A.H.J. Dautzenberg knijpt mee-eter in gezicht Arnon Grunberg uit

Een aandoenlijk plaatje. Grunberg ziet er behoorlijk knuffelbaar uit, ook doordat hij de hele tijd op nootjes knabbelt (500 kcal per honderd gram) – zijn beginnende hamsterwangen lijken tijdens het gesprek alleen maar te groeien. [...] Grunberg praat geestdriftig door over zijn collegeervaringen, maar ik word afgeleid door een flinke mee-eter op zijn linker jukbeen. Een echte blackhead. Overrijp. Ik kan mijn ogen niet van de zwarte punt afhouden. Een neurotische afwijking. [...] Ik blijf gebiologeerd naar zijn mee-eter kijken. Op het ene moment geeft de zwarte punt Grunberg de allure van een dandy, om even later te verworden tot de hoofdoorzaak van het onverzorgde uiterlijk van een al tijden droogstaande vrijgezel. Het liefst wil ik de blackhead uitknijpen. Misschien met een goedgeplaatste jij-stoute-jongen-kneep in de wang? Ik probeer een bruggetje te bouwen om in de gelegenheid te komen, want die mee-eter móet eruit. Mijn neurose is dominant. [...] Bingo! Ik buig me voorover en knijp in zijn wang. Behoorlijk stevig. Dit! Grunberg verstart. [...] Hij ziet er geschrokken uit, de lach is compleet verdwenen. Ik bied mijn excuses aan. Tegelijkertijd kijk ik naar de mee-eter. Het larfje is inderdaad naar buiten gekropen, maar niet helemaal. Het hangt er half uit. Grunberg heeft het niet in de gaten. Pijnlijk getroffen staart hij mij aan. [...] Hij kijkt omhoog. Ik doe net of ik een spinnetje wegsla en schuur opzettelijk met de mouw van mijn colbertje langs zijn jukbeen. Twee keer aanraken is duidelijk te veel. Grunberg staat op en wil afscheid nemen. Ik rommel wat met mijn papieren en kijk daarbij ongemerkt naar mijn mouw. Gelukt! Het talglarfje is blijven hangen. Met mijn vinger dip ik het op en smeer het uit op de Franse pagina van Huid en haar. Grunberg heeft het niet in de gaten, hij woelt ongemakkelijk met zijn hand door zijn haar. Voor hij wegloopt, zet hij op mijn verzoek mokkend een handtekening in mijn recensie-exemplaar. Naast het vlekje. Ik krijg geen hand.

Van Arnon Grunberg verscheen onlangs de roman Huid en haar. Schrijver en econoom A.H.J. Dautzenberg sprak met hem en kneep en passant een mee-eter uit. Maar misschien is die mee-eter alleen maar een metafoor voor “een interview”. Of misschien ook wel niet. Wie dat dan weer wil weten moet even dit fragment beluisteren waarin Arnon Grunberg via de telefoon aan een diep geschokte Wim Noordhoek, presentator van het Vpro-radioprogramma De Avonden, uitlegt wat feit en fictie is.