Lanzarote: Meldpunt Discriminatie Strandgebruik, een drieluik (deel 1)

Het was op Papagayo Beach, of Playa Blanca daar wil ik vanaf zijn, dat wij, Lucas en Louloene (het kekste duo sinds Terrence & Philip) werden geconfronteerd met de lange arm van de Nederlandsche politieke correctheid. Die arm is zo lang dat zij helemaal tot aan de Canarische eilanden reikt, zo blijkt. En dat terwijl de Canarische eilanden bij Spanje horen en Spanje nog steeds niet failliet is, met de nadruk op “nog niet”, is dus geen hulppakket van 150 miljard euro heeft ontvangen waardoor enige morele bemoeienis van Europese landen een zekere rechtsgrond zou kunnen hebben. Leer mij morele bemoeienis kennen, zeker Nederlandse morele bemoeienis. Morele bemoeienis is altijd een voorwaarde voor financiële bankroethulp aan treurige mislukte knoflooklanden met een primitief volk zoals Spanje. Of Griekenland. Wat die laatste betreft: het zal mij niets verbazen als daar binnenkort een door Nederland ondersteund kolonelsregime aan de macht komt dat zwaar leunt op Nederlandse morele normen en waarden. Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar dat de Griekse taximarkt door de Griekse kolonels als eerste zal worden geliberaliseerd en de onschuldige Griekse burger vanaf dat moment 300 euro moet betalen voor een ritje van nog geen 12 euro binnen Athene, met een buitenlands pratende chauffeur die weigert blindegeleidenhonden mee te nemen en voortdurend vrouwelijke passagiers lastig valt, waar je dan niet al te zwaar aan moet tillen want zo’n chauffeur komt uit een schaamtecultuur en is eigenlijk per definitie al genoeg gestraft.

Maar ik dwaal af. Louloene en ik lagen dus te genieten van een verzengende zon tussen dronken Engelse hooligans en Spaanse bejaarden die met elkaar aan het fluisteren waren op het onvervalste folkloristische bescheiden schreeuwvolume dat van alle landen ten zuiden van Frankrijk zulke fijne rustgevende vakantie-enclaves maakt waar je goed terecht kunt om van je rust te genieten.

“Ben ik al bruin?”, vroeg Louloene.
“Jazeker!”, zei ik iets te hard maar dat kwam omdat ik mij graag aanpas aan de plaatselijke gewoontes. Ik integreer namelijk graag (ik wel), vandaar dat ik in Spanje alleen nog maar op een achterlijk hoog volume communiceer, want dat doen alle mensen daar, op een achterlijk hoog volume communiceren. Waarschijnlijk komt dat omdat ze denken dat ze nog op een pampa of steppe of laagvlakte leven of hoe Spanje er ook dan uitzag voordat de moderne tijd in 1996 daar zijn intrede deed en denken ze dat ze nog altijd over grote afstanden met elkaar communiceren en dus maar gaan schreeuwen in plaats van normaal praten. Dat verklaart gelijk waarom ze niet snappen wat WiFi is en waarom ze in elk winkelcentrum nog “speelhallen” hebben staan waar je “videogames” kunt spelen en zelfs “internet” hebt. Communicatie in Spanje houdt gelijke tred met de alfabetisering, het economische politieke beleid en geweldloze zelfbeheersing bij mannen.
“Je bent zo bruin, je ziet er godverdomme uit als een neger!”, schreeuwde ik naar Louloene die vlak naast me lag op zijn hotelhanddoek.

Ik wilde daar vervolgens overheen klappen met een jodengrap, of iets denigrerends over dikke vrouwen, dat weet ik niet meer exact, maar we werden in ons intellectuele onderonsje gestoord door een een luid, hoog, haast raspend geluid dat pijn deed aan mijn trommelvliezen. Het klonk als de matrasveren van het bed op de slaapkamer van je ouders bed wanneer je ouders in het holst van de nacht seks hebben, waarvan je zojuist wakker bent geschrokken en door dat krankzinnige maar herkenbare hoge, ritmische geluid weet je dat je ouders seks hebben, wat, toegegeven, het laatste op de wereld is wat je wilt weten. Voor je het weet ga je zoiets liggen visualiseren en dan is een levenslang trauma onvermijdelijk. Als je dat geluid hoort lijkt het alsof je trommelvliezen aan stukken worden gescheurd, al was het maar door de vunzige connotatie die dat geluid met zich meebrengt. Het is kortom een geluid dat je nooit meer vergeet. Daar leek dit geluid ook op, een geluid om nooit meer te vergeten. Het hoge gierende geluid van een eeuwigdurend trauma en onafwendbaar gevaar.

