Onlangs gaf ik ergens een lezing. De opdrachtgever had, toen hij eenmaal had gecommuniceerd dat ik ook zou komen, van “een medewerker van de Volkskrant” gehoord dat hij mij “beter niet kon uitnodigen” omdat ik “fout” was. Welke Volkskrant-”collega” dat was weet ik niet (al heb ik zo mijn vermoedens). Het doet er ook niet toe. Bij dit soort van moreel superieuren is anoniem mensen belasteren namelijk een onderdeel van de ideologie. Lafheid is een deugd als je aan de “juiste” kant van de fatsoenskloof staat. Dat u niet denkt dat deze mensen zich met naam en toenaam bij mij melden en mij dit recht in mijn gezicht zeggen. Of tijdens een borrel iets anders doen dan hardnekkig mij proberen te negeren. Het is maar dat u het weet: ook op de Volkskrant-redactie doen de correcte, tolerante en fatsoenlijke medewerkers er alles aan het open debat en een gezonde werksfeer te stimuleren. Liefhebbers van het vrije woord zijn ze, allemaal!
19 Responses to “De liefde van Volkskrant-collega’s”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Jij staat toch zeker mijlen ver boven dit soort sneue niveau! Beperkt zich trouwens niet alleen tot de VK werkomgeving. Is die lezing trouwens wel doorgegaan?
Lezing ging door uiteraard. Mensen die mij inhuren weten wie ze inhuren. Natuurlijk sta ik daarboven, maar het geeft aan in welke zieke verhoudingen we inmiddels in Nederland leven. En het wordt erger en erger en erger.
Iedereen doet alsof hij het niet ziet.
Ik las vandaag nog op vk.nl dat ze niet (meer) zuur zijn.
@2 Schrijf er eens een langer stuk over. Doe je bijna nooit meer tegenwoordig.
De lust voor het schrijven over dit soort zaken is me langzaam aan vergaan. De haat en de stalkers hebben blijvend wat kapot gemaakt. Laat iemand anders zich maar opwerpen voor die vrijheid, ik heb er kanker aan mijn zenuwen van gekregen.
Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?
Hey you, dont help them to bury the light
Don’t give in without a fight.
Hey you, don’t tell me there’s no hope at all
Together we stand, divided we fall.
De stemming in mijn stamkroeg na de afgang van Oranje was voelbaar tot het nulpunt gedaald. Hoewel ik er langzamerhand wel aan gewend ben dat je tegenwoordig in een café wordt omgeven door gasten die op schermpjes turen en/of op toetsenbordjes typen, was het nog nooit zo stil geweest. Zelfs de ingehuurde bluesband “The Tapping Thunderbirds” wist er niet veel meer uit te persen dan een depressieve versie van “Orange Blues”. Hierbij een voorbeeld: http://tinyurl.com/89dvodc
Na mijn 4 kruidenbitters en halve liter whisky besloot ik deze deprimerende omgeving te verlaten. Terwijl ik richting Klein Gartmanplantsoen liep ging mijn smartphone en las ik een nogal bitter gestemd Facebook-bericht van iemand die ik niet echt goed kende, maar die door de uitwisseling via de social media toch wel “close” aanvoelde. Ik kende hem als een harde werker die oprecht probeerde iets positiefs tot stand te brengen en daarom respecteerde ik hem ook. Hij voelde zich op dit moment moegestreden en miskend en moest dat kennelijk even kwijt.
Ik had er niet meteen een antwoord op en liep verder. Op de leuning van de brug tegenover Café De Krul zat hij met zijn blikje Grolsch en uitgedoofde cigaar. “Dat was balen hè ouwe? We hadden zo gerekend op die eerste makkelijke overwinning”, sprak hij grijnzend.
“Ach, het blijft een onvoorspelbaar iets, maar er zijn erger dingen op de wereld” gromde ik, gaf hem een vuurtje en stak tegelijk een cigaar van mijzelf aan. “Zoals…?” informeerde hij en nam een slok Grolsch.
