I.M Gerrit Komrij

En zo was Nederland wéér iemand armer die het leven zoveel leuker en, wanneer het nodig was, dragelijker kon maken. Vrijdagochtend werd bekend dat Gerrit Komrij (1944) is overleden. Terwijl ik dit schrijf is nog niet bekend waaraan maar wat ik wel weet is dat Komrij al enige tijd in het ziekenhuis lag. Nog geen twee maanden geleden mailde Arthur van Amerongen mij dat “onze Gerrit” (die meervoudsvorm is typische Van Amerongeniaanse pluralis majestatis) in Amsterdam in het ziekenhuis lag en of ik er niet even langs kon gaan, op ziekenbezoek. Lichtelijk geschokt mailde ik Komrij, en twee dagen later kwam het antwoord: “Waarde Bert. Ik stel je belangstelling echt op prijs. Het doet me echt goed. Maar ik moet dit alleen oplossen. Je Gerrit.” Hoe het met u zit weet ik niet, maar als ik van iemand in het ziekenhuis hoor dat hij “dit alleen moet oplossen” denk ik aan ernstige zaken. Kanker, daar denk ik dan altijd aan, maar wellicht heeft u een eigen demon die altijd verschijnt als het over ziekenhuizen en aanverwante ellende gaat. Hoe dan ook, het voelde slecht aan. Het feit dat Van Amerongen ook verder niets wist, terwijl die normaal gesproken toch echt heel veel weet als het om Komrij gaat, en dus ook geen flauw benul had van welk leed Komrij onderging, stelde me er ook niet geruster op. Lees verder op DeJaap >>>