Papieren boeken gaan kapot. Ze zijn duur, nemen veel ruimte in, dienen meestal alleen maar als illustratie voor ongekend snobisme in de grachtengordel en Amsterdam-Zuid, hebben dure meubels die Billy heten nodig en slijten. Gelukkig leven we tegenwoordig digitaal dus lezen we massaal boeken via laptop, eReader of tablet. Ofnee wacht: academici zijn natuurlijk vóór het papieren boek en principieel tegen het digitale boek. Waarom? Gewoon, omdat het zo lekker voelt! Zo blijkt uit het Folia-verslag van een discussie over de toekomst van het boek, dinsdagavond in Spui 25 (het vergaderhoofdkwartier van de UvA en derhalve alle grachtengordelintellectuelen. Dat hou je toch bij academici, zeker in de hoek van geesteswetenschappen en andere gamma-pretstudies: die kitscherige heiligheid rond alles wat met boeken te maken heeft. Dat pathetische ontzag voor een morsdood ding dat over vijftientien jaar in het geheel niet meer bestaat omdat de generatie dan geheel en al iPad is. Ondanks het feit dat we in de 21ste eeuw leven moet en zal het 20e eeuwse denken in stand worden gehouden bij academische literatuurromantici. Immers: schrijvers zijn eenzame mensen die hun magnum opus op een tijpmasjien tikken en daarna alcoholist worden in cafe De Zwart. Daar hoort uiteraard een papieren boek bij, het liefst uitgegeven bij een doodsaaie en stoffige elitaire uitgeverij, geen digitaal boek. Een ePub is namelijk geen echt boek. Zoals het vliegtuig ook niet de beleving van drie weken op een oceaanstomer kan evenaren en met de hand wassen toch echt veel gaver is dan met een Miele op 1600 toeren centrifugekracht. Lees verder op Studenten.DeJaap >>>
Samen, hand in hand, gingen we naar het ritueel slachten kijken. Zij was altijd al gek van rituelen en ik altijd al gek van haar. Dus wie was ik om gelijk nee te zeggen tegen het betere onverdoofde martelen van een dier. Dat had ik wel eens gezegd, “nee”, tijdens een discussie over ritueel slachten, maar toen was ik binnen tien minuten een antisemiet. En dat ben ik niet echt, een antisemiet. Ik was dan ook met haar samen en zij was joods. Ik leefde met haar samen, ik at met haar, ik neukte met haar, ik sliep met haar. Het enige dat we niet samen deden was bidden en naar de synagoge gaan. Ik ben namelijk een ongelovige. Een heiden. Maar dat maakte me niet slechter, zei ze altijd. Hooguit ongelukkig. Ik voelde haar warme hand in de mijne terwijl het rund het uitgilde van pijn en na een kort gorgelen zweeg terwijl het bloed uit zijn doorgesneden halsslagader spoot. Zij keek intens verrukt naar het doodbloedende rund. Ik keek naar het bloed dat over mijn schoenen stroomde. Nooit eerder had ik een koosjere slachting van zo dichtbij gezien. Ik had sowieso nooit eerder een slachting van zo dichtbij gezien. Laat staan samen met een jodin die mijn hand vasthield. En supertieten heeft. “Prachtig schouwspel. Ik ben blij dat jullie van jullie Jahweh zulke mooie ruimdenkende opvattingen en geboden hebben meegekregen om het al wat Hij heeft geschapen op dusdanig loffelijke wijze te eren en aanbidden”, zei ik terwijl ik haar van achteren nam. Ze kreunde. Ze deed niet aan jodengrappen tijdens de seks. Had ze nooit gedaan ook. Wel had ze er een handje van mij in het Hebreeuws uit te schelden als ze