Door Pierre Oitmann – “Oh buurman, wat doet u nu?” – Met deze woorden maakte Tatjana Šimić zich in 1986 onsterfelijk. Het hooggeblondeerde Kroatische fotomodel kirde er gewillig op los in de eerste Flodder-fillm van pulpcineast Dick Maas en deed terstond het levenswerk van Aletta Jacobs en Cisca Dresselhuys teniet. Midden jaren negentig wist de rondborstige import-BN’er een miljoen softpornografische kalenders te slijten bij de aankoop van drie kratten pils. Ze weet dus wel hoe ze mannen moet behagen. Vice versa blijkt onmogelijk, getuige de eerste aflevering van Wie Kiest Tatjana?, op RTL4. Sinds haar filmdebuut is Tatjana één van de meest begeerde vrouwen van Nederland. Zo sierde ze maarliefst twaalf keer de glimmende binnenpagina’s van de Nederlandse Playboy. Minder memorabel was haar zangcarrière, hoewel Tatjana tussen 1988 en 2008 toch nog zes keer de Top 40 wist te bereiken en eenmaal zelfs de top 10 (in duet met Gerard Joling). Ook internationaal zaaide de zaadvragende zangeres uit Zagreb succes. Zo werd de door Mike Stock en Matt Aitken geproduceerde single Santa Maria prompt een hit in Groot-Brittannië en Japan. Lees verder op DeJaap >>>
Rob van Kan, linkse moralist, bedreiger.
Waar er tussen de regels door al enige naïviteit doorschemert in zinsnedes en termen als ‘bermbommen regelen’, ‘civiele missie’ of ‘wetskennis’, breekt de klomp pas echt bij het woord ‘terugkomdagen’. Google geeft bij die term hits als een reüniedag van een hondenclub, bijspijkercursussen voor hoveniers die willen professionaliseren en een workshopdag voor inburgeringscursusexaminatoren. Nederlandse militairen en agenten gaan dus naar een gebied waar de situatie ‘gespannen‘ is om agenten te leren lezen, schrijven en hoe ze niet corrupt moeten zijn, terwijl die agenten gewend zijn om mee te vechten tegen de Taliban en regelmatig zij aan zij optrekken met het leger. Maar dát gaat Nederland ze afleren (kwaliteit gaat immers voor kwantiteit), om vervolgens op een terugkomdag via workshops en seminars te kijken of de opleiding een beetje beklijft. Op die manier gaan 545 Nederlandse politietrainers en militairen er samen voor zorgen dat er democratie, welvaart en broederschap gesticht wordt in Afghanistan. Want zo simpel is het nou eenmaal. “Er zullen veel meer justitie, bestuurlijke en politieke experts met de missie mee worden gestuurd om de justitieketen echt te kunnen verbeteren en het Afghaanse bestuur te verbeteren”, schrijft Sap aan haar achterban. Er gaan dus blanke, bureaucratische justitie-ambtenaren mee naar de woestijn om ze daar uit te leggen dat een aangifte pas geldig is als hij in drievoud is opgetekend en door vier verschillende personen van stempels en handtekeningen is voorzien? Er gaan blanke, bureaucratische beleidsmakers mee om protocollen voor het wapengebruik door de Afghaanse agenten op te stellen? Er gaan blanke, universitaire Arabisten die wellicht nooit verder gekomen zijn dan een all-inclusive vakantie in een Turkse badplaats mee om een bestuurlijk apparaat op te zetten in Kunduz? Naïef, kortzichtig, wereldvreemd, opportunistisch, kortom: kansloos optimisme. Wat zou er erger zijn? Het bijna meelijwekkende naïeve opportunisme dat spreekt uit de plannen en motivatie voor deze missie, of de stuitende arrogantie die spreekt uit de suggestie dat Nederland de Afghanen een betere toekomst gaat bieden door het per terugkomdag implementeren van Westerse normen, waarden en welvaartsprincipes? Afghanistan is een stammenland dat in veel opzichten eeuwen achterloopt op onze ontwikkelingen, dat niet om kan gaan met, noch geïnteresseerd is in een democratisch politiek systeem en dat bovendien een belangrijk deel van haar BNP binnen haalt met het verbouwen, oogsten en verhandelen van produkten die in de gehele Westerse wereld in het beste geval oogluikend gedoogd worden, maar in de meeste gevallen keihard verboden zijn. Die zaken zijn alleen verenigbaar in de hoofden van mensen die een onstuitbaar idealisme koppelen aan een ongeneeslijke, moraliserende maakbaarheidsdrang. Of in de hoofden van hen bij wie de machtswellust boven het nederig rationalisme gestegen is natuurlijk. Lees verder op DeJaap >>>
U had een column in damesblad ‘Esta’, maar daar bent u mee gestopt omdat u niet meer over thuisbevallingen mocht schrijven. Bent u dan opeens een man van de principes?
