Bert Brussen

“ For-profit colleges offer educations to students who might not otherwise qualify for traditional four-year institutions. But the schools have been accused of using deceptive recruiting practices, and a much larger share of their students end up defaulting on their government-sponsored loans. The education levels of the schools is also under scrutiny, as is the success rate of their graduates.

Nederlandse hbo’s zijn niet de enige faalonderwijsinstellingen die ten onder gaan aan een winstgerichte graaifocus. Ook in de Verenigde Staten zijn problemen met, sinds de jaren negentig populaire, for-profit schools hetzelfde: de financiële prikkel zorgt vooral voor fraude en waardeloze producten die dankzij uitgekiende marketing bij nietsvermoedende burgers in de maag worden gesplitst. Propublica, een van de beste journalistieke online platforms ter wereld en tevens de eerste online productie die een Pullitzer won, heeft inmiddels een aardig dossier over for-profit schools. Opvallend is bijvoorbeeld het feit dat de marketeers die tien jaar geleden bezig waren met het verkopen van subprime hypotheken aan Joe the Plumber nu werkzaam zijn als marketeer voor de for-profit schools. Misschien een goed ideetje voor werkloze DSB-medewerkers: Hogeschool InHolland heeft vast wel een leuke vacature bij de afdelingen sales & marketing of communicatie.

Door Bas Paternotte - De komende periode zowaar een zomerserie op De Jaap. Elke week presenteert Bas Paternotte een interview uit de oude doos dat zijn actualiteitswaarde nog niet heeft verloren. Deze week: Femke Halsema. Een openhartig gesprek over moederschap, leiderschap en linkse politiek. Plus: wat gebeurt er met een politica wanneer zij bedreigd wordt? We gaan terug naar april 2004. ‘Wanneer de PvdA verstandig is, volgt ze ons nu in de ingeslagen weg tegen de verrechtsing van Nederland.’
Femke Halsema (37) begint deze maand aan haar eerste volle jaar als leider van GroenLinks. Pas bevallen van een tweeling staat ze te trappelen om weer aan het werk te gaan. Links, met name de PvdA, moet volgens haar nu eindelijk eens de handen ineenslaan om met dit rechtse kabinet effectief de strijd aan te gaan. Ze is hooguit wat bleekjes rond de neus maar verder is aan niets te zien dat Femke Halsema twee maanden geleden is bevallen van de tweeling Suzy en Bruno. Wel heeft ze bij binnenkomst in het Utrechtse partijbureau van ‘haar’ GroenLinks dringend koffie nodig. Terwijl ze bij de koffieautomaat in de hal haar mok vult met koffie blijven verschillende medewerkers, onder wie Oud-GroenLinks voorzitter en nu senator Mirjam de Rijk, even plakken voor een praatje of een korte begroeting. Halsema maakt zich druk over de opvang van haar pasgeboren tweeling: ‘Dat kost dus 1400 euro per maand. Ik verdien riant, maar dat is veel geld. Moet je voorstellen hoe dat is voor mensen die minder hebben. Wat ik nog kwalijker vind, is dat De Geus zegt dat er geen wachtlijsten in de kinderopvang zijn, terwijl ik steeds te horen krijg dat er geen plek is.’ Tegen een ander zegt ze, de GroenLinks-koffieautomaat hapert nog wel eens, er is voldoende tijd voor een gesprek, dat ze vanmiddag portefeuille-overleg heeft met haar collega-kamerleden: de verschillende beleidsterreinen zullen worden verdeeld onder de woordvoerders. ‘Dat wil nog wel eens tot discussie leiden’, verzucht Halsema. ‘Het zal weer een feestje worden.’ Politiek stopt duidelijk nooit, het nieuwe jaar is nog maar enkele dagen oud.

