Als uw huiscolumnist was ik weer eens op een feestje waar ik niet wilde zijn. Het gala van de Televizier-Ring in Carré om precies te zijn. U zult denken: ‘wat moet een huiscolumnist dan op feestjes waar hij niet wil zijn?’, maar zo eenvoudig ligt het niet. U moet weten dat ik daar niet mocht zijn omdat ik niet was uitgenodigd maar ik daar wel kón zijn omdat de beveiliging zo brak was dat zonder uitnodiging binnenkomen zo ongeveer neerkwam op gewoon doorlopen bij de artiesteningang. That’s it. Zelfs zonder smoking, was er niemand die zich afvroeg wat ik er deed. Alleen wil ik niet over de Televizier-Ring hebben. Want toen ik al die onzekere, wanhopig kijkende mensen in hun hilarische rokkostuum daar in kluitjes opeengepakt zag staan, wanhopig zoekend naar de bevestiging van hun eenzaamheid in de ander, dacht ik ineens aan Veronica. Aan televisie in de tijd dat televisie nog televisie was en iets als de Televizier-Ring nog écht van betekenis was. Toen ik klein was, laten we zeggen vanaf 1980, was televisie nog groot. Omdat ik toch geen vrienden had (duh…) keek ik de hele dag televisie, als echte verslaafde. Televisie was in die tijd nog een luxe en de afstandbediening (een ding ter grootte van een pocketroman dat werkte op een 9-volts batterij) een novum. Bij ons thuis stond een kleurentelevisie van het merk Luxor, met maar liefst twaalf kanalen, zonder afstandsbediening. Het ding stond uiteraard in een afsluitbare kast want het gezin was gereformeerd en dan mocht televisie wel, mits Jezus het niet in de gaten had, dus moest de treurbuis verstopt als ware het Radio Oranje in bezet Nederland. Lees verder op VK.nl >>>
13 Responses to “Veronica”
Sorry, the comment form is closed at this time.
Het weeshuis van de hits, het weeshuis van de hits, het weeshuis van de hits, het weeshuis van de hits, het weeshuis van de hit.
Vond ik geen kut aan, ik was ook meer Veronica, Avro & Tros.
Weeshuis van de Hits. Jezus.
Zondagmiddagradio.
Met daarna Radio Romantica. Was toch niet van Veronica?
Ik luisterde altijd Het Zwarte Gat op radio Veronica. Hilarische paranormale shit.
Als kind de Ko de Boswachtershow, op de radio dan natuurlijk. ‘s Morgens op zaterdag of zondag om een uur of acht als ik het me goed herinner. Anton gleuf’s… videopostaaaah. Alle konijnekeuteltjes nog aan toe.
Als tiener verslaafd aan Curry en van Inkel en Ben Liebrand met z’n mixen. Radio altijd leuker dan tv. Nu eigenlijk geen van beide meer.
@ Snebbert, dat weeshuis van de hits was toch met dat jongetje Morrisson? Met Peter van Bruggen als presentator, mooie radiostem had die man!
Wat undundip zegt; Curry & Van Inkel, Ben Liebrand’s mixen.
Zwarte Gat was dat niet een beetje eng? Wat ook geinig was was de VPRO met Wilhelmina Kutje, dat ze dat durfde te zeggen op de radio en dat zoiets mocht.
Ja met dat jongetje, volgens mij was het wel een goed programma maar ik vond dat kind niet stoer, als je een ouder kind bent dan ga je niet luisteren naar dat gezemel van die Morrison (was trouwens de echte zoon van Van Bruggen)
Radio was echt belangrijk want voor het eten werd er geen tv gekeken en dus moest je op je kamer aan de slag met een gammel radiootje (later kwamen die alles-in-een stereo met dubbele cassettespeler)
Ik herinner me vaag iets van “Wil Wil Wel” met Wil Luikinga.
Herinner jij je Henri Remmers nog Bert? Een soort voorloper van je.
Aha kijk nou eens : http://beeldengeluidwiki.nl/index.php/Remmers_ontmoet%E2%80%A6
“op een boot varend met Jan Terlouw, hockey spelend met de kids van Ruud Lubbers”
KOSTELIJK!
Nou is de volgende stap zeker Bert dat je achter pedo’s in Azië aangaat.