Ik vertelde hem over het bericht dat ik zojuist had gehad en hoe ik mij afvroeg hoe je iemand zou kunnen
oppeppen.
“Niet zo moeilijk, let op” zei hij en knipte met zijn vingers. Het leek alsof alle lichten van Amsterdam langzaam uitdoofden en alle geluiden van die grote stad verstomden.
“Kijk omhoog naar het enige dat groter is dan jijzelf” hoorde ik hem zeggen.
Ik keek omhoog en boven mijn hoofd zag ik een sterrenhemel zoals ik in Nederland nog nooit had gezien.
Ontelbare sterren en nevels sprongen op mij af, zo groot en zo uitzinnig helder dat mijn verstand er bij stil leek te staan. Vanachter een onzichtbare barrière loerde een kilte, die alles in enkele seconden zou kunnen vernietigen, in een dodelijk stilte.
“Zeg dat maar tegen die kennis van je” zei hij. Tegelijkertijd gingen alle lichten weer aan en gonsde het
stadsrumoer in al zijn hevigheid weer om mij heen. De sterren waren weer verdwenen. Ik keek weer terug maar hij was natuurlijk al verdwenen.
Over de brug kwamen twee witte Porsches aanrijden met vrolijke muziek, oranje vlaggen en lachende
jongeren. “Oh wat een leuke droevige opa met die hoed en die baard” riep een van de meisjes, zullen we hem meenemen? “De volgende keer winnen ze heus hoor, wees maar niet meer verdrietig, we vieren het verlies, dat kan ook”. Ze sprong uit de auto, pakte mijn hand en trok mij mee en voor ik het wist had een van de jongens mij een blikje Grolsch in de handen geduwd. “Proost opa, hoe heet je?”
“Willibald? Oh wat een gekke naam, maar wel leuk, past helemaal bij je” lachte het meisje dat mij had
meegenomen. Haar mobieltje ging af en tijdens het gesprek zakte haar andere hand, die de mijne nog steeds vast hield, ongemerkt tussen haar blauwzwarte nylondijen.
Ik keek nog een keer omhoog, geen ster meer te zien, de smartphone in mijn broekzak trilde, ik nam een
slokGrols en dacht .. what the fuck!
In ieder geval heb ik de overwinning van Duitsland gevierd.
Ik ook Mwah. Hier was het feest!! Mooie Mario flikte het weer!!
Leuk verhaal Willie…Meer!!!
test
Excelsior! (eindelijk lukt inloggen)
.
Een verstandig mens gaat een dialoog aan door eerst de overeenkomsten en discussiepunten aan zijn gesprekspartner voor te leggen. Een dom mens benadrukt juist de verschillen en stelt direct de grenzen vast van wat wel of niet bespreekbaar is. De ontmenselijking van je gesprekspartner werkt net zo: een opponent die kwaliteiten herbergt die jij ergens bewondert kun je respecteren, dat dwingt meteen tot een serieuze evaluatie van zijn denkbeelden vs de jouwe. Wil je dat niet uit luiheid, dan ‘deugt’ die persoon eenvoudigweg niet, einde discussie
In hoeverre moet je moedeloos worden van de reacties van domme en intellectueel luie mensen? Ik weet dat ik makkelijk praat langs de zijlijn, omdat ik zelf evenmin de behoefte voel om mijn nek uit te steken. Maar de motivatie of niet over bepaalde zaken te schrijven nav de reacties van weldenkende naoorlogse verzetshelden, fatsoenlijke mensenhaters en sociaal bewogen schrijftafelmoordenaars is een verkeerde, hun reacties dienen er helemaal niet toe te doen.
Je stopt ermee omdat het je eigen leven een stuk makkelijker maakt, of omdat je woorden wellicht een uitwerking hadden op mensen die jij wel kunt respecteren, maar niet omdat iemand wiens mening er helemaal niet toe doet, die mening achter je rug om uit.
