Bert Brussen

Ene Hans Roodenburg (169) vindt dat de journalistiek zoals die wordt bedreven door De Jakhalzen en Pownews moet worden geboycot. Rutger Castricum zou het voortaan verboden moeten worden om nog in de “parlementaire gebouwen” te komen filmen, aldus de hoogbejaarde oud mediaal die eerder al eens liet zien mijlenver maar dan ook echt mijlenver van de journalistieke realiteit te staan. De vraag die Roodenburg stelt is of het verbieden van Rutger Castricum in parlementsgebouwen misschien “een beetje persbreidel” is. Ja, dat is persbreidel en ook niet een beetje maar volledig. Hans Roodenburg is kortom een echte fascist, als we het inmiddels algemeen geaccepteerde onderscheid tussen fascisme en democratie zoals dat wordt uitgelegd door mensen als Rob Riemen en zijn heerschare van Tilburgse universiteitsbachelorzombies in acht nemen: Roodenburg wil een actief einde aan meningen die hem niet welgevallig zijn, Roodenburg gebruikt een zondebok om zijn eigen frustraties op te botvieren, Roodenburg maakt gebruikt van gewelddadige retoriek waarin (journalistieke) tradities en klassieke symboliek een belangrijke rol spelen en Roodenburg gelooft vooral in een sterke man als leider, namelijk Roodenburg zelf. Zijn fascistische pamflet heeft Roodenburg gepubliceerd op Villamedia.nl, de website van de NVJ, waarop met name oude boze mannen uit de oud mediale journalistiek met grote regelmaat in “opiniestukken” mogen uitleggen hoe de vrijwel altijd linkse ordening van de wereld volgens hun zou moeten zijn of hoe ze stagiaires hebben vernederd (sadisme is ook al zo’n kenmerk van fascisme). Ik stel voor dat we het goed/fout-denken van Villamedia-publicisten als Hans Roodenburg verder doortrekken. Iedereen die zichzelf serieus journalist noemt en lid is van de NVJ, de partij, of zeg maar gerust “beweging”, waar Roodenburg ook bij hoort, is voortaan voorstander van het fascisme. Journalisten die geen lid zijn van de NVJ geloven nog wél gewoon in een vrije democratie. Een overzichtelijke scheiding en tevens een goede ordening van de samenleving. Roodenburg zou er trots op zijn. Wat we dan met al die foute journalisten moeten doen weet ik ook niet, maar ik vermoed dat iemand als Roodenburg daar wel een passend antwoord op heeft. Gezien zijn leeftijd en lange staat van dienst zal dat ongetwijfeld iets met treinen die naar het oosten rijden te maken hebben.

Op de achterbank van een taxi werd zij verwekt. Tussen een pizzadoos vol korsten pizza Margherita en lege blikjes Heineken spoot haar vader zijn zaad in de kut van haar moeder. Hij gromde, kneep zijn ogen op elkaar toen hij kwam, en dat was het. Een kwestie van twee minuten. Meer had die gore vetzak niet nodig gehad om dat hoertje, een kind nog, zwanger te maken. Een wip van twee minuten, een kick van een paar seconden, op de vette achterbank van een groezelige taxi in het holst van de nacht ergens in de achterbuurten van de stad. Negen maanden later was zij er. Welkom in het leven. U bent nu op planeet aarde. U werd niks gevraagd. “Hallo stelletje klootzakken” had ze geroepen en zette het vervolgens op een huilen. De mislukking van haar bestaan werd duidelijk toen de vroedvrouw moeite hadden haar navelstreng door te knippen, haar leven werd gevierd met een plastic bekertje champagne, daarna een joint. Daar lag ze, te huilen op een gore matras, ze schold de wereld om haar heen uit en vervloekte het universum. “Werd mij ooit iets gevraagd?” Er kwam geen antwoord. Moeder lag out te gaan, vader was er niet. Vader was al dood, zijn romp en hoofd werd drie weken later gevonden in een leeg olievat drijvend op de stroming van het kanaal. Het kon trouwens niemand wat schelen. Haar moeder al helemaal niet, die was op haar zeventiende al lang blij die dikke pens van zo’n 46-jarige goorlap nooit meer op haar onderlichaam te hoeven voelen. Nooit meer te hoeven luisteren naar zijn standaard reeks aan vieze clichéwoordjes die hij onafgebroken in haar oor fluisterde, hijgend en hees, als hij haar nam terwijl hij zijn dikke puistenkop tegen haar hoofd duwde. Nooit meer horen hoe zijn adem steeds sneller ging, hoe hij hijgde als een overjarig paard dat trachtte te ontsnappen aan het abattoir en als een meisje begon te gillen en kirren wanneer hij klaarkwam. Het was dat iemand anders al zo’n grote hekel aan hem had dat hij er aan ging, anders had ze het met plezier zelf gedaan. Ze was trouwens ook blij met haar nieuwgeboren dochter. Al gauw een minuut of tien. Daarna was ze haar dochter vergeten. Lees verder op DeJaap >>>

U weet misschien niet wie Francisco van Jole is. Volgens Wikipedia heeft hij talloze faillissementen bewerkstelligd van beunhazen die het met hun hebzuchtige tengels op u en mij hadden gemunt, en toch voel ik dat er behoefte blijft aan enige uitleg. Francisco van Jole is eindredacteur van de opiniesite Joop, een soort internetspeelplaats van de Vara, omdat de Vara zich liever geen opinies veroorlooft op de televisie, en ook is Francisco van Jole ‘internetspecialist’ sinds halverwege de jaren tachtig. Joop.nl is weer vernoemd naar Joop den Uyl, die sommigen nog wel zullen kennen – ach, de laatste PvdA-er van wie beweerd werd dat hij wel eens een boek had vastgehouden. Goeie hemel, na zoveel jaren bleek ook Francisco van Jole nog over een paar boekjes te beschikken. Daar zijn we achter gekomen omdat Francisco op zijn eigen Joop.nl blij-blij-blij verklaarde dat hij ze nu eindelijk eens de deur had uitgedaan. De coming out van zijn ware PvdA-ziel? Nee, Francisco van Jole had na vijfentwintig jaar internetdeskundigheid ontdekt dat het boek zijn langste tijd heeft gehad en dat het e-book de toekomst is. Lees verder op NRC.nl >>>