dacht dat ik vreemd ging (wat ik nooit ging) of me überhaupt ergens van verdacht. Al met al kan ik, met de kennis van nu, wel zeggen dat ze me eigenlijk altijd wel ergens van verdacht. Als ik het licht aanliet tijdens de seks was dat omdat ik mezelf te graag zag. Liet ik het licht uit dan was dat omdat ik haar lelijk vond. Had ik geen zin in seks (dat kwam voor) dan was het duidelijk: ik haatte haar of ik had een ander of beide. Had ik een keer geen zin in zoenen, wilde ze me een week lang niet meer zoenen. Als straf, zodat ze zeker vijftienhonderd keer kon zeggen: “Nee want ik zoen niet lekker, schijnt”. Lees verder op DeJaap >>>
Door Joep Smaling – Van alle dingen die we konden doen besloten we te gaan zoeken naar flarden van de jongen die zich enkele dagen eerder had laten doodrijden door de intercity naar Utrecht. Op school sprak iedereen erover. Het was een oud-leerling, zeiden sommigen, en hij kreeg vele namen. Ik dacht dat er vast nog wel stukken lagen. Het lichaam van de jongen moest in zoveel repen en slierten zijn uiteengereten dat ze nooit alles hadden kunnen vinden. Er was heus nog wel ergens een nagel of een tand, een teen of stuk kaak te vinden. Rondom het spoor lagen verwaarloosde grasvelden met kale plekken als de pels van een ziek dier. Velden waar niets mee gedaan wordt, nooit, want ongeschikt voor bewoning, voor landbouw, slechts een buffer rondom het spoor. Ik vond het destijds een veelzeggend decor, wat achteraf gezien onzin is. Alle ruimte is even geschikt. Overal kon er zijn gestorven, was er waarschijnlijk gestorven en zou gestorven worden. Daar konden de geluiden en de auto’s en de reclames en al het geschreeuw en geblaat van duizenden mensen niets aan veranderen. Lees verder op DeJaap >>>
Jammer voor DeJaap, ons kost het een geweldig redactielid, maar dolletjesfijn voor Geenstijl: Annabel Nanninga is vanaf 1 februari redacteur van Geenstijl.nl. Dat is fijn want als er iemand niet van moralfags en “hufterhunters” houdt dan is het Nanniga wel. Beter nog: Nanninga is ook een onvermoeibaar strijder tegen de terreur die alternatieve geneeskunde heeft en nooit te beroerd dingen bij de kwetsende naam te noemen, ook als dat NIET MAG van zombiecorrect Nederland. Ideale GS-medewerker dus. Helaas was ze ook een ideale onmisbare DeJaap-medewerker (*treurig vioolmuziekje aanzwelt*) maar aangezien DeJaap.nl tot op heden 0 euro’s betaalt aan redactieleden (geen zorgen, de hoofdredactie krijgt ook 0 euro’s) en Geenstijl.nl multigiga veel euro’s betaalt aan redactieleden (Telegraaf hè…) is het een begrijpelijke keuze. Desalniettemin zullen we haar missen met geen bloemen en geen muziek (*koffie en cake eet*). Persoonlijk vind ik het uitstekend dat DeJaap zoveel talent voortbrengt dat er primadeluxe banen of boekcontracten uit voortkomen. Kun je zien waar het talent zit. Gewoon wéér een reden ook eens op DeJaap te publiceren zullen we maar zeggen. Slogans: DeJaap, talentenriool van de internets. DeJaap, omdat iets bereiken ook gewoon kan tijdens de crisis. DeJaap, al was het maar omdat er nog altijd Joop is. DeJaap, zo wordt ook u succesvol. DeJaap, de doorbraak voor als u toevallig toch wat talent in huis heeft. DeJaap, de online X-factor voor schrijvers. Vul zelf even verder in. Hufters.