Lees verder op DeJaap.nl >>>

Door Bart Nijman – Universitaire studenten zijn eigenlijk net hbo-scholieren. Ook zij willen allemaal uitslapen en zo vaak mogelijk in de kroeg zitten. En kom niet aan hun studiebeurs, want straks moeten ze nog gaan werken om rond te komen ook. Goed, ik chargeer (83% van de wo’ers heeft een bijbaan) en uiteraard heb ik zelf ook ten volle geprofiteerd van alle mogelijkheden die je als student hebt om je onbezonnen jeugd een paar jaar te kunnen verlengen – vijf jaar doen over een BA Engelse Taal en Cultuur, ik zou me kapot moeten schamen. Maar stereotypen komen érgens vandaan, nietwaar? Bij het huidige ‘Diplomagate’ richt de woede zich op de schoolbesturen van diverse hogescholen, die omwille van de subsidie die ze voor iedere (afgestudeerde) student ontvangen het niet al te nauw lijken te nemen met de voorwaarden waar een student aan moet voldoen om zijn of haar diploma in de wacht te slepen. Maar op de universiteit, waar studenten écht student schijnen te zijn, is het niet per sé beter gesteld en ligt de verantwoordelijkheid net zo goed bij onwillige en gemakzuchtige studenten als bij het bestuur. Ze houden elkaar middels een lastig te ontwarren houdgreep in een dubieus evenwicht: studenten willen niet te hard werken, dus stellen schoolbestuurders, met de subsidievoorwaarden in het achterhoofd, minder eisen, waarna studenten nog een tandje minder hard gaan werken, waarop bestuurders… enfin, u snapt waar dit naar toe gaat met Nederland, Kennisland.

Lees verder op DeJaap.nl >>>

“ In Nederland bestaat binnen justitiekringen een sterke wens mensen te genezen van hun criminele neigingen. ‘Terugdringing van recidive’ heet dat. De gevangenis wordt gezien als een plek om daders te heropvoeden. [...] Maar de burger is natuurlijk gebaat bij vergelding en bij het voor een tijd uit de roulatie nemen van criminelen. Daar gaat het om. De ironie wil dat de scherpe daling in de criminaliteit van na de eeuwwisseling te danken is aan opsluiting, niet aan behandeling. [...] Inclusief voorarrest gaat het om drie jaar zitten. Meer dan 1.500 veelplegers zijn op deze manier voor langere tijd van straat gehaald. Dat heeft in de periode 2001 tot eind 2007 in de grote steden ongeveer 140.000 auto- en woninginbraken gescheeld en minstens zo veel fiets- en winkeldiefstallen. Hiermee is ook de daling in de criminaliteit sinds 2002 voor het grootste deel verklaard. [...] De grote klappers zijn te maken met selectief lang opsluiten, niet met behandelen. Het verschil tussen selectief opsluiten en heropvoeden is dat het eerste de diefstal in de grote steden met ten minste 30 procent heeft doen dalen en het tweede niet door de burger is op te merken. [...] Vanuit het perspectief van de burger is het lang opsluiten van de meest notoire daders misschien het meest effectieve justitiebeleid ooit. [...] Het verzet tegen selectief lang opsluiten als manier om de criminaliteit merkbaar te verlagen blijft sterk. Zo houdt in de stad Utrecht de behandelmaffia het justitiebeleid in gijzeling. Verslaafde veelplegers worden nauwelijks lang vastgezet.

Hear, hear! Keiharde feiten die aantonen dat lange celstraffen wel degelijk werken, zeker bij veelplegers. Ben Vollaard, verbonden aan de universiteit Tilburg, maakt gehakt van het softe, babyboomerige, Nederlandse daderknuffelbeleid. En hij stipt en passant ook nog even aan waarom in Utrecht de misdaadcijfers nog immer torenhoog zijn in vergelijking met Amsterdam: in Utrecht heerst nog altijd de roodgroene-sociaallinkse-knuffelbehandelmentaliteit, terwijl daders in Amsterdam gewoon voor lange tijd worden opgeborgen. Ach, Utrecht heeft nu extra veel Groenlinks in het college dus voorlopig zullen de misdaadcijfers daar vooral stijgen. Terecht natuurlijk, die lieve arme veelplegende junks zijn zielige slachtoffers, die mag je helemaal niet opsluiten! Het hele opiniestuk van Ben Vollaard staat in NRC Handelsblad.

