Ik was in de Albert Heijn. Poel des verderfs. De winkelhel. Uiteraard stond er weer een lange rij en uiteraard waren er te weinig kassa’s open. Enfin. De rij schoof op. Tot er nog maar één mevrouw voor me stond. Die ging ineens weg uit de rij. Kennelijk wat vergeten. Er ontstond een gat. De meneer voor de mevrouw die uit de rij was gestapt had reeds afgerekend. De caissière zat te wachten. Ik ook. De mensen achter mij ook. Ik besloot dan maar de plek van de verdwenen vrouw in te nemen. Voor hetzelfde geld bleef ze nog een kwartier weg, staan we daar zinloos te wachten. Ik had ook nog werk te doen. Ik wel. Bovendien: ik had slechts drie artikelen in mijn mandje. Die mevrouw driehonderd. Ik stapte over haar achtergebleven mandje heen en zette mijn artikelen op de band. De mevrouw kwam terug. Ze was op slag woest. OF IK NIET EVEN HAD KUNNEN WACHTEN! ASOCIAAL! WAT DENK IK WEL NIET! ASOCIAAL! De man achter die mevrouw zei tegen mij: “ik heb ook netjes staan wachten hoor meneer!”. Kennelijk was dat een argument. Ik zei: “Als u er niet bent wordt het wat zinloos wachten, bovendien heb ik maar drie artikelen dus zo erg lijkt me dat nou ook weer niet.” ASOCIAAL! WACHT GEWOON EVEN! Ik negeerde de mevrouw. Ik rekende af. De mevrouw bleef dingen mompelen, die ik negeerde. Ik plaatste de drie artikelen in mijn tas. De mevrouw beet me iets toe. Ik negeerde haar. De mevrouw beet me nog iets harder iets toe. “PRETTIG WEEKEND HE!”, zei de mevrouw. Ik moest lachen. “JA LACH ER MAAR OM!”, zei de mevrouw. Ik zei: “Ik ga me niet serieus druk maken om een kassarijtje, ik ben geen huisvrouw of zoiets”. Ik liep weg. Ik grijnsde. Waarom weet ik niet. Niet van plezier. Ik denk van verbijstering. De vrouw bleef mompelen. Typisch Nederland. Pretpark Madurodam. Dom kutland. Als er iemand op straat wordt doodgeslagen zien en doen ze niets. Als een politieke partij in een grote stad die stad al jaren volledig kapotmaakt stemmen ze de volgende ronde gewoon weer op die partij. Als een politieke stroming een land al jaren in gijzeling houdt en alles in dat land sloopt, stemmen ze er de volgende ronde gewoon weer op. Als er mensen op straat worden afgeslacht vanwege hun mening lachen ze schamper en zeggen ze: “Ja maar hij vroeg er ook om”. Maar als er iemand niet sociaal en fatsoenlijk doet bij de kassarij in de supermarkt opent Hades zijn poorten en valt de hemel op aarde. Voortaan bestel ik alleen nog maar online bij Albert Heijn. Toch een kutwinkel. Hoe vaak je ook klaagt, meer kassa’s open gaat nooit gebeuren. Service hoort duidelijk niet bij de kleintjes waar Harry Piekema zo graag op let. Klagen mag trouwens ook niet: is onfatsoenlijk en respectloos. “In andere landen is het veel erger!”. Ja. Maar daarin die andere landen hebben ze geen Albert Heijn met winkelende huisvrouwen. Je zou er haast naar toe verhuizen, die andere landen.
3 Responses to “Notities: 29 juni (2)”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Snap niet dat zo iemand niet effe zegt ‘ga maar even voor’. Koop een hippe bakkersfiets en ga naar deze. https://maps.google.nl/maps?hl=nl&ll=52.362157,4.912519&spn=0.008845,0.026157&sll=52.362511,4.91297&sspn=0.008845,0.026157&dirflg=w&t=m&z=16&layer=c&cbll=52.362126,4.912392&panoid=KAEaG-luL1luoOB59YloIg&cbp=12,325.84,,0,-6.42
“Je zou er haast naar toe verhuizen, die andere landen.”
Daar heb je deze problemen inderdaad niet:
http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/01007/Empty-shelves_1007110c.jpg
http://static.guim.co.uk/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2007/10/01/zim372.jpg
http://s1.reutersmedia.net/resources/r/?m=02&d=20070712&t=2&i=1093690&w=&fh=&fw=&ll=700&pl=300&r=1093690
Ik had vorige week in de Appie van Loppersum ook een hele nare ervaring. Een forse vrijgevochten Loppersumse met memmen van Russische makelij, rijkelijk voorzien van Rotterdams goud en wanhopig op zoek naar een kerel, maakte met haar kar binnen vijf minuten drie zware overtredingen op mijn achillespezen .
Ik had al gezien dat het zo’n verbouwd kalderaf was waarbij Robert Schumacher zijn hele hand had gehad in haar lippendienst en portemonnee. Eentje die niet weet hoe je subtiel een bepaald soort contact zoekt. Het zou haar die dag noodlottig worden.
De vierde aanvaring vond plaats bij de vleeswaren. Ik kwam van rechts of links, ik weet het niet meer, in ieder geval, er klonk een luide knal. Want met een flinke drukker boorde mijn kar zich vol in de flank van de hare. Het liep uit de hand.’Als je nou niet opzout’. snauwde ik, ‘dan ram ik mijn eikelpiercing ter plekke met een blik perziken tussen je ogen’. Ik had het nog niet gezegd of ik kreeg spijt. Mijn piercing was namelijk nog met veel zorg geïnstalleerd door Fritzi, die ik kende uit mijn Blaricumse tijd. Ze woonde lang en tot het laatst in Garnwerd, een kunstenaarsdorp dat net als Feerwerd nog net onder de fall-out van Stad ligt, en waar je bij elke windrichting de eeuwige rook van haar en de Joeswerter molen kunt opsnuiven.
De volgende dag stond er in het sufferdje dat Oktje van Zwol-Welbergen was omgekomen bij een noodlottig ongeval en dat men haar lichaamsdelen tot ver in de wijde omtrek had aangetroffen.
Freerk en Lenco Wolters, die haar lekkende memmen bungelend aan prikkeldraad bij de Wadden vonden, hebben deze niet ingeleverd bij de autoriteiten, maar volgens plaatselijk gebruik opgevoerd aan Tristan de woeste Pekingees van Zeerijp.
Fijne auto’s die Landrovers.