Ik ben een enorme tegenstander van thuisbevallingen en dat wilde ik op een komische manier aan de kaak stellen. Na twee columns daarover begonnen ze al een beetje te sputteren, maar ik had nog veel meer te zeggen. Toen ik er een derde keer over wilde schrijven, vonden ze dat geen goed idee. Ze waren natuurlijk bang voor nog meer reacties van lezeressen die het juist zo heerlijk vonden, thuis bevallen met waxinelichtjes om zich heen. Toen is er heel veel heen en weer gepraat over die column en ben ik er uiteindelijk mee gestopt. Het was belachelijk.
U maakt zich er nog druk om…
Achteraf denk ik: gadverdamme, ik ben ook veel te lang bij dat blad blijven hangen. Want dan blijkt uiteindelijk toch dat het zo’n tijdschrift is waar de gezellige onderwerpen, de bakfiets en het nieuwe toneelstuk van Maria Goos, de boventoon voeren. Ophoepelen! Weg ermee! Ik wil dat blad ook nooit meer zien!
Zit zoiets lulligs u nou echt zo hoog?
Nou ja, het is toch ook censuur? Ik wil kunnen schrijven wat ik wil, ook in een column.
Schrijver en voorheen Jiskefet-held Herman Koch legt in een interview met HP/DeTijd uit waarom de Esta een toppiejoppie gezellie KUTBLAD is. Maargoed, dat wist u natuurlijk al. Hilarisch + 100.
Maar die gemeenschappelijke basis is niet een vanzelfsprekend gegeven. In sommige gevallen moet die bevochten worden. Een belangrijke voorwaarde daarvoor is dat we de sluier van cultuurrelativisme van ons afwerpen. U weet wel, dat idee dat alle culturen gelijk zijn. Want zoals de conservatieve filosoof Leo Strauss ooit al treffend zei: als alle culturen gelijk zijn, is kannibalisme slechts een kwestie van smaak. Wij moeten het daarom niet goedpraten als moslima’s worden uitgehuwelijkt of bepaalde groepen Marokkaanse jongeren joden en homo’s het leven zuur maken, omdat ‘het nou eenmaal bij de cultuur hoort’. Dat soort gedrag, waar het dan ook vandaan komt, hoort hier simpelweg niet thuis en druist in tegen al onze progressieve verworvenheden. [...] Gevangenisstraf is dan ook geen vorm van resocialisatie, maar een methode om grenzen te stellen. Dat klinkt een aantal van u wellicht conservatief in de oren. Maar aan iedereen, die onder het mom van progressiviteit, wil tolereren dat er in dit land dingen gebeuren die lijnrecht tegen onze progressieve verworvenheden indruisen, zou ik de volgende vraag willen stellen: Wat betekent het dan eigenlijk nog om progressief te zijn? Dus Alexander Pechtold, als u meeluistert, ik ben benieuwd naar uw antwoord. [...] Maar bij mij was er altijd één probleem. Een vriendje van me, laten we hem Francisco noemen, was een nogal klein en Jolig opdondertje en kon niet bij de koekjes komen. Aangezien dit een veelvoorkomend probleem was, heb ik goed kunnen analyseren hoe verschillende moeders dit aanpakten.
Was getekend: Jelle Menges, baas van de PvdA-jeugdbeweging. Uitgesproken tijdens het PvdA-congres in Groningen.
Nou vooruit. We hebben Theo Maassen. Die komt een béétje in de buurt, maar ook hij verpakt zijn boodschap vaak nog in metaforen of toneelstukjes in zijn shows. Hans Teeuwen schoot ook een keer raak. Maar waar is onze Bill Hicks? Onze Denis Leary? Onze George Carlin? Waar is het keihard eerlijke cynisme, het realistisch-misantropische, de pijnlijke ironie en de dikke vinger naar politieke correctheid en politesse? Losse treffers van een paar Nederlandse uitzonderingen zijn niet genoeg, zeker niet in deze tijd van chronische politieke dwaling (Kunduz! Vingerafdrukopslag! Internetpolitie! Kentekenregistratie!). Iemand moet het vertellen, herhalen, er in hameren, terwijl zaal na zaal vol mensen zit die zich gierend van het lachen een grauwe werkelijkheid voor laten houden. It’s funny, ’cause it’s true.
