De ware betekenis van ‘samen’ bij de PvdA

Onlangs vernam ik dat Ronald Plasterk, welbekend PvdA-icoon en nota bene weldoener van Powned(!), principieel heeft geweigerd voor DeJaap te worden geïnterviewd. Waarom exact weet ik niet, maar ongetwijfeld zal mijn naam daarin een belangrijke rol spelen (en het feit dat Vara-medewerker Francisco van Jole tot op de dag van vandaag blijft rondbazuinen dat “DeJaap een geheime rechtse agenda heeft om Joop.nl kapot te maken” zal ook niet meehelpen. Overigens hoorde ik ook over nog veel meer PvdA’ers die DeJaap “echt niet vinden kunnen”. Fout is namelijk fout. Waar de crimineel bij de PvdA voor eeuwig een tweede kans krijgt zich opnieuw crimineel te gedragen, is degene die eenmaal als ideologisch “fout” is gelabeld voorgoed Het Kwade zonder kans op parool. Op zich vind ik het prima dat mensen bij DeJaap nog altijd denken aan een soort van tweede GeenStijl. Meestal komen ze na lezing ervan zelf tot andere conclusies. En zo niet, dan niet. Je hoeft niet de hele wereld te bereiken. Maar dat er uitgerekend bij de PvdA, de partij die in de jaren tachtig nog boeken van W. F. Hermans uit de bibliotheek wilde censureren omdat hij “fout” was, nog steeds principiële noties bestaan van “goede” en “foute” media is echt weerzinwekkend. Dit is dus de partij die de verkiezingen wil winnen met een partijprogramma waarin ongeveer honderd keer “samen” staat. “Samen” betekent binnen de PvdA kennelijk nog altijd hetzelfde als “samen met iedereen die niet fout is, want fout sluiten we uiteraard uit”. Niet “de mensen” tellen bij de PvdA, alleen de juiste mensen. Zum kotsen. (Voor de duidelijkheid: zowel GroenLinks als de SP maken geen enkel onderscheid en beschouwen DeJaap als elk ander medium. Ik vermoed dat dit voor alle partijen geldt.)