Bert Brussen

Door Hans van Willigenburg – Als je op internet in het geweer komt tegen de hooghartige aanvallen op de PVV (zoals onlangs weer die misplaatste oproep van PvdA-diva Mei Li Vos dat PVV’ers op 4 mei “thuis moeten blijven”), word je al snel uitgemaakt voor PVV-sympathisant of krijg je nóg grovere kwalificaties naar je hoofd geslingerd. In het lichtelijk overspannen universum van de digitale snelweg neem ik dat nog voor lief – vice versa schijnt het ook van dik hout te gaan. Maar het vervelende is dat die manier van denken en terechtwijzen zich niet beperkt zich niet tot het internet. Zo ongeveer iedereen die zichzelf “fatsoenlijk” noemt, of “beschaafd”, of werkt voor de overheid wil niets meer met je te maken hebben zodra jij – nog los van je eigen, persoonlijke stellingname – probeert de handel en wandel van de PVV in perspectief te plaatsen. Het is juist dáárom gekmakend, omdat diezelfde mensen iedereen voortdurend inpeperen dat je “niet te snel moet oordelen”, “genuanceerd” moet denken en “niet vanuit je onderbuik moet reageren”. Wát een gotspe. Als je de PVV niet meteen en ondubbelzinnig veroordeelt (maar haar handelen en voorspoed probeert te verklaren vanuit het recente verleden), kom je frontaal in contact met hún onderbuik! En die onderbuik is harder, strakker, gemener en onverbiddelijker dan de boze en soms hysterische onderbuik die rechts parten schijnt te spelen. Het is de onderbuik van de georganiseerde uitsluiting en verkettering. Lees verder op DeJaap >>>

Door Hans van Willigenburg – Lang leve deze regering! Wat een heerlijkheid om eindelijk verschoond te blijven van blije eikels in de kersverse ministersploeg. Natuurlijk hebben we aanvoerder Mark Rutte, maar die tellen we niet mee, want die acteert alleen een blije eikel (en dat doet hij heel competent). Het zalige van de complete uitdunning van de blije eikel in de Trèveszaal, is dat er eindelijk politiek gevoerd wordt zonder goedgelovigheid als leidraad. Dat was hard nodig. Jarenlang hebben we geleefd onder de dictatuur van illusies en goede bedoelingen, die zich met bovengemiddelde energie op elk probleemgeval en elke hardcore crimineel stortte vanuit het idee dat we – zet de geldpers maar aan! – tijd en pecunia moesten ‘investeren’ in resocialisatie, reïntegratie van alles en iedereen, omdat er, jammer genoeg, in het universum van de blije eikels nooit een moment van opgeven bestaat en ze elke afwijking of vorm van onwil zien als een smet op hun blazoen. Lees verder op DeJaap >>>