Bert Brussen

Door Willem Bosch - Er huist een diepgewortelde en begrijpelijke weerstand in bijna iedere Nederlander rondom de discussie Zwarte Piet. De voornaamste reden dat niemand het echt wil hebben over afschaffen is dat het zo walgelijk correct is. Alsof er niet grotere problemen zijn in de wereld. Alsof je nou echt niks beters te doen hebt dan azijnpissen over zoiets pietluttigs en onschuldigs als Pedro de Pakjespiet. Zwarte Piet is gênant, daar is iedereen het wel over eens. Leg het hele gebruik eens uit aan een buitenlander en het bochtenwringen kan beginnen. En het is eigenlijk ook wel grappig, zo’n koloniaal residu dat elk jaar terug komt. Wie het uitlegt aan een Amerikaan kan het bijna niet laten zich een beetje trots te voelen op ons eigenaardige maar authentieke volksfeest. Liever ons onschuldig jaren 50 racisme dan die commerciële blaaskaak van een Kerstman. Die hele discussie over groene en blauwe pieten hebben we achter ons gelaten in de hypercorrecte jaren 90 samen met Ad Melkert en Hanneke Groenteman. Dan worden tijdens de intocht in Dordrecht vier mensen aangehouden. Een filmpje op internet laat zien hoe iemand nogal hardhandig door vier agenten tegen de grond wordt gedrukt. Een zwarte man. Op zijn T-shirt staat ‘Zwartepiet is racisme.’ Hoe haalt zo’n man het in zijn hoofd een kinderfeest te verstoren? Waarom schrijf je niet een brief naar de tweede kamer? Open een petitie. Begin een partij. Blijf in ieder geval weg met je ongemakkelijke mening voor onze kinderogen. Alsof je rustig ligt te zonnen op een naaktstrand en er plotseling een man in driedelig pak naast je komt zitten. Plotseling voelt iedereen zich erg bewust van zichzelf. Awkward. Zwarte Piet is een ronduit racistisch gebruik. Dat weet iedereen. Maar er bestaan een aantal argumenten tegen het afschaffen. Argumenten die bij nadere beschouwing geen stand houden. Lees verder op DeJaap >>>

Vroeger, nog ruim voor het internet, las ik Jeroen Brouwers. Die schreef zulke kostelijke woedende stukken en beledigde iedereen zo fenomenaal dat ik zeker wist: dat wil ik later ook, woedende stukken schrijven en mensen beledigen. Ik was toen drie. Later las ik Piet Grijs en Maaike Helder. Dat was ook kostelijk. Ik wist toen niet dat het allemaal anonieme lafbekjes waren die bij Hugo Brandt Corstius hoorden. Jammer, want iedereen vond Hugo Brandt Corstius helemaal te gek. Hugo had namelijk de carriere van een hoogleraar kapotgeschreven omdat die hoogleraar zomaar wetenschap wilde bedrijven ofzoiets raars. Ja, in die tijd wist men tenminste nog wat GOED en wat FOUT was. Toen het internet werd uitgevonden begon ik met publiceren op het internet. Dat las wel niemand, maar ik klikte gewoon zelf elke dag 1000 keer op mijn site. Dat is het mooie van internet: je kunt eenvoudig je oplage kunstmatig verhogen. Later leek het me ook wel eens leuk om écht lezers te hebben, dus besloot ik in de comments van een website voor studenten studentenverenigingsleden af te zeiken met woedende stukken en vooral veel beledigingen. Continue reading »

Door Corine van den Houten – “He lul, je staat op een invalidenparkeerplaats, hoor!” Dit – of woorden van gelijke strekking – hoort ‘ie vaker. Vrijwel dagelijks eigenlijk. Hij trekt zich er inmiddels niets meer van aan. Reageert er zelfs nauwelijks meer op. Ik keek er – heel naïef – nog wel van op, toen ik voor het eerst met hem mee reed. “Met je dikke asobak. Ze slepen je zo weg hoor, ken ik je garanderuh.” En daarop volgende nog een eloquent “eikel dat je er staat”. Heel beheerst wijst ‘E.’ mij erop dat je in Nederland best invalide mag zijn, maar niet in een Porsche. Dat kan natuurlijk niet. Echt niet. Je mag overtuigd kreupel zijn in een Swift, in een 205, in een Polo, in een 440, in een Yaris, vooral in een Agila, zelfs in een Multipla (soort zoekt soort immers), nog net in een Passat, maar beslist niet in een Carrera. Beetje in een Porsche rijden als fysiek uitgedaagde, zeg. Schandalig. Dat is natuurlijk niet bedoeling. Dat doe je gewoon niet. Dat is slechts voorbehouden aan de mensen die in het gelukkige bezit zijn van benen die wel goed functioneren. Lees verder op Asfalt.DeJaap >>>