“Joehoe, jongens, hohoho! Jongens, heren, heren! Hallo!”. Het geluid werd nu omgezet in Nederlandse woorden en kwam van achter een duin. Het nam in hoog tempo in volume toe. Wij draaiden ons om en zagen een middelbare blanke mevrouw in een soort broekpak, of jumpsuit, harembroek, chincobroek of hoe dat mannenhatende spul dan ook mag heten dat vrouwen tegenwoordig dragen om er zo onaantrekkelijk mogelijk uit te zien, lopend op van sisaltouw gemaakte schoenen met sleehakken en een leuke olijk gekleurde bril op haar hoofd die wuivend op ons afkwam. Nog voor ze goed en wel naast onze handdoeken stond, was al duidelijk dat we hadden te maken met eigenlijk een heel gek mens. Zo’n betrokken vrouw, verschillig maar niet op haar mondje gevallen. Het soort vrouw waarvan elke man met ten minste enige primitief randdebiele vermogens terecht zwaar agressief wordt.

Ik keek naar haar broekpak, toen naar haar leuke olijk paars gekleurde hippe bril, bedacht me dat ze sprekend op Dominque van der Heyde leek en kreeg een migraineaanval. Die krijg ik vaker, migraine-aanvallen, als ik betrokken verschillige lekker gekke mensen met olijke brillen zie. Paracetamol helpt dan niets. Fantaseren dat ik machinist ben van een ijzererts vervoerende goederentrein en frontaal tegen dat betrokken hoofd met die olijke bril rijd alsof het een tunnel zonder licht is wel.

“Joehoe, hoehoi, heren, heren!”.
Ze hijgde en pufte net zo hysterisch als Alexander Pechtold die Wilders de les leest. Met een knalrood hoofd hurkte ze neer naast onze handdoeken en asemde een weeïge sherrylucht in onze gezichten.
“Jullie gebruikten zojuist het woord ‘neger’ en dat mag helemaal niet op dit strand!”, brieste de olijke bril op hoge toon. Haar bekakte kutkop kwam mij vaag bekend voor, los van Dominque van der Heyde want die heeft niet zo’n kop maar draagt alleen dezelfde soort mannenhatende celibaatkostuums. Ik kon haar gezicht echter niet zo snel thuisbrengen. Wat ze allemaal zei trouwens ook niet echt. Ik dacht dat ik droomde. Ik was kennelijk in de zon in slaap gevallen en had nu een bizarre koortsdroom over een of ander verschillig type dat mij had achtervolgd naar mijn zonvakantie-eiland om mij te vertellen wat ik allemaal wel en niet mag zeggen. Ik heb vaker van dat soort nachtmerries. Vaak ook blijken het geen dromen te zijn maar bittere realiteit.

“Wut? Que?”, zei Louloene. Hij zette grote ogen op en liet zijn hoofd langzaam heen en weer rollen. Hij richtte zijn blik eerst enige seconden op de bekakte kutkop van de nachtmerriemevrouw en staarde vervolgens mij aan. De betrokken bekakte kutkop wasemde haar sherrygeur doodleuk verder.
“Nee, dat woord mag hier dus niet worden gebruikt. Ik ben Annegien van het Meldpunt Discriminatie Strandgebruik, beter bekend als het MDS, en wil jullie hierbij officieel waarschuwen. Discriminerende, kwetsende en of onfatsoenlijke uitspraken worden op deze stranden niet getolereerd. Bij een volgende overtreding zal ik de officier van justitie opdracht geven een strafrechtelijk onderzoek in te stellen met een eventuele vervolging als gevolg”.

DEEL 2 & 3 LEEST U UITSLUITEND EN EXCLUSIEF OP BBRUSSEN-VIP-GOLDMEMBER >>> (Voor maar 1,30 euro per maand (!) ontvangt u vijf dagen per week twee keer per dag een exclusieve Bbrussen. Dat kunt u niet laten liggen!)