“Eenzaamheid is ook maar een dingetje”, “om daar altijd over te moeten schrijven is vragen om problemen”, “wie nog niet eenzaam is maar er wel altijd over schrijft wordt vanzelf eenzaam.” Trouwens, zoveel stelt eenzaamheid niet voor. Het is overrated, dat is het hele punt. Eenzaamheid is, net als verdriet, bedacht door romantici en anderen die dachten dat er wat halen viel bij de vrouwtjes door sensitief te gaan lopen doen (wat overigens ook zo is, maar dat terzijde). De kwestie is dan ook niet: “Hoe bestrijd ik eenzaamheid” maar: “Is het eenzaam na de dood?”. Dat is een reële vraag en een kwestie van belang. Het is mogelijk dat ook de dood ons niet verlost van eenzaamheid. De dood zou, bijvoorbeeld, een uitgerekte exercitie in eenzaamheid kunnen zijn. Alleen dan eeuwig. Zonder einde. Letterlijk eindeloos. Stelt u zich dat eens voor: eindeloos eenzaam. Eindeloos, een niet te vatten begrip. Telkens als u denkt “nu heb ik het” begint het weer van voor af aan. En dan weer, en weer, en weer, tot in den eeuwigheid. Zelfs als de laatste ster is uitgedoofd en het universum niet langer meer bestaat, ruimte en tijd niet meer zijn, dan nog gaat de eeuwigheid en de eindeloosheid door. Zelfs de beste voorstelling van eeuwigheid is een te verwaarlozen fractie van wat eeuwigheid werkelijk is. Lees verder op DeJaap >>>
Wie tegen een burkaverbod is maar ook tegen het onzalige idee van GroenLinkse provinciemutsen om een burka te gaan dragen, voor veel vrouwen die uit islamitische dictaturen hierheen zijn gevlucht nog altijd het symbool van onderdrukking, ellende en geweld, kan zich verheugen op de geijkte meningen van de bakfietsende grachtengordelelite. Normaal doen ze niets liever dan mensen te bewegen een standpunt in te nemen voor mensenrechten. Tenzij het ze niet goed uitkomt uiteraard. Dan zijn mensenrechten als argument ineens waardeloos. Persoon in kwestie is overigens de man van Stine Jensen, NRC-icoon van zichzelf feliciterend D66-nuancerend Nederland, maar dat terzijde. Groetjes van uw knuffelpopulist. Nu snel een burka dragen hoor, want dat is vrede en tolerantie.
Hier zou eigenlijk de column van Bert Brussen staan. Helaas leest u hier vandaag niet de column van Bert Brussen. U moet het nu doen met deze saaie uitleg. Lees deze uitleg goed zodat het tot u doordringt waarom de column van Bert Brussen hier niet is gepubliceerd. Daarmee voorkomt u dat eenzelfde lot u treft. Of erger. We willen niet op de zaken vooruitlopen, maar het zou zomaar kunnen dat er op een dag mensen uit vliegtuigen worden gegooid of dat er mensen zomaar “verdwijnen”. Nogmaals, we zeggen niet dat dit gaat gebeuren, maar het zou kunnen. En een gewaarschuwd mens telt voor twee, toch? Niet dat we u wilden bedreigen, of intimideren, maar wel willen we de zaken even helder houden. Brussen heeft zijn column weliswaar op de afgesproken tijd ingeleverd, maar al na drie regels bleek dat die column niet door de beugel kon. Aan het einde van de column was duidelijk dat het publiceren van deze teksten een flagrante schending was van alle handelsverdragen, anti-piraterijwetgevingen, publicatieovereenkomsten, lobby-conclusies en morele vrindjespolitiek die als “democratie” worden verkocht. Lees verder op Webwereld >>>
ANP: De uit de Limburgse PVV-Statenfractie gezette Cor Bosman figureert sinds vrijdag in een promotiefilmpje van de thriller Doodslag. In Doodslag wordt ambulancebroeder Max (Theo Maassen) in zijn werk belemmerd door hufterig gedrag. In de trailer van de film zijn beelden van Bosman te zien die verklaart dat zijn uitlatingen dat PvdA-Statenlid Selçuk Özturk een ,,uitgekotst stuk halalvlees’’ is, bedoeld was als ,,sarcastische opmerking’’. Ondertussen verschijnt in beeld de tekst ‘Wanneer zeg je: tot hier en niet verder?’.
