Door Ester Meerman – Uit het gestamel van de receptionist begrijp ik dat ik het hotel niet in mag, omdat James en ik niet getrouwd zijn. Normaal gesproken doen ze daar bij buitenlanders niet moeilijk over, maar vanwege de Ramadan kan er dit keer geen uitzondering gemaakt worden. Het is immers de ‘heilige maand’. Er volgt een minutenlange oratie van James over fatsoen en respect, waarna de receptionist enigszins inbindt. Als ik mijn paspoort laat zien mag ik alsnog mee naar James’ kamer. [...] Twee minuten later staan we met geld en al weer buiten. ‘Ze dachten dat je een hoer was, omdat we niet getrouwd zijn’, foetert James. Ik knik verveeld met mijn hoofd. ‘Zoiets begreep ik al’, antwoord ik gelaten. ‘Ben je daar niet boos over?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik word hier dagelijks voor hoer aangezien, vanwege de kleding die ik draag, of omdat ik in het openbaar met een man gezien word. Ik kan me er niet meer druk om maken. Het zegt meer over hen dan over mij, denk ik dan maar.’
Ik woon samen met een Amerikaanse jongen, puur platonisch, ieder een eigen kamer, maar in ons gebouw denkt iedereen dat we getrouwd zijn. Voorwaarde van de huisbazin om ons appartement te mogen huren. Een man en vrouw die ongetrouwd samenwonen is hier uit den boze. Dat mag niet van de Koran. Net als ongetrouwd een hotelkamer delen. Allemaal heel erg ‘haraam’.
Zo wordt u ook een hoer, uiteraard met veel tolerantie en vrede. Groetjes uit het land van de post-Arabische Lente. Lees het hele artikel op DeJaap >>>
Sorry, the comment form is closed at this time.