Door Bas Paternotte – Gedoe bij de HEMA gisterenavond. De bosvruchten Clafoutis-taart, die eerst vier euro kostte, werd in de webwinkel tot nul euro afgeprijsd. Een fout in de webwinkel, een slimme marketing-truc (let met name op de opmerking: “We hebben immers hun mailadressen”), wie zal het zeggen? Op dat vermaledijde Twitter ging het uiteraard volledig los. Gezien de tijden van polarisatie waarin wij leven was het natuurlijk wachten op een dom-linkse dan wel -rechtse opmerking. De taart kwam van links in dezen. “Taart! gratis! De natte droom van elke doorgewinterde Henk en/of Ingrid.” Was getekend, Giel van der Steenhoven, GroenLinkser en oud-bestuurslid bij jongerenclub DWARS. Met Mauro zijn we inmiddels toch wel klaar, het is nu tijd om taart te gaan politiseren moet de GroenLinkse-knaap gedacht hebben. Na het vuurwerk- en het terrasverwarmersverbod zal GroenLinks volgende week ongetwijfeld pleiten voor een vlaaiverbod. Want: Vlaai = Limburg = Greet = Henk en Ingrid = treinen naar het Oosten! Ben ik nu even een zure bom eten.

Mijn naam is Bert Brussen en ik ben “zuur rechts”. Tevens “een fascist, een bruinhemd, een moraalloze schreeuwer, een psychopaat, gestoord, een racist, een lul, een hufter en een egoïst”. Zo zegt men op het internet. Prima, ik ben gek op meningen. Het is altijd goed om te zien dat mensen hun mening uiten. Je moet dat soort dingen nooit opkroppen. Hun mening is niet perse waar, in werkelijkheid ben ik niets van bovenstaande, maar het is hun grootste recht dat van mij te vinden. Eén ding moet je echter niet vinden, en dat is dat DeJaap “zuur rechts” is. Dat is het namelijk niet Merijn Oudenampsen (dom), het tegendeel is waar. DeJaap wordt gemaakt door 365 auteurs. De teller van het aantal artikelen staat nu op 2911. De redactie van DeJaap bestaat uit een man of tien. Daarvan is er één actief lid van Groenlinks. Een ander is lid van GroenLinks en publiceert vaak over zaken waar links zich druk over maakt. Een ander is gepromoveerd linkse wetenschapper en schept er genoegen in mijn opvattingen te nuanceren met een Marxistisch wereldbeeld. Er is er zelfs één die sociologie studeert aan de UvA, linkser kan je studie niet zijn, al is die doorgaans inactief en kun je hem beter sympathisant noemen. Lees verder op DeJaap >>>

Vandaag de eerste aflevering uit een nieuwe reeks interviews, exclusief voor DeJaap. Marloes Lemsom en Lot Feijen bezoeken met een prominente Nederlander het rijke Nederlandse culturele aanbod om aan de hand daarvan het betere diepte-interview te hebben. En nu we het toch over de monarchie hebben, komt die eerste aflevering goed uit: Marloes Lemsom ging namelijk met André Elissen, Tweede Kamerlid voor de PVV, naar een tentoonstelling over het Nederlandse koningshuis. En dat levert een uitermate interessant beeld op van de PVV’er in kwestie. Quote: “Ik heb liever een Koningin die ons verbindt, dan alleen een president. Dan heb je elke keer een andere koekenbakker die de troonrede voorleest.” Lees het interview met André Elissen op DeJaap >>>