Even voor de duidelijkheid: Theo Maassen is die cabaretier die ooit een dure camera van een persfotograaf op de grond kapotgooide omdat hij vond dat er geen foto’s mochten worden gemaakt van zijn voorstelling. Theo Maassen is de man die in een van zijn eerdere cabaretvoorstellingen de tekst “ik neuk nog liever een seropositieve dwerg dan Yvonne Kroonenberg” gebruikte. Theo Maassen is de man die ooit werd veroordeeld omdat hij, op het podium, een vrouw had aangerand door zijn hand in haar broek te steken en haar vagina te betasten. Theo Maassen is de man die ooit een kampioensschaal kampioensbekerUEFA-cup van een voetblaclub stal. Theo Maassen is de man van de tekst: “Als ik me kut voel, en ik sla dan iemand op z’n bek en ik voel me daarna weer goed… is er dan nog wel sprake van zinloos geweld?”. Theo Maassen is de man die in 2004 in NOVA een pleidooi hield voor de “doodsbedreiging als vrijheid van meningsuiting”. Theo Maassen is de man die ooit zijn blote lul liet zien aan mensen in een reclamestoet omdat hij zo tegen commercie is. Theo Maassen heeft ooit enkele dagen in de cel gezeten omdat hij samen met Paul Watson van de Sea Sheperd actie voerde tegen de walvisvangst. Theo Maassen is de man die in DWDD de Playboy-foto’s van Patricia Paay “geschikt” noemde voor een “necrofiele vriend” en weigerde vervolgens excuses aan te bieden aan Paay, ondanks het verzoek van Matthijs van Nieuwkerk. En deze Theo Maassen wil een statement maken met “wanneer zeg je: tot hier en niet verder?”. Misschien is het beter als Maassen een statement maakt tegen hypocrisie van cabaretiers die eerst zelf ruim gebruik hebben gemaakt van de vrijheid van meningsuiting en hun succes hebben kunnen bouwen op de mede door hun geschapen “verhuftering” waar ze nu zo tegen zijn. Zielige hypocrisie: wanneer zeggen we “tot hier en niet verder”?
Door Erik Jacobs – Wie denkt dat het iets nieuws is dat plotseling overal spastische moraalridders opduiken, om om het minste of geringste “ho ho ho” te roepen en strepen in het zand te trekken, vanaf hun chesterfield de straat “Basta!” toe te bijten en in reactievelden onder spottende artikelen eindeloos te herhalen dat “we dit niet moeten willen met zijn allen,” heeft het helaas mis. Wie denkt dat ze ooit weggaan ook. Wil je dit niet meer, dan ligt enkel de weg van Slauerhoff nog open. Nederland is doordrenkt van moralisme. Nederland is moralisme. Zonder moralisme, was ons land er niet eens geweest. Ons land is pas recentelijk een eenheidsstaat geworden. Kort na 1795 om precies te zijn, toen revolutionairen stadhouder Willem V de zee injoegen en de macht grepen. De Bataafse Republiek werd gesticht, met hulp van de Franse revolutionaire troepen. Onze eerste parlementaire democratie, een verlichte, moderne staat die een definitief einde maakte aan de kwijnende federale Republiek der Zeven Vereenigde Nederlanden, met zijn middeleeuwse staatsbestel en corporatieve machtstructuren. Vanaf nu was het uit met gilden, protectionisme en de particuliere belangen van konkelende magnaten. De Bataafse eenheidsstaat zou, gebroederlijk met Frankrijk, weer de weg terugvinden naar de gloriedagen van de Zeventiende eeuw. Lees verder op DeJaap >>>
Update: de column lijkt offline te zijn gehaald. Censuur op verzoek, da’s pas echt grappig.
Beste redactie, vandaag las ik op uw site deze column (auteur: Bode Bode). Daarna las ik in uw “over MusicFromNL“: “MusicFromNL is een zeer compleet platform voor muziekliefhebbers, muzikanten en mensen werkzaam in de muziekbusiness. De website richt zich uitsluitend op muziek in en uit Nederland en streeft daarbij naar een zo compleet mogelijk dienstenpakket. ” Ik had hierover wat vragen:
- de column lijkt me vooral een oproep tot haat tegen andersdenkenden. Er wordt zelfs bepleit dat ex-Telegraaf-journalisten “gelegitimeerd in het gezicht zouden moeten worden gespuugd”.