Als het alleen maar om “een mening achter mijn rug om” zou gaan, zou het geen probleem zijn. De stalkers zijn echter inmiddels zo ver dat ze me ook mijn werk onmogelijk proberen te maken. Ze hebben inmiddels websites gebouwd, met dezelfde Google-steekwoorden als ik voor mijn zakelijke activiteiten gebruik, om me te kunnen belasteren bij mijn opdrachtgevers. Ze roepen openlijk opdrachtgevers op mij niet in te huren, ze verspreiden laster en leugen om me zwart te maken, ze vertellen aan opdrachtgevers dat ze me niet moeten inhuren en per slot van rekening zijn ze nu bezig met een website waarin ze al mijn privé-informatie publiceren, en niet alleen de mijne, iedereen die ze niet bevalt: waar we wonen, hoe onze ouders heten, waar onze kinderen naar school gaan, hoe onze vrouwen heten, wanneer we zijn geboren en waar.
Pure stasi-praktijken waar je echt wit van wegtrekt als je het leest. De teneur ervan is natuurlijk dit: “Dit zijn ze, daar wonen ze, nu alleen nog maar even wachten tot iemand het heft in handen neemt”. Ja, daar lig ik wel wakker van ja. Al twee jaar lang is dit nu aan de gang. Nog steeds word ik dagelijks op twitter en weblogs uitgescholden: “gore kutracist”, “fascist”, “kanker van de democratie”. Dag in dag uit. Ook al negeer ik die mensen al net zo lang als dat ze me lastigvallen. Er is niets tegen te doen.
Het is een haatcampagne die tot doel heeft mensen echt, letterlijk, kapot te maken. En waarom? Omdat ik hun mening niet deel. Zieker kun je het je niet voorstellen. Van sommigen heb ik zelfs nog nooit met een letter over geschreven. Ik ken ze niet eens.
En dan moet je je bedenken dat de mensen die dit doen onder andere GroenLinks-lid zijn. Een kunstenaar uit Friesland die GroenLinks stemt en tegelijkertijd oproept cameraploegen te molesteren. Het is zieker dan ziek. Overdag opkomen voor natuur en de sociaal zwakkeren, ‘s avonds mensen terroriseren en geweld verheerlijken. Enger kan het bijna niet.
Inmiddels hebben enkele van deze lui mijn leven zo verziekt dat ik er aan onderdoor ga. Je kunt geen weerstand bieden tegen gekken als Van Jole die tegen iedereen die hem spreekt rondbazuint dat ik een “slecht mens” ben en dat DeJaap “een dubbele agenda heeft om Joop kapot te maken”. Hij nodigt zelfs DeJaap-redacteuren uit voor “koffie” en als ze daar dan aankomen zit hij met een Joop-redacteur klaar om ze over te halen te stoppen met DeJaap. Dat is toch stalking in de praktijk? Of ben ik nou gek? Dat is toch actief lastigvallen? Mind you: dit is dus iemand die wordt betaald door een omroep die zich verschillig noemt!
Ik kan niet strijden tegen mensen die zo obsessief zijn dat ze letterlijk dag en nacht met me bezig zijn en inmiddels talloze websites hebben gebouwd die alleen over mij gaan. Ik kan niets doen tegen stalkers die op sites als Sargasso.nl en Medianetwerk en Joop.nl het podium krijgen om mij met naam en toenaam zwart te maken en mij bij mijn opdrachtgevers proberen weg te houden. Wat moet ik daar tegen doen?
Ja, ik ben inmiddels kapot wat dat betreft. Ik lig ‘s nachts wakker, lijd aan depressies, durf soms de straat niet meer op, ben telkens ziek, en kan soms dagenlang aan niets anders meer denken dan aan die kutstalkers. Die klootzakken die onder je huid gaan zitten. Aan het feit dat mensen als een Stasi-team dagelijks bezig zijn me hinderlijk te achtervolgen.