Door Chantal Hanse – Elke vrijdag zet ik een aardige foto op mijn Twitter. Dat leidt tot veel reacties, wellicht omdat ik Playmate 2009, fotomodel en GeenstijlTV-verslaggeefster ben. De mensen die mijn website bezoeken stellen weleens onbetamelijke vragen. Denk je in dat het hier niet om mij maar je moeder, zusje, vriendin of buurvrouw gaat. Zou je dan dezelfde vragen stellen? Zou je het kunnen waarderen als zij slechts als een lustobject gezien zouden worden? Er zijn in totaal zeven verschillende categorieën met foto’s op mijn website www.chariko.com. Daarvan zijn er zes beschikbaar voor al het publiek. Het fine art-gedeelte staat achter een wachtwoord. Dat had in de eerste instantie te maken met mijn beroep, pedagogisch medewerkster. De (half)naakte foto’s stonden achter een wachtwoord. Echter, als je mensen zes categorieën aanbied en er ééntje achterhoudt dan is 99 procent van de mensen alleen maar geïnteresseerd in hetgeen ze niet kunnen bekijken. Lees verder op DeJaap >>>

DOOR HANS VAN WILLIGENBURG (NIET DIE VAN TV) - Noem me een middelmatige zak met onvoldoende kracht en doorzettingsvermogen om het juiste knopje te vinden, maar ‘s morgens staat de wekkerradio in ons huishouden consequent op Radio 1 afgesteld en word ik achterna gezeten door het jachtige stemgeluid van Lara Rense, die een onverzadigbare honger heeft naar het opblazen van nietszeggende feitjes, het interrumperen van haar inziens te traag sprekende of redenerende geïnterviewden en het kapittelen van iedereen die iets sympathieks zegt of begrip probeert te kweken voor het huidige kabinet. Hoewel ik de leeftijd van de bedaagdheid ruimschoots heb bereikt, is mevrouw Rense bij mij in staat de laatste restanten van een moorddadige inborst te prikkelen. Haar verslaving aan de voortdurend knetterende conversatie, niet zelden door haar valse insinuaties gelardeerd met extra vonkenregens, is dermate allesoverheersend dat ze, in haar drang naar het creëren van nieuwe krantenkoppen en belangwekkend nieuws, zelfs in staat zou zijn rond het smeren van een boterham twee contraire kampen te creëren, ieder met hun eigen visie op de scherpte van het mes, de richting van het smeren en de hoeveelheid te gebruiken boter of margarine. Hiermee ontzeg ik mevrouw Rense niet dat ze kwaliteiten heeft (zoals hierboven geschetst) die in de huidige nieuwsindustrie extreem gewild zijn (het adagium ‘nieuws is entertainment’ past haar als een tweede jas), maar wel dat het luisteren naar haar presentatietempo en interviews voor de luisteraar niet noodzakelijkerwijs bijdraagt aan een gezond gevoel voor verhoudingen.

Lees verder op DeJaap >>>

Het was op Papagayo Beach, of Playa Blanca daar wil ik vanaf zijn, dat wij, Lucas en Louloene (het kekste duo sinds Terrence & Philip) werden geconfronteerd met de lange arm van de Nederlandsche politieke correctheid. Die arm is zo lang dat zij helemaal tot aan de Canarische eilanden reikt, zo blijkt. En dat terwijl de Canarische eilanden bij Spanje horen en Spanje nog steeds niet failliet is, met de nadruk op “nog niet”, is dus geen hulppakket van 150 miljard euro heeft ontvangen waardoor enige morele bemoeienis van Europese landen een zekere rechtsgrond zou kunnen hebben. Leer mij morele bemoeienis kennen, zeker Nederlandse morele bemoeienis. Morele bemoeienis is altijd een voorwaarde voor financiële bankroethulp aan treurige mislukte knoflooklanden met een primitief volk zoals Spanje. Of Griekenland. Wat die laatste betreft: het zal mij niets verbazen als daar binnenkort een door Nederland ondersteund kolonelsregime aan de macht komt dat zwaar leunt op Nederlandse morele normen en waarden. Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar dat de Griekse taximarkt door de Griekse kolonels als eerste zal worden geliberaliseerd en de onschuldige Griekse burger vanaf dat moment 300 euro moet betalen voor een ritje van nog geen 12 euro binnen Athene, met een buitenlands pratende chauffeur die weigert blindegeleidenhonden mee te nemen en voortdurend vrouwelijke passagiers lastig valt, waar je dan niet al te zwaar aan moet tillen want zo’n chauffeur komt uit een schaamtecultuur en is eigenlijk per definitie al genoeg gestraft. Continue reading »