Verder wordt er opgeroepen om mensen op grond van hun politieke voorkeur geen toegang te verlenen tot festivals, mensen op grond van politieke voorkeur te verbieden naar concerten te gaan of muziek te luisteren en wordt er zelfs letterlijk gepleit tot “het lijnrecht tegen over elkaar stellen van groepen in Nederland”. Er wordt zelfs gewag gemaakt van en opgeroepen tot “oorlog”.
Wat precies heeft dit met “muziek” te maken? Op welke wijze exact richt dit zich tot “muziekliefhebbers, muzikanten en mensen werkzaam in de muziekbusiness”? Continue reading »
Geachte heer Brussen, op Lowlands hield Rob Riemen van het Nexusinstituut een lezing. Ik citeer enkele zinnen uit die lezing waarin hij gebruikmakend van zowat alle filosofen tot de conclusie komt dat Wilders een fascist is. “In dit land is Wilders de generaal van het groeiende leger aan domme krachten en zijn luitenanten vind je overal: in de politiek, adademia, media, bedrijfsleven. Zij allen hebben maar één belang: hun eigen belang!” Hij eindigt met: Continue reading »
Door Miko Flohr – Lowlandsdirecteur Eric van Eerdenburg maakte vandaag op Eurosonic bekend dat hij Halbe Zijlstra in het vervolg de toegang tot het Lowlandsfestival ontzegt. Halbe is namelijk stout geweest, want Halbe gaat op cultuur bezuinigen en heeft allemaal hele nare dingen gezegd! Daarom mag Halbe van Meester Eric niet meer meedoen. Als Halbe eind augustus met rugzakje en tentje bij de poortjes staat, komt Halbe er mooi niet in en wordt Halbe onverbiddelijk teruggestuurd. Dat zal Halbe leren! Het is een bizarre actie. Dit is wat Van Eerdenburg zei: “Halbe Zijlstra en de zijnen hebben zich zo laatdunkend over cultuur uitgelaten, als die ooit willen komen kijken op Lowlands, dan sturen wij ze weer weg. Wegwezen!” Het zijn van die momenten waarop je je afvraagt wat iemand in godsnaam bezielt. Dat je tegen de bezuinigingen op de cultuursector bent, is volkomen begrijpelijk. Ik ben er ook niet voor. De plannen van het kabinet zijn verschrikkelijk in hun grofheid en ondoordachtheid, en zullen lijden tot een culturele en creatieve armoede die niet alleen onnodig is maar ook slecht voor het land. Het triomfalistische dédain van de verantwoordelijke staatssecretaris is inderdaad onbeschrijflijk en tenenkrommend. Dat je probeert mensen te overtuigen van je punt is dan ook volledig logisch. Maar dat je het vervolgens, als directeur van Lowlands, serieus in je botte kop haalt om je politieke tegenstander als een klein kind buiten te sluiten van het evenement dat je organiseert, is te zot voor woorden.Ik houd van cultuur, en ik heb sympathie voor Lowlands, maar hysterische idioten als [Eric] Van Eerdenburg kunnen we in het maatschappelijke debat echt missen als kiespijn. De zelfgenoegzame arrogantie waarmee alles dat niet in het weldenkende plaatje past wordt afgeserveerd en weggezet als minderwaardig en ondermenselijk doet in niets onder voor de wijze waarop ze bij de VVD en PVV neerkijken op die subsidieslurpende linkse Gutmenschen. Lees verder op DeJaap >>>
Door Jeroen Weghs – Paniek in de polder. Een student heeft een uiterst zeldzame 10 voor zijn bachelorscriptie gekregen. In de scriptie beargumenteert hij dat de PVV van Geert Wilders een fascistische partij is. Saillant: de 10 is toegekend door arabist Jan Jaap de Ruiter, die bekend staat als fel tegenstander van de PVV. Hoewel De Ruiter benadrukt dat hij het cijfer baseert op de ‘academische kwaliteit’ van de scriptie, ontstond op internet direct discussie over de onafhankelijkheid van de begeleiders. Ik heb de thesis ‘Prototypical Fascism in