Soms ga ik na een lezing en neem ik beveiliging mee omdat ik het niet vertrouw. Soms treed ik in het openbaar op maar kondig ik dat niet aan omdat ik bang ben dat de stalkers ook komen. Dat maakt je leven kapot kan ik je vertellen.
Inmiddels heb ik er soms gewoon geen zin meer in. Als je dag in dag uit jaar in jaar uit zo wordt belaagd ga je er aan onderdoor. Elk mens heeft een breekpunt. Maar het is nooit genoeg, ze stoppen niet. Ze zijn manisch en obsessief, die kennen geen rede.
En als je stalkers dingen ziet twitteren als “ik kan niet wachten tot je dood bent zodat ik op je graf kan dansen” en “je bent een tumor in de maatschappij en ik ben de chirurg die hem wegsnijdt” heb je geen keus. Dan kun je alleen nog maar stoppen met wat je doet.
Nee, meningen van anderen interesseren me niet. Maar dat ik onderdoor ga aan de terreur, nota bene terreur door mensen die zichzelf “fatsoenlijk” en “links” noemen, is mij teveel. Dan stop ik nog liever.
Het enige wat ik me nu nog afvraag, jullie zijn degenen die daar het beste op kunnen antwoorden: wat moet ik er mee. Moet ik dit maar publiceren? Moet je dit naar buiten brengen? Een rechtszaak van laten komen? Ik weet het gewoon niet meer.
Openlijke bedreigingen worden zelden gerealiseerd, maar ik weet ook wel dat er maar 1 echte gek tussen hoeft te zitten die om aandacht verlegen zit. Gedenk Pim Fortuyn, gedenk Theo van Gogh.
Ik zou het wel zoveel mogelijk aan de kaak stellen, met de mogelijkheden die jij hebt kun je het ridiculiseren, bijvoorbeeld dagelijkse/wekelijkse “hitlijstjes” van stalkers cq. bedreigers op DeJaap met als kopje bijv. “Democracy in action – Nederland anno 2012″.
Het zou doodzonde zijn als je na al die jaren van keihard werken zou buigen voor schorem dat nog niet waard is in de schaduw van je stront weg te rotten.
Nulli cedo! Noli nothis permittere te terere!
Ik ben de laatste tijd (op advies van anderen overigens) een stuk milder gestemd in het dagelijkse leven als ik te maken krijg met onrecht. Ik moet zeggen dat ik nu niet alleen rustiger reageer, maar me daardoor ook een stuk beter ben gaan voelen; onbewust sleur je toch de last mee van confrontaties die weliswaar vaak in mijn voordeel verliepen, maar nooit helemaal bevredigend uitpakten. In jouw geval zal dat nog een stuk extremer zijn vanwege de publieke functie die je bekleedt. Er loopt veel tuig rond in dit land.
Zo te lezen zou het eerder een vorm van zelfbescherming zijn om tijdelijk afstand te nemen van controversiële onderwerpen en gewoon lekker in de luwte bezig te zijn met zaken die je echt leuk en interessant vindt. Niet vanwege die reacties, maar wel voor jezelf. Niemand verlangt van je dat je eigen gezondheid op het offerblok legt voor het vrije woord.
Altijd kiezen voor zelfbescherming zou mijn eerste advies zijn.
Mocht je stappen willen ondernemen dan zou ik altijd kiezen voor de juridische weg, rechtszaak of aangifte, voor zover er handelingen van die personen zijn die daartoe aanleiding kunnen geven (doodsbedreiging, laster, stalken enz.), om een aantal redenen. Ten eerste dwingt een juridische afwikkeling jezelf ertoe een meer analytische, afstandelijke bril op te zetten: waar gaat die persoon wel of niet over de schreef, heb ik hier eigenlijk wel een zaak enz? Dat creëert meer distantie tot het onderwerp dan boos worden om een onrechtvaardige behandeling.
