Romantisch verhaal in een dystopische samenleving dat slecht eindigt

Voordat het legervoertuig met gierende banden de bocht in stuurde, zaten Steven en Nathalie al weggedoken achter een nog overeind staand stuk buitenmuur van wat eens een rijtjeshuis in een Vinex-wijk was geweest. Het had weinig gescheeld of ze waren letterlijk begraven onder de restanten van een burgerlijke utopische maatschappij want achter de muur bleek een onmetelijk diep gat te zitten. Ongetwijfeld had het gat ooit als kruipruimte gediend en ongetwijfeld was het net te diep om twee mensen inclusief wapens niet volledig te pletter te laten vallen. Godzijdank had Steven op het laatste moment het gat opgemerkt en waren ze zo verstandig geweest eerst over het gat te springen en daarna pas achter het stuk muur te hurken, in plaats van in het gat te lopen en voorgoed te verdwijnen in de ruïnes van de welvaartsmaatschappij. Wat eigenlijk, wel beschouwd, ook wel ironisch was: verdwijnen in de puinhopen die je zelf hebt aangericht. Wat dat betreft was het haast uitnodigend om alsnog in het gat te springen en voorgoed te verdwijnen, al was het maar om de ironie te benadrukken. Gewoon een zwart gat in en dan voorgoed vergeten. Verzwolgen door je eigen puinhopen. Iemand anders ruimt de rest wel op.

Steven had duidelijk niet het juiste moment gekozen voor zijn overpeinzingen want het legervoertuig dat aanvankelijk langs hun schuilplaats in de ruïnes was gereden, precies zoals ze hadden gehoopt, keerde weer terug. De blauwe zwaailichten wierpen hun felle lichtbundels met snelle, korte intervallen door de regenachtige nacht en verlichtten de puinhopen van de oude woonwijk in een onheilspellend ritme van licht en duisternis.

“Great. So much voor je niet verroeren en hopen dat ze weer weg gaan”, zei Steven en hij werd als dank getrakteerd op de cynische blik van Nathalie die de kunst verstond om met één oogopslag zoveel cynisme uit te drukken dat de overgangsregering haar direct een baan als hét gezicht van de Nieuwe Tijd zou aanbieden. Mits ze zou beloven dat ze het volk nooit meer een andere blik zou gunnen dan deze. “We hadden ook kunnen blijven rennen in de hoop een voertuig dat, pak hem beet, de honderd kilometer per uur met gemak haalt voor te blijven maar iets zegt me dat jij dan binnen no time kermend ter aarde zou storten en mij zou smeken jou toch achter te laten”, zei Nathalie. Ze maakte zich nog kleiner en drukte zich tegen de muur aan waarna ze een nieuw magazijn in haar Kalasjnikov klikte. Er klonk een droge klik gevolgd door een hardere klik toen ze het wapen doorlaadde. “Ik stel voor dat we dit stukje woonruimte als ons laatste paleisje beschouwen en hier pas vandaan gaan in een lijkenzak. Wat jij teerbeminde?”
Ze hield haar hoofd schuin, pruilde haar lippen en bewoog haar hoofd langzaam naar dat van Steven.
“Cute. Ik stel voor dat we ons fijne nieuwe liefdesnestje net zo lang verdedigen tot het is veranderd in één grote ruïne, dat kan zo te zien nooit veel moeite kosten. Tot die tijd doen we net alsof er niets aan de hand is.”
“Goed idee hartje van me. Dan dek ik vast de tafel. Stroop jij even een konijntje voor het avondmaal liefste? En neem je ook nog wat takkenbossen mee voor het fornuis?”.
Ze kuste Steven op zijn mond, draaide zich weer van hem af, richtte zich op tot boven het stuk muur en zette de Kalasjnikov aan haar schouder. Toen ze de soldaat die als eerste uit zijn verkenningsvoertuig stapte op de korrel kreeg, haalde ze de trekker over.

De soldaat die de pech had als eerste uit de kleine maar dikke deur van het verkenningsvoertuig te moeten stappen, kreeg de volle laag. De meeste kogels sloegen te pletter tegen zijn kevlar vest, waardoor hij een klaplong en meerder ribbreuken opliep, maar twee kogels sloegen de voorkant van zijn schedel weg. In een rode nevel van bloed zakte de soldaat in elkaar. Hij was op slag dood. God was genadig.

Het was weliswaar een offer van één soldaat, en dus een complete getrainde en inzetbare gevechtsunit minder, maar het redde de andere soldaten het leven. Toen de eerste kogels de loop van Nathalies geweer hadden verlaten werd de kleine dikke deur van het voertuig meteen weer dichtgetrokken. Op de onfortuinlijke soldaat na, die nu als held was gestorven op het veld van eer en meer van dat soort holle retoriek die de Nieuwe Overgangspresident per standaard brief aan de nabestaanden zou overbrengen, was er weinig meer om te raken dan een keihard pantser van wolfraam waartegen de kogels van een Kalasjnikov niets konden uitrichten.

“One down, a lot to go”, zei Steven terwijl hij zijn handen weer van zijn oren haalde. Nathalie had zich, nadat zij haar slachtoffer had gemaakt, op haar hurken naast Steven gevoegd om zo beschut mogelijk te wachten op het onvermijdelijke tegenvuur. Dat liet op zich wachten.
“Ik ben bang dat we het gaan afleggen tegen de wapens van de pantserwagen, hartediefje van me”, zei ze en maakt weer haar pruillip.
“Ja… Dit was het dus. Ik had eerlijk gezegd een heel andere voorstelling van een eeuwig samenzijn. Ook van sterven trouwens. Ik heb me altijd voorgenomen om te bezwijken aan een hartaanval tijdens een orgasme. In een bed. Op een ruime slaapkamer tijdens een zwoele zomernacht. Als ik 89 ben.”
Steven deed een poging om met een typische cynische Nathalie-blik zijn geliefde annex strijdmakker aan te kijken terwijl hij een hand op zijn kruis legde. De cynische blikken van Nathalie waren echter vele malen beter.
“Godverdomme. Ik heb altijd van je gehouden klootzak.”
Nathalie greep de nek van Steven met één hand beet en trok zijn hoofd naar het hare. Voordat zij en Steven elkaar zoenden keken ze elkaar een eeuwigheid van enkele seconden bewegingsloos aan. Steven meende een traan in haar rechteroog te zien.

“Ik zie je in de hel”, zei Steven waarna hij opstond en het stilstaande legervoertuig onder vuur nam met zijn twee Desert Eagles (waarvan hij er trouwens één ooit had “gekregen” van een universitair docent die met het lompe ding per ongeluk zijn eigen hoofd er af had geschoten), in elk van zijn handen één.
“De hel is dit schijtland voor de revolutie”, zei Nathalie terwijl ze naast Steven overeind kwam, haar Kalasjnikov schouderde en de trekker overhaalde.

Nathalie en Steven voelden niets toen de granaat uit het 30 millimeterkanon van het legervoertuig explodeerde en de twee silhouetten die met intervallen blauw werden verlicht de eeuwigheid in blies. De twee rebellen werden letterlijk aan stukken geblazen en lagen voorgoed uitgestrooid over de resten van wat eens een utopische burgerlijke maatschappij was. Uiteindelijk verdwenen ze in de puinhopen die ze zelf hadden aangericht.