Contemporary Dutch Politics‘ (.pdf) eerst grondig gelezen. Mijn conclusie: Hoewel het een stevig, goed leesbaar essay is, wordt de claim dat de PVV fascistisch is rommelig beargumenteerd en hangt de bewijsvoering van willekeur aan elkaar. Het rapportcijfer 10 is ofwel exemplarisch voor de abominabele staat van het Nederlandse onderwijs, of is ingegeven door politieke motieven. Allebei kan natuurlijk ook. De scriptie is geschreven door Henk Bovekerk, student Liberal Arts & Sciences aan de Universiteit van Tilburg, naar aanleiding van het boekje De Eeuwige Terugkeer van het Fascisme van Rob Riemen (2010). In het boekje beweert Riemen dat de PVV een fascistische partij is, en Bovekerk wil dat onderbouwen. In dat geval zal je eerst de term ‘fascisme’ moeten definiëren dat is nog niet zo gemakkelijk, ondervond ook Bovekerk. Lees verder op DeJaap >>>
Door Joep Smaling – Op die leeftijd waren de meeste jongens bang voor het onverklaarbare, het bovennatuurlijke. Dat was ik ook, maar het meest vreeswekkende was niet mijn fantasie: het liep gewoon rond in de wijk waar ik opgroeide en was mens. Een monsterlijk mens weliswaar, maar toch gewoon van vlees en bloed. Het mens had een broertje dat ik regelmatig zag, waarmee ik min of meer optrok. Hij was jonger, aanspreekbaar en op een bepaalde manier zelfs aardig, maar die sympathieke kant van zijn persoonlijkheid sprak hij alleen aan als middel, als er iets moest worden uitgehaald, het liefst iets sadistisch, waarbij hulp nodig was. Ik heb hem nooit geholpen. Wel moest ik erbij zijn, taferelen bekijken die niet om te lachen waren, maar waarover hij maar bleef grappen en grijnzen. Hoe vervelend ook, mijn aanwezigheid was noodzakelijk. Het diende een doel. Hij was geen geschikt persoon om ruzie mee te krijgen. Ruzies op die leeftijd stelden in bijna alle gevallen niet zoveel voor: het eindigde meestal in halfslachtig geworstel, een zwakke trap en eventueel een fluim op iemands jas, maar als je met het broertje ruzie kreeg, kon het erg slecht aflopen. Hij had al eens iemands achterhoofd ingeslagen met een baksteen omdat diegene weigerde excuses te maken voor iets onbenulligs. De reden dat het broertje niet was opgepakt en in een gesticht voor jeugdige psychopaten werd geplaatst, bleef een mysterie. En uiteraard was er meer: de stank van brandende katten in de wijk, de resten van opgeblazen eenden in een naburige sloot en niet in de laatste plaats de indruk van zijn absurd grote geslachtsdeel op mijn netvlies; een orgaan dat hij veelvuldig tevoorschijn haalde, waar hij mee slingerde alsof het een wapen was. Waarom ik dan toch in zijn nabijheid wilde verkeren? Alleen zodat hij me kon beschermen tegen zijn oudere broer, mocht dat ooit nodig zijn; waar zelfs hij, en volgens zeggen ook de politie, bang voor was; de laatste persoon die je wilde tegenkomen in de kronkelige steegjes van de wijk waar ik toen woonde. Lees verder op DeJaap >>>
Beste hoofdredactie danwel gezaghebbende ombudsmanvrouw, vandaag heden zaterdag 31 december lees ik mijn favoriete lijfblad (de Volkskrant) en tref op pagina 6 en 7 van “Het Vervolg” een indrukwekkende, rijk geïllustreerde spread over “het new boys network”, de BKB-Academy. Dus ik lezen, BKB-kritisch als ik altijd al ben. En wat blijkt? Geen spoortje van kritiek. Geen millimeter diepgang. Nog geen tegenstelling of onduidelijkheid aangeroerd. Het hele artikel is één grote positieve advertorial voor de firma BKB en de BKB-Academy! Laat ik het zo formuleren: What the fuck? Wordt de Volkskrant soms mede gefinancierd door de firma Van Bruggen en Klusman? Was dit een deal teneinde op een dag ook op het PvdA-podium te mogen staan om tegen betaling van drie ton per speech te mogen oreren over “solidariteit” voor een gehoor van grachtegordelende elitekids? Continue reading »
