Het moet vreselijke pijn doen. Een kindje baren, dat zien opgroeien tot één van de allergrootsten op de wereld, en het uiteindelijk moeten verliezen. Een uniek, getalenteerd, winstgevend, norm- en grensverleggend kind was het. Een episch icoon van zijn tijd waarover nog duizenden jaren zal worden gepraat. Playboy heet dat kind, het heeft reeds een plek in de geschiedenis veroverd, iedereen kent het. Playboy is misschien wel één van de bekendste en vooral meest beladen merken ooit. En nu is dat merk, dat kindje, die oogappel, in slechts een paar jaar tijd volledig weggevaagd door het internet. Als een kanker vreet internet zich een weg door lichaam en ziel van iets dat ooit de onbetwiste onsterfelijkheid zelf was. Ja, dat doet gruwelijk pijn. Dat is creperen. Dat is leed. Existentieel leed dat het bestaan in al zijn fenomenen duidelijk aftekent; wie zonder littekens vergaat heeft nooit bestaan. Maar, alles is eindig. Niets en niemand is onsterfelijk. Zelfs Harry Mulisch ging op een dag dood. Door de eeuwen heen stierven vele profeten en heiligen, ook al waren ze er absoluut van overtuigd dat ze nooit zouden sterven. Ook Methusalem stierf uiteindelijk. Niets is voor eeuwig, hooguit het niets. Lees verder op Webwereld >>>
8 Responses to “I.M. Playboy & Sanoma”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Fluks sterfplayboysterf.nl met een link naar de opzegpagina vastleggen voordat iemand anders het doet…
Best een hard en raak stuk. Ik kan je uit ervaring zeggen dat alles wat geschreven staat klopt. Dat maakt het pijnlijk om te lezen, maar maakt het niet minder waar. De beeldspraak (geen metafoor!) met kanker klopt. Het ga je goed Sanoma.
Over uit zijn lijden verlossen gesproken, snapt iemand wat hier staat?
“Ook de lonen stijgen in het model jaarlijks 1,7 procent in koopkracht. Dat jaagt de kosten in de collectieve sector omhoog. Zoals in de zorg waar personeel de belangrijkste kostenpost vormt. Van alle kanten klinkt de bedreiging dat straks iedereen de helft van zijn inkomen aan zorg kwijt is. Maar in het CPB-model worden de zorgkosten helemaal niet onbetaalbaar omdat de veronderstelde jaarlijkse koopkrachtstijging er toe leidt dat die over 45 jaar verdubbeld zal zijn.
Als de stijging van de zorgkosten hoger blijkt dan in het model is voorzien, kan die worden betaald uit de veronderstelde koopkrachtstijging van 1,7 procent per jaar en dan blijft er nog voldoende extra koopkracht over om vier keer per jaar op vakantie te gaan in plaats van drie keer. Als de koopkracht minder stijgt dan in het model, wat ik denk, stijgen natuurlijk ook de zorgkosten minder.”
Uit: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6227/Marcel-van-Dam/article/detail/3315400/2012/09/13/Marcel-van-Dam-Nederland-heeft-de-verkiezingen-verloren.dhtml
Overigens rekent het CPB de verkiezingsprogramma’s helegaar niet door met een computermodel, maar weet die oude gek veel.
Zou het iets met ‘verdiende loon’ kunnen zijn?
Geef mij maar Playgirls.
Van Dam zegt: we zijn goed bezig, als de lonen nog 1,7% stijgen kunnen we allemaal een Mercedes in de S-klasse rijden. Hij kan nog jaren mee hoor, als we een paar gespen op z´n rug poppen is het een mooie leren schooltas.
Dinsdag gaat d’Oude Bes weer een stukje in haar gouden tank rijden en later verteld ze ons dan dat de overheid individuen in staat moet stellen om zich persoonlijk te ontwikkelen en dat dat bijdraagt aan maatschappelijke samenhang en dat er waarden zijn die ons binden. De organisatie is al in volle gang…
http://www.omroepwest.nl/nieuws/den-haag-met-prinsjesdag-lensink-vrij
Ach Magirus, niet zo triest. Wat Fabian. Lekkrr veel invloeden van de Wiardi-Beckman Stichting…
t’ Gaat hier best goed toch?