ontmoet nu niet meer zijn, maar hun verhalen zullen mij altijd bijblijven.
Mooi verwoord Bert, chapeaux.
In dit kader een goede link http://www.keklog.nl/?p=7464
En volg @kekmbdd op Twitter, daar ontlenen ze kracht aan. Vandaag belangrijke dag voor ze. Mooi dat je er aandacht aan besteedt Bert.
@Bert
als je ooit denkt te gaan bloggen over een ziekte, hier heb je verplichte kost: http://tinyurl.com/6l9bne
Een must-read, laatste blogpost van Adriaan Jeaggi waar je echt vellenkip van krijgt.
Mij is het trouwens niet gelukt, een dagboek bijhouden (van blogs wist ik 15 jaar terug niets af) dat een beetje te lezen was. Had constant het gevoel Anne Frank te moeten toppen, werd een soort wedstrijdje.
De eerste 4 jaar van mijn leven ook veel in ziekenhuis doorgebracht met buisjes slangetjes en levensgevaarlijke infecties. Is gelukkig goedgekomen en dit wens ik alle kinderen met hart en ziel toe. *@kekmbdd volgen gaat*
@Fetmann: ja de laatste stukken van Jeaggi ken ik. Ontzettend.
*slik*
Godverdorie Bert, dit vind ik mooi van je.
Prachtig weblog van die ouders, mijn grootste respect daarvoor. Ik kan het echter niet gaan volgen, ik trek het me gewoon te zeer aan. Ik moet als vader van twee kleine kids letterlijk janken als ik het lees. Ik trek het gewoon echt niet, zo’n schatje van een meisje met zo’n gruwelijke ziekte.
Dus ik trek maar weer m’n pinpas voor KiKa en ik ga verder met leven, en kan alleen maar hopen dat ons gezin dit onbeschrijflijke leed bespaard blijft.
Mooi Bert.
Ik heb een 5 jaar geleden een (foto-)veiling voor KiKa georganiseerd. Kleine moeite, groot resultaat. Zou zoiets nu (volledig) via het internet ook kunnen?
Ja, Bert. Waarom organiseren we niet een benefiet-twitter-bijeenkomst of whatever met dit als aanleiding. Ik bied m’n workshops/trainingen of waar je me maar voor nodig zou kunnen hebben bij dezen aan.
Best leuk. Op Twittershizzle hebben we ook al geprobeerd iets voor Kankerbestrijding te doen (veilen Paintcartoon van @baspaternotte) maar de genodigden van KWF kwam niet opdagen.
Maar een rerun zou best kunnen natuurlijk.
En daar ben ik dan wel weer 100% bij. Ik heb volgens mij de juiste contact persoon bij KiKa te pakken. Ik stuur haar e mail straks wel ff door Bert.
“Het is zo pijnlijk, ruw, realistisch en dichtbij dat je het eigenlijk “mooi” zou willen noemen, alleen zijn daarvoor geen woorden.”
Bert, dat mag je “mooi’ noemen! Eenieder die het herkent begrijpt het, voor de overigen is het te hopen dat ze het zelf ooit zo mogen ervaren, als het dan toch moet.
Mooi!
Nu heb je me toch een keer aan het huilen gekregen, Bert. Ik heb heel recent mijn moeder verloren aan deze vreselijke ziekte. Ik weet het, dat is anders dan kleine kinderen, maar toch. Elk initiatief wat van hier uit wordt ondernomen om KiKa te ondersteunen zal ik dan ook van harte ondersteunen. Gewoon omdat het moet en kan.
Ik doneer 5 kleurenfoto’s op 40 bij 60 formaat. Op linnen.
Kanker is verschrikkelijk. Ik denk dat er heel weinig mensen rondlopen die er niet iemand aan zijn verloren. Eind vorig jaar was een goede vriend van mij aan uitgezaaide zaadbalkanker overleden. De meest behandelbare vorm, maar niet in zijn geval. Het was een lange lijdensweg en uiteindelijk was er niks wat ze konden doen. De laatste maanden van zijn leven was hij niet eens meer bij zijn zinnen. En hij was even oud als ik (22).
Als er hier een actie gestart wordt ter ondersteuning van Kika doe ik daar aan mee, en ik weet zeker dat je dan erg veel respons zult krijgen.
Ik doneer wat navelpluis, gaat ooit nog eens heel veel waard worden (mark my words!).
God heeft het zo gewild.
laat je weer eens nadenken over het leven. maar ook over het bestuur. zoude overheid niet meer prioriteiten kunne leggen bij dit soort initiatieven dan bij de dag van de dialoog?