Een aangifte of rechtszaak, al win je hem niet, heeft ook meer effect op je opponenten dan hen met naam en toenaam noemen op GS. Daar zitten ze waarschijnlijk niet eens mee. Wellicht is dat zelfs wat ze beogen in verband met hun martelaarsstatus. Bovendien kan een aangifte of rechtszaak voor bepaalde personen (zij, die zelf een publieke of politieke functie bekleden) behoorlijk ongelegen komen. Tenslotte heeft het te maken met je boven de ander plaatsen. Als je meegaat in hun gedrag heb je zelf al voor de helft verloren, handel je het af volgens een beschaafde standaard dan ben je zelfs de morele winnaar als het verder op niets uitloopt.
Schrijven over de behandeling door weldenkend Nederland die jouw ten deel viel, kan al helemaal geen kwaad, zeker omdat het nogal een groot deel van je leven is gaan uitmaken. Per slot van rekening ben je schrijver en als je die gebeurtenissen in geschrift weet om te zetten dan is het toch niet voor niets geweest. En dan bedoel ik niet boze stukjes op je blog of GS van vijf regels, maar gewoon een langer stuk waarin je een rake zedenschets van dit type personen geeft, gelardeerd met de nodige humor.
Artikel 285b
1. Hij, die wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk maakt op eens anders persoonlijke levenssfeer met het oogmerk die ander te dwingen iets te doen, niet te doen of te dulden dan wel vrees aan te jagen wordt, als schuldig aan belaging, gestraft met een gevangenisstraf van ten hoogste 3 jaren of een geldboete van de vierde categorie.
2. Vervolging vindt niet plaats dan op klacht van hem tegen wie het misdrijf is begaan.
Hahahahahaha! Ik wist het, Bert is still alive and kicking! http://www.dejaap.nl/about/f-a-q/
Ai dat is niet best #12, fuck, wat een smerig gespuis is het toch. Er zijn legio (semi) bekende Nederlanders die last hebben van stalkende adders.
Tsja Bert. Het enige wat je er tegen kunt doen is de stalkers niet meer te lezen. Zo doen BNers dat altijd. Het zal je moeten gaan roesten wat anderen over je schrijven. Alleen dan blijf je overeind.
Andere alternatief is te stoppen met website/facebook/geenstijl en copywriter worden bij een geil reclame bureautje….Bennink moet je daar toch mee kunnen helpen?
Anyway, je leven laten vergallen door lui die jou niet mogen mag je nooit accepteren :-). Ze zullen er namelijk altijd zijn.
Vergeet niet dat DeJaap, jouw idee over een opiniewebsite, een groot succes is. Dat is keihard tegen het zere been van sites die hun “opinie” zelfs met geld toe nog niet kunnen slijten. Jouw idealen vinden een vruchtbare voedingsbodem en de beroepsidealisten zijn roepende in de woestijn. Je bewijst wat je vindt maar denk niet dat het je gegund wordt.
Dan nu het hoofdstuk gratis advies is waard wat je ervoor betaald. Wanneer ik je comment lees krijg ik het idee dat je er veel te dicht bovenop zit, dat gaat ten koste van je gezondheid. Een opmerking dat je een slecht mens bent is echt wel aan jouw persoonlijk gericht, maar dat betekend niet dat jij het zo persoonlijk hoeft op te vatten of dat het uberhaubt waarheid bevat. Het is klinklare onzin, zegt eigenlijk alles over het verstandelijk vermogen van de zender, hooguit een hilarisch antwoord waard.
Tegen anonieme hators en grafpissers doe je niks, maar mensen die complete websites bouwen om je het werken onmogelijk te maken zou ik met een advocaat bespreken en, wanneer je een goede kans maakt, een zaak aanspannen. “collega” websites de “per ongeluk” haatcomments aan jouw adres vergeten te modereren kunnen gewoon aan de schandpaal.
Het blijft zwaar kut, friendo, en dat zou het niet moeten zijn.