In onderstaande tekst is het land anders, maar de kleuren van de vlag zijn precies hetzelfde.
Via skateboardingmagazine.com (en nee, ik skate niet)
De gebroeders Coen zijn misschien wel de meest interessante filmmakers van dit moment. Geen slecht idee dus van de Volkskrant om een Complete Collection uit te brengen. Al is de titel ‘complete’ wat voorbarig, gezien de productiviteit van het eigenzinnige duo. De nieuwe film True Grit ligt al klaar en ontbreekt uiteraard. Voor de filmliefhebber is de actie in ieder geval reden genoeg om iedere zaterdag de bon uit de Volkskrant te scheuren en voor vijf euro per stuk de collectie van maarliefst veertien titels te verzamelen. De verzameling omspant de eerste 25 jaar in de carrière van Joel en Ethan Coen: van Blood Simple (1985) tot A Serious Man (2009), en opent met de hilarische cultfilm The Big Lebowski uit 1998. Leuk hoor, zo’n actie, maar loont het de moeite nader kennis te maken met het werk van de broers? Jazeker. Het mooie aan de Coen-films is dat bijna elke film een navolging is van een bepaald genre. The Man Who Wasn’t There is een tpysche film-noir, No Country For Old Men een klassieke achtervolgingsfilm en Burn After Reading een spionagethriller. De regisseurs volgen de cliche’s na tot in het kleinste detail: van camerawerk tot filmmuziek, alles is identiek aan de klassiekers uit de genres. Als ze het daarbij zouden laten zou hun werk niet zo veelbesproken zijn. Gelukkig doen ze dat niet. Er is een bepaalde Coen-eigenheid die de films briljant maakt. Lees verder op DeJaap >>>
Auto’s op batterijen zijn goed voor het milieu. Althans, op termijn misschien. Fijn ook dat de auto-industrie zo begaan is met de natuur weet dat de olie bijna op is. Bestuurders van zo’n eco-excuus op wielen zijn echter een gevaar voor vooruitgang (als in: voorwaartse beweging). Nadert u een Prius, blijf links rijden, geef gas bij en probeer de bestuurder met lichtsignalen te waarschuwen om te voorkomen dat hij u op de laatste seconde afsnijdt. Want dat doen ze. U rijdt namelijk op fossiele brandstof en dat MAG niet meer in de eeuw van Al Gore. De Priusrijder is de voetsoldaat van het ecoterrorisme en krijgt zijn rijbewijs bij organisch geteelde maïs en taaie, smakeloze vleesvervangers. Daarmee mag hij de weg op in z’n met groene stroom opgeladen wig op wielen om bij u de vaart er uit te halen. Priusrijders zouden diep in hun hart liever met het openbaar vervoer reizen, maar zijn uit de trein gelokt met de belofte van vrijstelling van BPM en MRB. Deze moraalrijders willen bovendien niets liever dan aan u, leaserijder die ondanks suffe grijze Golf/Astra/Léon/A3 van de zaak wél van echte auto’s houdt, hun verheven groengevoel opdringen. Hé, vouwfietser in vermomming! Ga es gewoon aan de kant met je kleine piemel!
Is er iets veranderd? Lijkt me wel. Een verschil van dag en nacht om precies te zijn. [...] Linkse journalisten willen ineens koffie drinken. Op de Opiniepagina waar mijn partij 1.428 keer met de nationaal-socialisten werd vergeleken mag ik nu stukjes schrijven.
Ghehehe, Martin Bosma in NRC Handelsblad over de veranderingen voor de PVV sinds de regeringsdeelname gedoogsteun.
