Bert Brussen

Zij die precies wisten welke culturen achterlijk waren, hoe andersdenkenden uitgeschakeld konden worden. Fortuyn had op Dodenherdenking, op de BBC-radio de ‘achterlijke’ moslims namelijk nog maar eens de deur gewezen. We moesten ons de ‘xenofoben en racisten’ van het lijf zien te houden, schreef ik. In een vrij Nederland spelen verschil in geloof, ras of huidskleur immers geen rol. Het gaat ons om individuen, om burgers, niet om nationaliteit of afkomst. Wij zijn er trots op dat we de ene cultuur niet beter vinden dan de andere. Dat we hier mensen gelijk behandelen in een open samenleving. Dat had ik dus verkeerd gezien. Aan het begin van die avond, kort na zes uur, werd Pim Fortuyn doodgeschoten door een linkse dierenactivist. Nederland was op slag veranderd. De pluralis majestatis die ik nog zo onnozel in het commentaar had gebruikt, bleek helemaal nergens op te slaan. Niks ‘wij’, maar jullie – de kogel kwam ‘van links’, hij was vermoord door de kritiek, hij was gedemoniseerd. Met dat commentaar bleek ik de krant precies op een overweg te hebben gezet toen er een volle trein voorbijraasde. In het volledig overspannen klimaat na de moord werden extra schuldigen gezocht. Wie had de dader, Volkert van der G., immers zover gekregen? Dat was eenvoudig, de media. Eigenlijk was iedereen die Fortuyn voor zijn dood niet steunde maar bekritiseerde medeplichtig en diende gevangenisstraf te krijgen.
Er werd aangifte gedaan tegen politici, journalisten en de complete redactie van NRC Handelsblad wegens haat zaaien. (De aangifte werd later gebundeld onder de titel ‘Vervolg ze tot in de hel’.) Hoepel toch op met je andere culturen, luidde de redenering, die zorgen uitsluitend voor ellende. De elite heeft zich daar altijd blind voor gehouden, de pers heeft gefaald, zij die het wel zagen zijn genegeerd, beledigd en nu zelfs vermoord. Aan de juistheid van zijn opvattingen hoefde niet getwijfeld. Het was Wilders avant la lettre. Die heeft immers nu pek en veren klaarstaan voor iedereen met verschrikkelijke denkbeelden of linkse hobby’s. [...] Maar sterke sprekers met eenvoudige denkbeelden die discriminerende uitspraken doen, die blijf ik wantrouwen.

Acht jaar nadat Folkert Jensma in NRC Handelsblad Pim Fortuyn met succes uit “onze samenleving” wenste, laat hij weten dat hij het allemaal goed zag destijds, maar dat van het “wij”-gevoel geen sprake bleek te zijn. Folkert Jensma snapt namelijk veel beter dan u wat goed en fout is moet u weten. Laat de morele waarheid maar aan NRC-hoofdredacteuren over. Hij heeft er dan ook geen spijt van destijds Fortuyn te hebben gedemoniseerd. Welnee, hij heeft er spijt van dat niet iedereen zo verheven en correct kan denken als hij. Gelukkig dan maar dat Folkert Jensma heden ten dage nog altijd anoniem mede het “hoofdredactionele commentaar” van NRC Handelsblad mag schrijven. Je moet er toch niet aan denken dat zo’n belangrijk sturend en paternalistisch “journalist” in onze samenleving ontbreekt. Citaat uit de papieren NRC Handelsblad.