Bert Brussen

Er zit een diep verlangen naar lijden in ons. Op zijn minst het verlangen om het geluk te verspelen. Niet verbazingwekkend in een cultuur die zich gaarne christelijk noemt. Jezus heeft voor ons geleden. Er zijn genoeg mensen die ook willen lijden. Voor ons, anders wel voor zichzelf. In bijna iedereen zit een kleine masochist.

Arnon Grunberg reageert vandaag op de Volkskrant-voorpagina op het interview gisteren met Jan Drost. Geinig, Grunberg, heel geinig!

Ik waarschuw voor de gevolgen van de mislukte integratie van moslims en ik heb heel bestuurlijk Duitsland over me heen gekregen. Voor mezelf trek ik graag de vergelijking met de Titanic: het schip is op een ijsberg gelopen, een matroos wordt naar beneden gestuurd om te kijken of er een lek is. Als hij de hoofdmachinist meldt dat het water kniehoog in de ruimen staat, zegt z’n baas: jij met je rotmeldingen, je moet me beter nieuws brengen. [...] Wat me gekrenkt heeft, was dat ik meteen na publicatie van m’n boek werd weggezet in een hoek waar ik niet thuis hoor. Ik heb een feitelijk werk geschreven, met honderden voetnoten en bronnen. Mijn critici hebben het, zeker in het begin, nauwelijks inhoudelijk willen beoordelen en hebben hoofdzakelijk op de man gespeeld. Ik zou een populist zijn, een rechts-radicale extremist. Allemaal onzin. Ik ben sociaal-democraat. [...] In de hele wereld zien we dat islamitische landen in hun ontwikkeling achterblijven en dat moslims onderaan de maatschappelijke ladder staan. Kijk maar naar de koptische christenen in Egypte: die hebben het gemiddeld beter dan de moslims. Er is geen islamitisch land in de wereld met een democratie zoals we die in Europa kennen, met uitzondering misschien van Turkije – maar daar wel met krasse beperkingen. [...] Duitsland behandelt z’n minderheden om historische redenen met de nodige omzichtigheid. Dat heeft ons met het dilemma van de politieke correctheid opgezadeld: het verzwijgen en toedekken van problemen bij bepaalde groepen immigranten. [Sarrazins boek begint met een citaat van de Duits-Zwitserse schrijver en socialistische politicus Ferdinand Lassalle: Alle politische Kleingeisterei besteht in dem Verschweigen und Bemänteln dessen, was ist - red.] [...] Van de gewone Duitsers krijg ik heel veel steun. Een conductrice in de trein zei laatst tegen me: Wat u allemaal niet moet doorstaan, alleen omdat u zegt wat wij denken. [...] Ik ben niet bedreigd en ik voel me niet bedreigd. Alleen bij openbare optredens is er bewaking aanwezig.

Prachtig interview met Thillo Sarrazin, lid van de Duitse PvdA en schrijver van het baanbrekende boek Deutschland schafft sich ab waarin Sarrazin op degelijke gronden en met feiten aantoont dat de immigratie uit moslimlanden voor grote problemen zorgt op demografisch, cultureel, maatschappelijk, economisch en intellectueel gebied. Dat mag natuurlijk niet in een politiek correct land, en zeker niet in een land met een nazi-verleden, dus Sarrazin werd direct kapotgedemoniseerd en “extreem rechts” genoemd. Opvallend genoeg lijkt hij daar weinig hinder van te ondervinden en zegt hij niet te worden bedreigd. Hij verloor zijn baan als baas van de Duitse bank en de Duitse PvdA wil hem (nog steeds, want binnen een typisch sociaaldemocratische Sovjet-bureaucratische partij duurt zoiets natuurlijk heel lang) graag royeren. Continue reading »

In de Sovjet-Unie werden tegenstanders van het regime opgesloten in psychiatrische inrichtingen. Bij ons hoef je slechts een waxinelichthouder naar een koets te gooien om voor de rest van je leven als een ernstige bedreiging voor de samenleving te worden gezien.

Opnieuw Arnon Grunberg in de Volkskrant.