Door Johan Fretz – Beste gearriveerde acteurs uit de Babyboomgeneratie, ik richt mij tot jullie zonder enige schaamte. Dat werkt bij jullie het best, want dat is een taal die jullie verstaan. Het zal jullie wellicht verbazen zo specifiek te worden aangesproken, maar geloof mij nou maar dat in deze brief gauw genoeg duidelijk wordt dat ik het tegen jullie en alleen maar tegen jullie heb. Over jullie werk heb ik in het algemeen niets dan lof. Jullie zijn vaak begaafde acteurs, die zichzelf met een wijde blik, hard werk en speelse virtuositeit naar de top van ons theater- en filmland hebben gewerkt. Dat is te bewonderen en dient voor velen van ons, jonge mannen met het gierende testosteron door hun lijven, als voorbeeld en inspiratie. Maar wie op een Toneelschool studeert of in het theatervak werkzaam is, ziet maar al te vaak van dichtbij ook een intens droeve keerzijde, die jullie zomaar plotsklaps van jullie voetstuk laat vallen. Dat is niet alleen schadelijk voor jullie reputatie, dat is een grove belediging voor de schoonheid van ons vak, voor het leven in het algemeen. Waar ik het over heb? Nou, mochten er nog geen koebellen zijn gaan rinkelen, ik heb het hier over het veelvoorkomende verschijnsel dat jullie met jullie vol gevreten, door pers en medestanders bejubelde, charmante plofkoppen niet met je poten van jonge actrices af kunnen blijven. Dat jullie bij elke productie, bij elk bezoek aan inteeltkroeg De Smoeshaan, bij elke mentorsituatie in de beroepspraktijk, compleet vergeten dat jullie geen eenentwintig meer zijn, maar mannen van vijftig, die getrouwd zijn en kinderen op de wereld hebben gezet die inmiddels zo oud zijn als wij, zo oud als de meisjes die jullie manipuleren, inpalmen en ruïneren, die jullie gebruiken, leegpompen en volspuiten om jullie allang vergane jeugd nieuw leven in te blazen. Lees verder op DeJaap >>>
Als ik een foto wil maken van de sprekers ijlt de vrouwelijke bode naar me toe. ‘U moet die wissen of de zaal verlaten.’ Wijzen op circa vijftien collega’s die ook foto’s en video-opnamen maken, biedt geen soelaas. Een foto deleten doe ik niet. Dus opstappen. [...] ‘Vijf jaar geleden ben ik ook al beledigd, bij een hoorzitting over Uruzgan!’ roep ik. ‘Toen is me het spreken ontnomen.’ Even later belt commissievoorzitter Nebahat Albayrak me op, zich verontschuldigend: ‘Mogen we toch op u rekenen?’ Dus ik meld me voor de derde maal. De missie is een absurd idee, is mijn stelling. Er wordt aandachtig geluisterd. In mijn achterhoofd denk ik: we moeten geen politietrainers naar Afghanistan sturen, we moeten Afghanen uitnodigen om hier lessen in gastvrijheid te geven!
Arnold Karskens was uitgenodigd om zijn verhaal te doen bij de vaste Kamercommissies voor Buitenlandse Zaken, Defensie en Veiligheid en Justitie. Maar gastvrijheid kennen ze niet in de Tweede Kamer: burgers zonder perskaart zijn stront. “U kunt koffie krijgen, maar die moet u buiten opdrinken”. Hilarisch en tegelijk triest verhaal op zijn weblog en in De Pers.
Hij heeft zichzelf reeds gecensureerd en zijn tweet verwijderd. Twee woorden, Van Jole: stiekeme rat. Bah.
“Ik ben op een missie, ik twijfel niet.” Was getekend, Fleur Agema, kopstuk van de Partij Voor de Vrijheid. Agema tekende ook voor 24 uur eenzame opsluiting met Wilfried de Jong in zijn prima interviewprogramma 24 uur met. Of Agema daar lang over heeft moeten nadenken of daar over heeft moeten discussieren met Geert Wilders is onbekend, maar een verstandige beslissing was het wel. Niets kan een PVV-politicus zoveel goed doen als 24 uur voor de “linkse hobbyzender” Vpro met Wilfried de Jong opgesloten te zitten. In electoraal opzicht dan. Want bij de persoon Fleur Agema viel ook voor Wilfried de Jong, die doorgaans moeiteloos navigeert door de mist over de stille wateren en diepe gronden van de menselijke ziel, weinig te halen. Agema is ronduit saai. Een behoudende en gereserveerde grijze muis, maar zonder dat zulks een belediging is. Zelf zegt ze tegen De Jong: “Ik ben wat dat betreft gewoon heel ouderwets. Het grootste misverstand over mij is ook dat ik een wildebras zou zijn in seksueel opzicht, of dat ik het met Geert zou doen. Ik heb drie jaar lang alleen geslapen!”. Lees verder op DeJaap >>>
De stem van het publiek telt niet mee. Bewust, zegt Mirck. Het probleem is dat je dan van tevoren weet dat de overwinning Dominique Weesie en GeenStijl bijna niet kan ontgaan, vanwege de grote populariteit van die website. Dat maakt zo’n prijsuitreiking minder interessant.
Jeroen Mirck, D66-raadslid in Amsterdam-West, tevens juryvoorzitter van de Dutch Bloggies, legt in de Volkskrant uit waarom hij zo’n groot voorstander is van democratie. Maak van “prijsuitreiking” “parlementsverkiezingen” en van “Geenstijl” “PVV” en je begrijpt zo’n beetje de ware democratische opvatting van dit soort jokers.