Het is maar goed dat ik niet bijgelovig ben, anders zou ik nu bij het kamp aluminiumfolie hoedjes dragende anonieme internetreaguurders horen dat er van overtuigd is dat in 2012 de wereld definitief vergaat. Dit keer echt, zal ik maar zeggen, want de Maya’s hebben het al voorspeld en die werden betaald door de illuminati of zoiets. Ik geloof dat dus niet, want ik ben niet bijgelovig, maar in 2011 gebeurde er zoveel en waren sommige gebeurtenissen zo heftig dat het ook weer niet zo heel vreemd is om daarin een omen te zien. Met de kennis van nu zou je kunnen zeggen dat de uit 1987 stammende REM-hit Its the end of the world as we know it geen commerciële instant kraker was maar een subtiele waarschuwing over het op handen zijnde armageddon. En dat zonder dat de plaat achterstevoren hoeft te worden gedraaid, want dat gaat nou eenmaal niet bij compact discs. Wat dat betreft heeft de cd weinig goeds gedaan voor de satanische boodschappen die op zo’n beetje elke achterstevoren gedraaide langspeelplaat waren te horen. Maar dat terzijde. (Overigens, mocht die Apocalyps toch plaatsvinden in het jaar onzes Heeren 2012 dan citeer ik graag de complete line uit bovengenoemde REM-hitsong: ‘Its the end of the world as we know it…and I feel fine.’) Lees verder op DeJaap >>>
Door Hans van Willigenburg – Begin 2011 publiceerde ik in HP/deTijd na acht jaar freelance-docentschap de serie Zwartboek Inholland. Het bezorgde me een golfje aan publiciteit dat me algauw begon tegen te staan vanwege de focus op schandaal en fraude en het gebrek aan aandacht voor de achterliggende motieven en oorzaken van het ver afgedwaalde hbo. Om iets meer te begrijpen van de wereld achter de krantenkoppen van 2011 hierbij vijf hout snijdende beweringen over het hbo.
1 Op het hbo circuleren ‘competentie gerichte’ beoordelingsformulieren, die het niveau van de prestaties niet verhelderen maar verhullen
Gedurende acht jaar heb ik de prestaties van mijn studenten met wat ik noemde ‘ronde en eerlijke rapportcijfers’ beoordeeld. Elk formulier uit de school van het ‘competentiegericht leren’ stuurde ik per kerende post naar de verantwoordelijke coördinator terug, in de allereerste plaats omdat ik die formulieren zelf amper doorgrondde. De hoeveelheid te beoordelen categorieën per prestatie steeg bij dergelijke type formulieren soms uit boven de vijftien of twintig (!). Dan gaat het mijns inziens niet meer om verhelderen, maar om verhullen. Lees verder op DeJaap >>>
Nu het jaar ten einde loopt is het weer tijd voor de lijstjes met het beste van het afgelopen jaar. Wat waren de beste nieuwe boeken, de mooiste nummers of de belangrijkste politieke quotes van het jaar? Vk.nl blikt terug met ‘de 11 van 11′. Vandaag: de meest bekeken opiniestukken.
1. De Lowlands fittie
Met afstand op nummer één; de brief van Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg aan columnist Bert Brussen. Die had Van Eerdenburg eind augustus in een column vergeleken met een klein kind dat huilt omdat hij geen extra koekje (lees: subsidie) mag van zijn moeder. De directeur van Lowlands kon er niet om lachen: ‘Brussen, Brussen, wat ben je toch slecht geïnformeerd en wat klets je toch uit je nek. Je lijkt Geert Wilders wel.’ Brussen schreef nog wel een briefje terug, maar nieuwe furie van Van Eerdenburg bleef uit. Misschien een herkansing na Lowlands 2012?
