Door Djoeke Ardon - De generatie die zelf vaak niet eens het echte protesteren heeft meegemaakt, verwijt ons nu dat we niet met z’n allen afreizen naar het Museumplein om daar een hoop stampij te maken met de gedachte dat we daarmee vast een heleboel kwaad kunnen afwenden. Sterker nog: ze verwijten ons onverschilligheid, te weinig betrokkenheid en een gebrek aan motivatie. Het zijn overigens, en dat vind ik jammer omdat ik mezelf daar ook toe schaar, met name linkse mensen die dit doen. Dezelfde mensen die het niet zo op defensie hebben omdat, jawel, ‘verbaal de dingen nou eenmaal beter gaan’. Ik denk dat de jongeren van tegenwoordig wel pragmatischer zijn geworden en een stuk minder idealistisch. Maar dit heeft ook alles te maken met de tijd waarin we leven. Er is nu niet meer een Piet de Jong die met zijn team Nederland bestuurt, er is een tot in de puntjes geregeld systeem, vaak ook nog aangestuurd vanuit Europa. Daarnaast heeft iedereen zo erg door dat een eigen mening hebben hip is, dat er niet meer nagedacht wordt over het hebben van iets archaïsch als een collectief ideaal. Nu zeg ik niet dat het heden ten dage beter is dan vroeger, maar ik denk dat wanneer we probleemwijken als ‘kansen’ zien, we deze houding onder jongeren ook als een ‘kans’ mogen zien.
Lees verder op DeJaap.nl >>>
Sorry, the comment form is closed at this time.