Onlangs sprak ik een zwerver. Hij vroeg me om een euro voor de nachtopvang. Ik houd niet van het weggeven van geld dus ik vroeg hem in ruil te vertellen over zijn situatie. Eén euro is een redelijke prijs voor een korte levensbeschrijving. De zwerver was dakloos geworden nadat hij zijn vrouw met een ander in bed had betrapt. Die ander was vervolgens “per ongeluk” van drie hoog van het balkon “gevallen”. Zijn vrouw had hem het huis uit gegooid en zo was hij dakloos geworden. Omdat het zomer is en er in Amsterdam veel toeristen zijn en binnenkort de jaarlijkse Gay Parade, voert de politie een lik-op-stuk beleid voor zwervers. Toeristen en gays houden niet van zwervers. Ook deze zwerver had met het lik-op-stuk beleid te maken gehad. Hij was betrapt door een agent toen hij iemand om een sigaret vroeg en kreeg 15 euro boete. Maar sigaretten kopen kan hij niet omdat hij geen geld heeft. Voor dat geld moet hij bedelen want hij verkocht daklozenkrantjes op een plek waar dat niet mocht van de politie waardoor hij nu geen daklozenkrantjes meer kan verkopen. Bedelen mag ook niet, daar had hij al twee keer een boete voor gekregen en voor op de openbare weg slapen staat nog een boete van 110 euro open. Wat hij dus niet kan betalen. Dan wordt hij opgepakt en vastgezet, een paar dagen cel, wat voor hem een zegen is omdat hij dan gratis onderdak, eten en drinken krijgt. Maar die boetes blijven staan. Telkens als hij wordt nagetrokken door de politie duiken die boetes op. Wat hem niet kan schelen want hij kan nog geeneens sigaretten kopen, laat staan boetes betalen. Maar het rechtssysteem houdt daar geen rekening mee. Daarin staat dat een boete een straf is. Wie niet betaalt moet in de cel. Dat is ook straf, zo stelt de wet. In de praktijk is het kennelijk nogal anders. Een bizarre vicieuze cirkel: een boete krijgen, bedelen om de boete te betalen, waarvoor je weer wordt beboet, waardoor je weer moet bedelen om te kunnen betalen, etc, ad infinitum. Hij kan niet gaan werken want hij heeft geen postadres. Dus een uitkering krijgt hij ook niet, want geen postadres. Bovendien kan hij geen postadres aanvragen omdat hij geen postadres heeft. Toen ik hem vroeg of er geen instanties zijn die hem kunnen helpen, zei hij: “Nee, want ik gebruik geen drank of drugs”. Hij is kortom niet slachtoffer genoeg en dan tel je niet mee. Wie in Nederland geknuffeld wil worden moet wel het cliëntelisme volledig onderschrijven. Daarvoor is hij dan weer te trots. Nu brengt hij zijn dagen door met bedelen. Om zijn boetes te betalen. En daarvoor krijgt hij dan weer een boete. Die hij niet kan betalen. Ik was allang op de drank en drugs overgestapt.
Prachtige ingezonden brief in de Volkskrant: een linkse mevrouw toont aan hoe haatdragend en vooral wraakzuchtig wij mensen zijn. Ook, of misschien wel juist, als een mens meent zich te moeten inzetten voor anti-haatdragende en anti-wraakzuchtige idealen als “tolerantie”. Deze mevrouw schrijft letterlijk: “Als jij mij iets flikt dan pak ik je vroeg of laat terug door hetzelfde bij jou te doen”. De zo gevreesde oog-om-oog gedachte dus. Als je aan deze zelfde mevrouw zou vragen of je verkrachters misschien moet terugpakken door ze ook te verkrachten zou ze zich waarschijnlijk beroepen op humaniteit. Als je aan deze mevrouw in 2002 had gevraagd of links wellicht verantwoordelijk was voor de moord op Fortuyn zou ze dat ogenblikkelijk hebben weggewuifd. Maar nu de kans zich voordoet om “rechts” van verschrikkelijke dingen te beschuldigen, ongeacht het waarheidsgehalte daarvan, mogen alle sluizen in de onderbuik open en spat de puist waaronder de wrok tegen rechts zich negen jaar lang als giftige pus heeft verzameld als een rijpe kers onder de hak van een soldatenlaars open. Ja, mensen zijn wraakzuchtig. Hoe dan ook. Ook linkse mensen. Het is alleen zo jammer dat ze telkens denken te kunnen waarmaken dat ze, anders dan de gewone soort “mens”, boven die wraakzucht kunnen staan en hun leven lang binnen de grenzen van hun zelfbedachte grenzen van het ideologische fatsoen der tolerantie zullen bewegen. Daarin falen ze keer op keer, maar niemand lijkt van die fouten te leren.
Dat vrijetijdsbloggers uit het lood slaan door het Noorse drama valt nog te begrijpen. Bijzonder verontrustend is echter dat de opiniesite Joop vooropgaat bij het associëren van massamoordenaar Breivik met politici en islamcritici die nooit tot geweld hebben opgeroepen – het essentiële verschil tussen de in een droomwereld van tempelridders en geweldsfantasieën levende Noor en de talloze door hem direct of via via geciteerde personen. Joop is geen marginale website, maar een volwaardig lid van de sociaal-democratische ‘rode familie’. Een mainstream omroep als de VARA neemt de kop in een stoet van haatzaaiers. Op het eerste gezicht hebben Joop c.s. het alleen gemunt op Wilders en de rechtse figuren rond en buiten zijn partij. In feite gaat het er om alle negatieve geluiden over de islam, ook die van meer gematigde opiniemakers, tot zwijgen te brengen. Het proces-Wilders was daarom een aanslag op de vrijheid om religiekritiek te leveren, een hoeksteen van onze vrijheid van meningsuiting. ‘Islamkritiek, maar dan netjes’ heet het bij GroenLinkser Michiel Blok, de voorman van het Platform Stop Racisme en Uitsluiting – de nieuwe frontorganisatie van de Internationale Socialisten, waarin het in diskrediet geraakte Nederland Bekent Kleur is opgegaan. Wat ‘netjes’ is bepaalt het Blokhoofd. Zelfs de rustige uitspraken van partijgenote Femke Halsema gaan hem te ver. In de eerste alinea van zijn Joop-artikel zet hij de toon door Maxime Verhagen door het slijk te halen. Een ‘keiharde speech’ van de CDA-voorman ‘had als inspiratie voor Breivik kunnen dienen’, meent Blok. En zo iemand wil dat het islamdebat netjes wordt gevoerd?
Mooie analyse van de blamegame die sinds de aanslagen in Oslo steeds meer de vorm van een wilde heksenjacht begint aan te nemen. Laat het analyseren wat dat betreft maar aan Carel Brendel over.
Recente reacties