Als freelancer heb ik geen recht op compensatie bij ziekte of werkloosheid. In geval van pech moet ik het helemaal zelf uitzoeken. Daar staat tegenover dat ik veel geld kan verdienen: hoe meer ik werk, hoe meer ik verdien. Daar zit geen limiet aan. Ik werk dus graag hard, want meer geld. Ondertussen zijn er mensen die hetzelfde werk doen als ik. Die mensen werken een stuk minder hard, verdienen toch heel veel geld en hebben behalve recht op compensatie bij ziekte of werkloosheid ook recht op een pensioen en diverse secundaire arbeidsvoorwaarden. Ze zitten vast aan een maximum maandsalaris: hoeveel uur extra ze buiten hun contract ook werken, hun werkgever is verplicht iedereen even weinig te betalen vanwege een zogenaamde CAO. Met een CAO wordt binnen de democratie een soort semi-communistische “vrije” markt gecreëerd waardoor mensen gegarandeerd nooit te veel kunnen verdienen. Een goede CAO is het beste wapen tegen het duivelse product “winst”. En uitgerekend deze mensen die alles hebben, niet hard werken en ook nog kunnen rekenen op een uitgebreid sociaal vangnet weigeren nu te werken omdat ze “twee procent extra loon willen”. Zomaar. Ze eisen het gewoon. Als drammende kinderen zeuren ze om meer koekjes, die ze terecht niet krijgen waardoor ze “actie gaan voeren” zoals het drammende kind zijn adem inhoudt als het zijn zin niet krijgt. Of ik solidair wil zijn met deze zielige verwende mensen in mijn beroepsgroep. Nee, dat wil ik beslist niet. Daar heb ik bovendien geen tijd voor. Ik moet werken voor mijn geld. Ik wel.
Dit artikel werd eerder gepubliceerd op mijn Bert Brussen VIP account. Daarop wordt elke dag zo’n gaaf artikel gepubliceerd.
De wereld was te klein, toen toenmalig Grieks premier Papandreou aankondigde zijn bezuinigingen aan het volk voor te willen leggen. Onverantwoord was het, en levensgevaarlijk. Binnen enkele dagen was Papandreou weer het hok in gejaagd door de EU, het IMF en dat ongrijpbare spook dat men ‘financiële markten’ pleegt te noemen. Ook in Nederland was men ‘not amused‘. Niet dat ik er nu zo’n voorstander van ben om het volk elke week te vragen beslissingen voor politici te nemen. In ons systeem kies je de Kamer, die kiest een regering en na vier jaar of tot het kabinet valt, wordt zo het land geregeerd. Wanneer echter op grote schaal bevoegdheden van onze volksvertegenwoordiging worden afgestoten, is het moment daar om de bevolking aan het woord te laten. Nu weet ik dat in Haagse kringen de roep voor een referendum over Europa een weinig populair standpunt is. ‘Het is te ingewikkeld voor de meeste mensen en het levert vertraging op’, is het gebruikelijke verweer. Ingewikkeld is hier synoniem voor, ‘we denken dat ons verhaal niet genoeg steun zal krijgen’. En angst voor vertraging is synoniem voor ‘laten we zoveel mogelijk onomkeerbare stappen zetten, voor het volk hier iets over mag zeggen.’
De daadwerkelijke reden is dat een fors deel van onze Tweede Kamer nog steeds getraumatiseerd is door het vorige referendum. Ineens bleek de bevolking aanmerkelijk sceptischer over Europese eenwording dan op de postzegel rond het Haagse Plein. De Haagse manier van omgaan met dit soort ongemakkelijke conclusies is de mensen simpelweg het recht op inspraak ontnemen. Dat deed men na het duidelijke ‘nee’ tegen de Europese Grondwet door de kaft te veranderen, twee alinea’s te schrappen en hetzelfde document ‘Verdrag van Lissabon’ te noemen. Datzelfde dreigt men nu weer te doen, door deze keuze simpelweg niet aan de mensen voor te leggen. Lees verder op DeJaap >>>
Recente reacties