Bert Brussen

De PvdA is dood, alleen moet de dood nog worden vastgesteld. Ik heb het gevoel dat de vereniging niet meer functioneert, of louter nog omdat de politieke instituties moeten worden gevuld. Het is precies als in dat boek van Robert Michels uit 1911, De ijzeren wet van de oligarchie, over het politieke gedrag van intellectuele elites die worden gedreven door zelfbehoud. De PvdA is de oligarchisering in het kwadraat. Ach ja, natuurlijk lukt het in verkiezingstijd wel wat mensen op de been te brengen. Maar dat het er heel veel zijn, is retoriek. Rotterdam had vroeger 5.000 leden, nu 2.000, maar er zijn er maar 80 die echt meedoen. Over mijn ideeën praten met de top? Met enkele betrokken partijgenoten met wie ik contact onderhoud, ben ik wel eens naar Den Haag gegaan. Dan word je ontvangen als een stel geïnteresseerde toeristen door een Kamerlid dat te laat komt en je hoort er nooit meer wat van.

In de Volkskrant, ter ere van het 127 65 jarig bestaan der PvdA (penssioengerechtigde leeftijd! Ohnee wacht, nog twee jaar te gaan…)

Iedereen weet wat de afgelopen zeven jaar bedoeld werd met ‘vrijheid van meningsuiting’ in Nederland: machiavellisme van het minst verfijnde soort.

Arnon Grunberg in de Volkskrant. Duidelijk zo. Niks meer aan doen.

Maar de lezing die nooit gehouden is, heeft een centrale stelling die ik onderschrijf. ‘Jarenlang’, schrijft Von der Dunk, ‘werd te pas en te onpas, zodra zich een maatschappelijk verschijnsel voordeed dat politiek abject werd bevonden bijna volautomatisch naar De Oorlog verwezen.’ En nu er werkelijk reden is om te waarschuwen, durft men het niet meer te doen. ‘Alarmbellen gaan niet meer branden omdat ze in het verleden te vaak bij vals alarm zijn afgegaan.’ Graag zou ik hier aan toevoegen dat er in het verleden ook alarmbellen níet afgegaan zijn. Dat gold met name voor het antisemitisme in de voetbalstadions, waar de Amsterdamse burgemeesters – van Van Thijn tot Cohen – nooit tegen zijn opgetreden. De vrees de voetbalfans voor het hoofd te stoten, was groter dan de antifascistische principes. PVV’er Richard de Mos heeft onlangs in de Haagse gemeenteraad gezegd dat er tegen antisemitische spreekkoren van ADO-supporters keihard moet worden opgetreden. Als gevolg daarvan wordt hij nu met de dood bedreigd. Maar dát staat weer niet in de lezing van Von der Dunk. De ideologische consensus in onze samenleving – die in de Koude Oorlog zo sterk was – is afgenomen. De herdenking van de Kristallnacht in Amsterdam werd in 2002 stopgezet nadat het organiserende comité Nederland Bekent Kleur in diskrediet was geraakt. Tijdens de herdenking in 2000 begon Abdou Menebhi, een van de oprichters van NBK en op dat moment voorzitter van de Stedelijke Marokkaanse Raad, tegen alle afspraken in over het schenden van de rechten van Palestijnen door Israël.

Meindert Fennema over het censureren van Von der Dunks Godwin-lezing en het eenzijdige gebruik van Godwins en politiek correcte principes. In de gratis online staande Volkskrant.

Weesie: „Reaguren is de eerste klap. Je schrijft op wat het eerst in je opkomt. Dat zie je ook op Twitter. Zo verstuurde Bert Brussen van GeenStijl in één jaar 27.000 tweets. Ik heb uitgerekend hoeveel dat er zijn, ervan uitgaand dat je ook nog weleens slaapt of eet: twee per minuut. Ik zou hem hebben ontslagen. GeenStijl betaalt hem, niet Twitter.

Gelukkig dan maar dat Dominique Weesie geen ene fuck meer te zeggen heeft over het personeelsbeleid bij Geenstijl. Al zal dat wel veel pijn doen, directeur zijn van een publieke omroep waar het personeelsbeleid meer lijkt op een winkelcentrumschietpartij in Alphen aan de Rijn dan een serieus bedrijf terwijl je over wél succesvolle commerciele bedrijven geen zeggenschap meer hebt. Quote uit het NRC Handelsblad, het blad dat Geenstijl en Powned diep haat, maar waar Dominique Weesie netjes komt opzitten en pootjes geven. Misschien is leren rekenen een betere activiteit?