Door Adriaan Andringa – In de nrc.next van 21 december, en op Debatblog.nl, lanceerden Lars Duursma en Take Ligteringen een nieuwe krachtterm om cyberaanvallen, op websites van bedrijven die steun aan Wikileaks tegenhouden, te typeren: “burgerfascisme”. Daarmee sloegen ze de plank volledig mis. Burgerlijke ongehoorzaamheid als protestactie van een kleine groep is zeker geen “totalitair gedrag”, maar wel soms een noodzakelijk middel om rechtvaardige veranderingen te bereiken. In de logica van Duursma en Ligteringen, waren ook Martin Luther King en Mohandas Gandhi fascisten. In juli 1958 besloot een kleine groep zwarte Amerikanen een sit-in te houden in de Dockum Drugstore, een restaurantje in de stad Wichita in Kansas. De eigenaar van dat restaurant, een grote keten, weigerde zwarte klanten te helpen. Zolang dat het geval was, voorkwamen de demonstranten dat blanke klanten wel bediend zouden worden. Via de klanten raakte het protest het bedrijf, dat daardoor uiteindelijk overstag ging. Met soortgelijke acties in bibliotheken en rechtbanken, was de Civil Rights Movement, aangemoedigd door Martin Luther King, bijzonder succesvol en werd het einde van rassenscheiding in Amerika bereikt. Mohandas Gandhi gebruikte dergelijke technieken al rond 1920 in India, om met succes Britste bedrijven en de overheid op de knieën te dwingen. Duursma en Ligteringen voeren een hele lijst aan argumenten op, om de cyberaanvallen tegen bedrijven als Mastercard en PayPal te diskwalificeren. Het blokkeren of bezetten van organisaties is bij wet verboden. De cyberaanvallen worden door een kleine groep uitgevoerd. De klanten van deze bedrijven lijden schade. Deze bedrijven wordt het zwijgen opgelegd. Al deze constateringen kloppen, maar gingen ook op toen onderdrukte zwarte Amerikanen, de blanke massa toegang tot bedrijven en publieke diensten ontzegden. Een kleine groep berokkende niet alleen het bedrijf maar ook derden schade, door tegen de wet in de vrijheid van bedrijven te beperken. Met de kennis van nu, worden ze geëerd als helden.
Adriaan Andringa
Hoewel Halsema vaak gezien wordt als een elegante vrouw die haar charmes graag gebruikt om politieke tegenstanders om haar vingers te winden, toen Halsema aan feministisch weekblad Opzij toegaf te flirten tijdens debatten werd ze in Trouw door Sylvain Ephimenco getypeerd als de “groene Mata Hari”, is dat niet hoe Nederland haar leerde kennen. In oppositie tegen nieuwe migratiewetten van staatssecretaris Job Cohen, en later als goede vriendin van controversieel kamerlid Tara Singh Varma, vertoonde Halsema zich meestal shag-rokend en in spijkerbroek. Pas toen Rosenmöller eind 2002 opstapte en Halsema hem voor de verkiezingen van 2003 als politiek leider opvolgde, kwam de grachtengordel in haar naar boven. Wat haar zo had tegen gestaan aan de PvdA, lukte haar wel binnen GroenLinks. Vanaf het moment dat ze de touwtjes in handen kreeg, slingerde Halsema de discussie over de ideologische koers van de partij aan. Ze brak nadrukkelijk met sociaal-anarchistische stromingen binnen de partij, een resultaat van het feit dat de Communistische Partij Nederland aan de wieg stond van GroenLinks, en typeerde haar partij als de laatste “linkse liberale partij van Nederland”. In 2006 werd ze door de VVD-jongeren zelfs verkozen tot liberaal van het jaar.
Recente reacties