Bert Brussen

“ Laat ik daarom ook beginnen met de – enigszins vrome – opmerking dat ik vind dat politiek en bestuur beperking van de vrije journalistiek niet toekomt, behouden de grenzen die wij op dit moment in de wet kennen. Eerder ligt er een taak voor politici om de vrijheid van journalisten te waarborgen en te faciliteren, waar deze onder druk staat. Met namen in het faciliteren van vrije nieuwsgaring laten politici ook steken vallen, waar bijvoorbeeld de Wet Openbaarheid Bestuur in werkelijkheid meer de ‘Wet Geheimhouding van de Ondoorgrondelijke Gangen van Politieke Besluitvorming’ is. Zoals u wellicht weet is mijn collega Mariko Peters bezig met een initiatiefwet om onder andere het aantal uitzonderingsgronden op openbaarheid aanzienlijk in te gaan perken. Dat is broodnodig. Politieke terughoudendheid is nog meer op zijn plaats als in aanmerking wordt genomen dat het vrije woord helaas voorwerp is van rechterlijke oordelen, waarmee rechtstreeks of indirect ook de vrije ruimte van journalistiek ter discussie staat. Denk bijvoorbeeld aan de vervolging van cartoonisten, de aanklacht tegen de weblogger Bert Brussen of – indirect – in de aantijgingen gedaan tijdens het proces van Wilders over een gebrek aan journalistieke zorgvuldigheid. [...] Er lijkt in een aantal oude media dedain te bestaan jegens de burgerjournalistiek op veel weblogs. Dat miskent de kwaliteit van veel webloggers en de interessante, nieuwe vorm van informatievergaring door gebruik te maken van ‘the wisdom of crowds’. Anders dan de klassieke, eenzame journalist die door lang en intensief speurwerk nieuws boven tafel haalt, gebruiken veel weblogs hun fora en zetten zij lezers actief in om kennis te verzamelen. Onmiskenbaar leidt dit wel eens aan het euvel van desinformatie en het ontbreken van hoor en wederhoor (zeker als onzorgvuldigheid als stoer wordt gezien, zoals bij GeenStijl), het neemt niet weg dat de wijsheid van menigtes het nieuws ook kan verrijken. Er is echter ook sprake van een dubbele morele standaard, wat bijvoorbeeld goed zichtbaar werd in het hoofdredactionele commentaar van de NRC over de geretweete bedreiging door de eerder genoemde Bert Brussen, waarin vrijelijk vooruitgelopen werd op een strafrechtelijke veroordeling. Toen een paar maanden later mijn dochter werd bedreigd namen een aantal kranten, waaronder de NRC, deze bedreiging zonder enige terughoudendheid letterlijk over. Pas na mijn oproep om meer respect te betonen voor haar privacy verwijderden een aantal kranten (maar niet alle) de bedreiging van hun sites. Dit is een dubbele moraal, waarin oude media zichzelf meer journalistieke vrijheid gunnen dan bijvoorbeeld webloggers.

Onlangs sprak Femke Halsema op een bijeenkomst ter viering van het 50-jarig bestaan van de Raad voor de Journalistiek (joechei, welk een heuglijk feit!). In deze openingsspeech liet Halsema onder andere weten dat het bashen van webloggers door de “oude media” erg arrogant is, zeker als die oude media, zoals NRC Handelsblad, er vaak een dubbele moraal op nahouden. Zoals onlangs ook alweer bleek. Je zou toch zeggen dat zelfs de dichtgetikte bord-voor-hun-harses-dragers uit de ivoren NRC-toren zich tenminste iets aantrekken van een links liberaal politicus als Halsema. Ergens moeten eeuwige drammende linkse morele gelijkhebbers als Folkert Jensma en Hubert Smeets toch een redelijkheidsorgaan in hun lichaam hebben, al was het maar rudimentair? Het is te hopen. Die excuses van Paul Steenhuis, de haatzaaiende arrogante NRC-journalist en tevens Enige Echte Vriend van een Geert Wilders-bedreiger die “leuke dingen met integratie doet”, heb ik namelijk nog steeds niet ontvangen. Nog geen letter in die richting gelezen. Gek, en dat voor mensen die zich altijd zo op hun verfijnde smaak en fatsoen laten voorstaan. Maarja, dat doen echt chique journalisten niet: die schrijven liever anoniem hun “richtinggevende” commentaartjes. Ook goed. Des te vermakelijker. Jammer wel, die hoofdredactie-Belg leek me juist zo aardig en verfrissend.