Amsterdam is de laatste jaren harder en grimmiger geworden. Het aantal strafbare feiten neemt af, maar de gewelddadigheid neemt toe. Ik denk dat je er dus juist meer last van hebt. Ik maak mij zorgen over het wapenbezit en jongeren die uitgroeien van straatcriminelen tot geharde overvallers. Het gaat om een groep van zeshonderd jongens die de laatste vijf jaar 15.000 keer zijn aangehouden. Dat is 25 aanhoudingen per persoon. De Amsterdamse politie heeft 250 rechercheurs vrijgemaakt om die criminelen van de straat te halen. Alle jongens staan op een lijst en die gaan we afwerken.
Toch raar: een PvdA-prominent die duidelijke en ware taal spreekt. 25 aanhoudingen per persoon is ronduit absurd. Dat is geen veelplegen, dat is straffeloos misdaad plegen zonder dat er ook maar een strobreed in de weg wordt gelegd. De erfenis van 70 jaar werkelijkheid ontkennen en maakbaarheidswensdenken is diep tragisch. U mag nu zelf bedenken welke etnische afkomst deze zeshonderd veelpleegjongens hebben (gaarne niet hardop zeggen: “dat is racisme want je met criminaliteit per individu beoordelen”, bladiebladiebla leuter zwets).
Iedereen weet dat die voorgenomen missie andere belangen dient, die niets met Afghanistan en alles met de internationale politiek te maken hebben – maar dat mag niet gezegd worden. Ons wordt opnieuw een beeld voorgeschoteld van verlicht opbouwwerk, van stoere Hollanders die uit pure welwillendheid verloren mensen in een vreemd land een eind op weg helpen, waar we – geheel volgens de tijdgeest – ook nog wat voor terugkrijgen, want als de boel daar op orde is, komen ze hier de boel niet opblazen. [...] Natuurlijk zijn de machinaties van Hollandse topambtenaren om Wouter Bos onder druk te zetten niet door verdwaasd Amerikaans ambassadepersoneel verzonnen; natuurlijk werden die ambtenaren aangestuurd door Maxime Verhagen, onze eigen Prince of Darkness, met instemming van Balkenende. [...] Iemand zou daar eens een studie van moeten maken: hoe politici van links veel meer worden gedreven door publieke ijdelheid, met hun hang naar publieke manifestaties en podiumacties, met hun snelle, dunne boekjes, ontelbare optredens in praatshows op televisie, geklets over de lasten van de werkdruk voor het gezinsleven en vaderdagen en heel veel loos getwitter, terwijl rechts zich veel meer thuis voelt in de gangen van de macht, waar het echte politieke spel gespeeld wordt. Het moet de reden zijn dat links het spel om de macht zo vaak verliest.
Je zou haast gaan denken: die Bas Heijne doet er gewoon bewust alles aan om door zijn eigen NRC Handelsblad te worden gehaat. Zoveel waarheden en niet-correcte anti-linkse meningen, dat kan gewoon niet goed aflopen. Zul je zien dat ‘ie straks bij de Volkskrant terechtkomt en een plaatsje aan het bureau naast Anet Bleich krijgt. De hele column is nog altijd gratis online te lezen onder de Grote Geheime NRC-link.
Het Barlaeusgymnasium in Amsterdam. Trots op haar naamgever, dichter, classicus en redenaar van Baerle. Bakermat van Hella Haasse, Paulien Cornelisse, Merel Roze, Multatuli, Tara Elders, W. F. Hermans, Het Meisje met de Negen Pruiken en Robert ‘Dikke Negerinnen’ Vuijsje. Een school waar de zesjescultuur bijna net zo erg wordt verafschuwd als het Vossius, waar de Klassieken nog worden onderwezen als waren het AKO Boekentoptien-knallers en waar “de leerstof wordt benaderd vanuit historisch perspectief, met het accent op de klassieke oudheid en de joods-christelijke traditie.” Het Barlaeus levert jaarlijks verse lichtingen rechtenhertjes aan ‘s lands topuniversiteiten en leuke, spontane, breed geïnteresseerde confettikids aan kunsdtopleidingen. Kortom: tout de Grachtengordel en 020 Oud Zuid laat zijn Dylan en Sophie-Lotte progressief, klassiek en toch kek én (maar dat is natuurlijk AB-SO-LUUT geen argument) lelieblank klaarstomen voor de maatschappij *kuch* op het Bajrrlaeus. De Gooische R wordt extragratis meegeleverd! Lees verder op DeJaap >>>
Recente reacties