Door Hans van Willigenburg – Of het georkestreerd is weet ik niet, maar na de ontevreden hordes van Fortuyn is het, grofweg tien jaar later, de beurt aan de jubelaars van de sociaaldemocratie om, bij wijze van verlate tegenreactie, te getuigen van het ‘fijne, fantastische, nog altijd rijke en o zo gerieflijke’ Nederland waar we deel van uit mogen maken. Of het nu Erik van Muiswinkel was tijdens het oudejaarsprogramma, VK-columnist Bert Wagendorp in één van zijn recente jubelstukken, linkse meiden op het openingspartijtje van ThePostOnline of wéér een PvdA-minister die aanstaande bezuinigingen trachtte weg te masseren met de constatering dat we het hier ‘al met al vreselijk goed hebben’ – iedereen ter linkerzijde (behalve de ‘Chinezen’ van de SP) klopt zichzelf heden ten dage weer omstandig op de borst en zwelgt in zelffelicitatie. Toppunt in deze hosannagolf was een VK-columnist, die zonder één argument te gebruiken het nieuwe optimisme als morele verplichting poneerde en bij lezing van zijn personalia, onderaan het schrijfsel, nota bene eigenaar van ‘De Argumentenfabriek‘ bleek te zijn. Nog los van de vraag of al dat zalvende optimisme terecht is (kennelijk is de PVV, bij nader inzien, ook weer niet zó’n ramp voor ons oh zo schitterende landje geweest), één ding maakt het glashelder: Fortuyn en Wilders hebben tien jaar lang, en tamelijk succesvol, aan spelbederf gedaan door tussen progressief Nederland en haar narcistische zelfbeeld in te gaan staan. Wie herinnert zich nog de schampere reacties op het moment dat Filip Dewinter (Vlaams Blok) eind jaren ’90 opkwam bij onze zuiderburen en wij de Vlamingen uitlachten om zoveel domheid en ressentiment onder de kiezers? Progressief Nederland kreeg bijkans een stijve van het vooruitzicht een nieuwe beschavingsgrens te kunnen trekken bij Wuustwezel, Hazeldonk en talloze andere dorpen die aan het semifascistoïde Vlaanderen raakten. Met de opkomst van Fortuyn, en later Geert Wilders, heeft dat triomfalisme, dat kietelende idee van ‘Nederland, Kroon Der Beschaving’ een fikse knauw gekregen, maar zie: nu de PvdA weer stevig in de regering zit (zelfs griezel Melkert is ongemerkt ons land weer in geslopen) en de VARA hoger van de toren blaast dan ooit (Matthijs: ‘Nee, ik voel me niet schuldig over mijn 4 ton’), gaan de maskers af en is het weer verplicht jubelen over ons wegennet, het sociale stelsel, onze DJ’s en onze rooskleurige ranglijstpositie in de internationale economie. Lees verder op ThePostOnline >>>
jan 072013