…want almachtig als ‘ie is, hij laat zo’n kind gewoon verrekken.
Prachtig. Laten we tempels voor die lul oprichten, scholen in Zijn naam financieren en het zooitje belastingvoordelen geven.
“En ons kleine meisje”…
*huilt*
Wat een verhalen, vochtige ogen …
Social comments and analytics for this post…
This post was mentioned on Twitter by bertbrussen: Nu op Bbrussen.nl Je wilt het niet, het is toch zo: kinderen met kanker http://bit.ly/9yRTlt...
Kanker = onrecht, vooral als het om kinderen gaat. Ik doe alleen een Kika-storting en wil het persoonlijke verhaal verder niet volgen. Is nu nog te pijnlijk, mijn moeder is vandaag precies een maand dood.
:-) voor Ellen.
Nu heeft ze geen pijn meer…
:-) ook voor Ellen
Sterkte meid.
Kwam dit gister ook al tegen op Twitter. Ik volg bijna altijd je berichten, dus ben er erg over te spreken dat je hier ook over schrijft. Top. Hoe erg en hard het ook is, dit verdient aandacht. Ieder aansluitend initiatief zal ik proberen te steunen.
Gecondoleerd, Ellen.
Uit zulke situaties blijkt weer dat wij levende wezens aan willekeur zijn overgeleverd. Wel pijn kunnen voelen maar geen god, geen bedoeling. Geen rechtvaardigheid. Wel geluk of pech en hopelijk de beste medische zorg. Mijn achterneefje is als 2 jarige na een lijdensweg (leukemie) van ruim een jaar gestorven. Verschrikkelijke prikken, als bijwerking ook nog doof geworden en de laatste maanden dood en doodziek.
Misschien ben ik te somber of kleinzerig maar bij zo’n kleintje dat niet bang is voor de dood vraag ik me af hoeveel behandelingen en pijn je een kind aan mag doen.
Een kind verliezen slaat een gat in je hele wezen maar een kind dat zo lijdt kan ik helemaal niet aan. Misschien moeten artsen zich boven alles vooral richten op pijnbestrijding of het in slaap houden van een kindje in zo’n zware tijd ? Misschien is dood gaan niet het ergste: misschien is het het ergste om door te leven als je iemand zo diep mist. Oh, die lieve familie!
Emilie Boon
Emma Kinderziekenhuis AMC,
F8-Noord 210, Postbus 22600 1100 DD Amsterdam
@31 Dank!
Dit soort gebeurtenissen hebben mij moeten laten besluiten om te stoppen met mijn werk als ambulancechauffeur. Iedereen kent ons van het spectaculaire werk waar we met toeters en bellen op af stormen. Heftige ongelukken doen mij niet zo veel, emotioneel gezien maar dat is maar 40% van ons werk. In die overige 60% zitten voor mij de meeste problemen.
Ik heb ongeveer een jaar geleden een meiske van net 15 van het ziekenhuis naar huis gebracht omdat ze terminaal was. Als je zo’n kind dan “afgeleverd” hebt en thuis in haar bed gelegd hebt en even met de ouders nog gesproken hebt en je vervolgens weer in je ambu stapt staan bij mij de tranen in de ogen (net als nu met het schrijven van deze reactie). Ik was de rest van de dag niets meer waard. Ook nu nog kan ik daar zomaar ‘s nachts van wakker worden.
Ik heb in relatief korte tijd teveel van dit soort gebeurtenissen meegemaakt (reanimatie van een 6 maanden oude baby b.v.) en ik kan het niet van me afzetten, soms gewoon niet van slapen.
De pensioengerechtigde leeftijd ligt in deze bedrijfstak op 53 jaar en das niet voor niets. Maar als je dit soort dingen niet goed kunt verwerken dan haal je zelfs die leeftijd niet in goede, geestelijke, gezondheid.
Daarom ben ik er mee gestopt en heb ik alleen maar meer respect gekregen voor mijn collega’s.
Mocht er van bovenstaande initiatieven iets ontplooit worden dan ben ik van de partij.
Voor de mensen die de blog gelezen hebben: sterkte.
@33.
Mocht er van bovenstaande initiatieven iets ontplooit worden dan ben ik van de partij.
Count me in!
Bert,
Ik bedank je voor alle energie en aandacht die je hebt gestoken in ‘ons kleine meisje dat bij de dokter komt’. En geeft mij steun om verder te schrijven.
Warme groet,
Gaston Boon