Door Ome Ger uit Mokum – Een groepje plattelandsjongeren wordt op schrijnende wijze geconfronteerd met de mondiale crisis en dient een nieuwe inhoud te verlenen aan zijn toch al karige bestaan. We herinneren ons allemaal de films die hetzelfde thema als onderwerp hebben, zoals de wonderschone tragikomedie De schaduwtuin van de Oezbeekse regisseur Ashpad Burukisan, terecht publiekswinnaar op het IFRR in 2008, of het met een Gouden Wasbeer bekroonde meesterwerk Who stole my goat? van de Nigeriaan Richard Achwuku. Maar wie verwacht dat hij in de film New Kids Turbo! eenzelfde integer portret te zien krijgt, waarin de navrante gevolgen van de mondialisering op het alledaagse leven op het Brabantse platteland geschetst worden, komt evenals de recensent bedrogen uit.
De filmmakers Steffen Haars en Flip van der Kuil komen in hun speelfilmdebuut dat zich afspeelt in het fictieve dorpje ‘Maaslandje’ niet verder dan het registreren van een onsamenhangende reeks aan bizarre voorvallen. In een schampere poging het gebrek aan verhaallijn en uitdieping van de karakters van de hoofdpersonen te verhullen, hebben de makers hun toevlucht genomen tot een orgie van nihilistisch geweld en een al even nihilistische soundtrack, waarin ‘DJ Paul Elstak’, waarschijnlijk een verwijzing naar de vroeg 20eeeuwse atonale componist Pelle Alstak, nadrukkelijk figureert. Minstens zo kwalijk als de overdaad aan geweld, is de verheerlijking van xenofobe denkbeelden, met als triest dieptepunt de lafhartige racistische moord op het enige allochtone personage in de film.
Men vraagt zich oprecht af wat Steffen Haars en Flip van der Kuil heeft bezield. Was het de makers puur en alleen te doen om de hedonistische zucht naar spanning en sensatie onder de bioscoopganger te bevredigen? Ik weiger dat te geloven. Naarmate de film vorderde werd duidelijk dat de makers, hoe onbeholpen hun poging daartoe ook is, getracht hebben een zedenschets van de nieuwe hufterigheid en de ontwrichtende werking die hiervan uitgaat op onze samenleving te geven. Niettegenstaande hun goede bedoelingen slagen de makers hier niet in. Het ontbreekt Haars en Van der Kuil nu eenmaal aan de rijk geschakeerde beeldtaal en culturele bagage, die noodzakelijk zijn om maatschappijkritiek in alle finesses aan de kijker over te brengen.
Door de gekozen vorm bestaat er een reëel gevaar dat de ironische ondertoon in de film gemist wordt door onvoorbereide bioscoopgangers. De niet-aflatende stroom aan gewelddadige en kwetsende uitspraken die uit de mond van de hoofdpersonen opgetekend kunnen worden, zou bovendien een gevoelige snaar kunnen raken bij een deel van het publiek. We zien tegenwoordig haarscherp wat het effect van dergelijke uitspraken kan zijn op het politieke en maatschappelijke klimaat als er een vruchtbare voedingsbodem voor is. Als sociaal-realistisch melodrama schiet “New Kids Turbo” zijn doel dan ook volstrekt voorbij. Ik geef deze film die waarschijnlijk toch geen bezoekers zal trekken nul op vijf sterren. *****
Ome Ger uit Mokum
16 Responses to “New Kids Turbo!: NRC Handelsblad-vriendelijke recensie”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Dus net zoiets als Ma flodder en/of “Naar de Klote”.?
Ondanks dit negatieve advies zal een bepaald soort publiek deze film toch wel gaan zien.
Dat is OK,
Maar waarom is er een bijna academisch analytisch verslag nodig om ons mee te delen dat dit product het aanzien niet waard is?
Wa bende gij un elitair menneke geworden kut! Me oe deftige stukskus op Brussen un bietje mooie sier lope maaku. Verrekte Mongol.
Onzinrecensie. Kenners van het vroege werk van Pelle Alstak weten natuurlijk dat de man helemaal geen atonale composities maakte, maar in plaats daarvan het laat-romantische Moravische syncretisme van Leoš Janáček probeerde te verenigen met de pentatonische shakuhachi-composities van Toru Takemitsu.
Mijn god zeg, leren ze dan niets meer bij algemene muzikale vorming tegenwoordig.
LOL@Ome Ger
Ik heb al dagenlang last van een proestlach wanneer het beeld van de lafhartige racistische moord op het enige allochtone personage in de film me te binnen schiet.
Nou Mango, kom er maar in…
Naar aanleiding van deze recensie ga ik denk ik toch maar de film bekijken.
#3 Arjan
Wat ik nog mis: de gedroogde bladeren van de easilstruik, verpulverd, gebonden met easilgom en ahulfbloed: een gewichtig hulpmiddel bij de spastische Chilitische verering van Galexis
Zo ben ik ooit eens met een date naar The English Patient geweest. Man man man, een hele zit zeg ik je.
@8
Ja wat bedoelt die Bert Brussen daar nu weer mee?
Aanbeveling of afkeuring?
Doe toch es niet zo moeilijk gast. We moeten toch al die hele klote-Kerst nog door, gotsamme!
Ik vind Ger wel een toppertje.
LOL @ Arjan Dasselaar.
Goeie recensie Ome Ger!
Jodi Bernal vermoorden voordat ‘ie een noot kan uitbrengen: altijd +1.
Nhah hah Nhah hah Nha dâkénunnedrmee!
*doek*
DJ Paul Elstak, nakomeling van Nedly die toch in Amsterdam redelijk bekend was? Zelfs Wiki kent hem:
“Nedly Elstak (Java, 1931 – Amsterdam 5 augustus 1989) was een Nederlandse jazzcomponist, -trompettist en -pianist.
Als componist maakte Elstak muziek voor jazzensembles, waaronder Paradise Lost and Regained Suite, geïnspireerd door gedichten van John Milton, voor vier vrouwenstemmen en ensemble.
In 1983 ontving Elstak de Boy Edgar Prijs. In datzelfde jaar vroeg hij jazz-zangeres Astrid Seriese om te gaan zingen in zijn groep ‘Seven Singers and a Horn’. Het was het begin van een samenwerking, die tot zijn dood in 1989 zou duren.”
Kaal, kan ik me herinneren.
Ik heb gratis vrijkaartjes voor niks gekregen bij Boer Goossens jonguh. Dat wordt dus smullen van dit wanstaltige product.