“ Het boek verscheen deze week in een eerste oplage van 120 duizend exemplaren. Nog voor het in de winkels lag, werd de schrijver al beschuldigd van plagiaat door de Franse website slate.fr. Houellebecq zou zonder bronvermelding passages van onder andere Wikipedia hebben gehaald. Houellebecq zelf reageert gelaten op de beschuldigingen. In een filmpje dat te zien is via de website van Le Nouvel Observateur zegt hij dat zijn manier van werken niet nieuw is. Hij laat zich vooral door Perec en Borges inspireren. Ook noemt hij zijn werk een ‘patchwork’. […] Het verhaal en de personages zijn aanleiding voor diverse uitweidingen over de meest uiteenlopende onderwerpen. Vaak hebben dit soort mini-essay’s betrekking op de consumptiemaatschappij, maar ze kunnen ook gaan over filosofen, kunstenaars, en, zoals in La carte et le territoire, over het Kroatische eiland Hvar, de Asubhã meditatiemethode en de maltezerhond. Thema’s die intussen karakteristiek zijn voor zijn werk, zoals het liberalisme en de vergankelijkheid, herkennen we ook hier weer. Maar in deze nieuwe roman zijn ze subtieler uitgewerkt en is het geheel gelaagder en ook grappiger dan zijn eerdere romans. Er is zelfs een deel dat is geschreven, en leest, als een politieroman. Ongetwijfeld is dit het beste boek van Houellebecq tot nu toe. Het verhaal begint ergens in het tweede decennium van de 21ste eeuw en loopt door tot zo’n veertig jaar daarna. Het beschrijft het leven en werk van Jed Martin. Zoals de meeste hoofdpersonen van Houellebecq is ook Jed een eenling. Zijn vader is de enige die hij regelmatig blijft zien: elk jaar met Kerstmis. Wanneer een van de mooiste vrouwen van Parijs zijn vriendin wordt, ‘zou hij zich daarover verbaasd hebben, als hij ertoe in staat zou zijn om zich over dat soort dingen te verbazen, of ze zelfs maar op te merken’. Hij leeft vrijwel onverstoorbaar, beziet zijn leven alsof het een van de objecten is die hij voor zijn werk fotografeert. […] Houellebecq’s roman heeft, zoals al zijn romans, een complexe structuur, maar blijft vloeiend. Voor de ene lezer zal La carte et le territoire vooral gaan over een vader-zoonrelatie, een ander zal er weer een cynische toekomstvisie in zien.
De nieuwe Houllebecq getiteld La carte et le territoire is uit. Meer dan 400 pagina’s dik en reeds bejubeld door de meeste recensenten. Louloene en Sjaak zullen gelukkig zijn. Het gaat helaas tot begin 2011 duren voordat er een Nederlandse vertaling op de markt komt. Bovenstaande recensie is afkomstig uit de papieren Volkskrant, de recensent vertelt er hier meer over.









Recente reacties