Door Bart Nijman

“Utrecht heeft geen Museumplein, waar het halve land op af kan komen als er iets te vieren valt. Hier zijn kleine pleinen met café’s met elk hun eigen karakter en klantenkring. Met horeca-ondernemers die al talloze keren bewezen hebben dat ze goed in staat zijn om met grote drukte om te gaan. En toch werd het hen niet toevertrouwd om tijdens het WK grote schermen te plaatsen.”

In een aardige analyse legt Utrechtse journalist Jos van Sambeek de vinger op de zere plek, qua voetbalschermen in een groter plaatje van Utrechtse gemeentelijke betutteling en regelzucht. Te lezen op DNU.nu

(foto: Wouter de Heus)

Door Bart Nijman

“Wij zijn enorm trots op de eersteklas prestaties van ons Nederlands elftal. Dinsdag is de dag van de huldiging en kleurt Amsterdam oranje. Veel supporters zullen met de trein naar de hoofdstad reizen. NS-medewerkers doen er alles aan om Oranjefans vanuit het hele land naar Amsterdam te brengen. Dat is een enorme uitdaging. Om meer treinen naar Amsterdam te kunnen laten rijden, moeten wij de dienstregeling in heel Nederland aanpassen. Het wordt een zeer drukke dag op het spoor. Wij maken er graag samen met u een mooi feest van.”

Kijk, NS hebben weer een excuus gevonden om hun dure trajectkaartbezitters, eersteklasabonnementshouders, dagelijkse vouwfietsbrigade en andere reguliere treinreizigers die zich dinsdag gewoon op tijd bij baas of klant moeten (of willen) melden het leven zuur te maken. Aangepaste dienstregeling, vanwege een spelletje. Naar het schijnt heeft De Rest van Nederland zich vandaag al richting 020 verplaatst, kan NS er niet voor kiezen om ze daar gewoon te laten zitten tot en met dinsdag? Kunnen alle normale mensen op die normale dinsdag gewoon normaal aan hun normale dag beginnen.

(Kwoot komt uit een mailtje van NS)

Door Bart Nijman

“Nee, groter dan dat wordt het niet. […] Als je terugdenkt aan je beginjaren is dit wel gigantisch. Ik hoopte als jochie ooit één keer het shirt van Ajax te mogen dragen. Daarna droom je van een doelpunt in de Arena. En nu speel ik bij Real Madrid en strijd ik met Oranje om de wereldbeker.”

Het is dé cliché jongensdroom waar hij in NRC Next (geen link, want papier) over vertelt, maar de half Spaanse, dure vrouw onderhoudende en voorheen een woonwagen bewonende roddelbladenberoemdheid Rafael van der Vaart (in zijn vrije tijd ook voetballer) leeft hem momenteel wel. De Oranje horde mag dan massaal het koninklijke ‘we’ gebruiken, het is Rafael van der Vaart die via dat Ajaxshirtje, doelpunten in de Arena en een basisplaats bij Real Madrid uiteindelijk in de finale van het grootste sportevenement ter wereld staat. Voor zijn 22 teamgenoten gelden vergelijkbare droomverhalen, die weinig met lauw evenementenbier, oranje toeters, kilobalen chips en vertraagd doorkomende beelden te maken hebben. Maar hey, ieder z’n droom natuurlijk!

Continue reading »

“ De datum hing al een tijdje in de lucht, maar nu is ie definitief. Aanstaande zaterdag rond 14:00 uur ruil ik het aardse in voor het eeuwige. Ik ben niet gelovig en mijn verstand zegt dat er na de dood niets meer is, maar stiekum hoop ik dat er wél meer is. In dat opzicht ben ik wel nieuwsgierig naar wat en waar ik zaterdagavond zal zijn. Zoals ik eerder al schreef heb ik geen tijd meer om persoonlijk afscheid te nemen van iedereen waarvan ik dat zou willen doen. Maar ondertussen is het wel een drukte van belang hier in het Ronald McDonaldhuis. Ik voel me hier fijn en veilig en verlang niet naar mijn eigen huis. HIer is het goed. En de hele dag komen familie en vrienden langs. Of dat niet zwaar is vraagt men zich af, want veel mensen die langskomen weten dat ze me daarna nooit meer zullen zien. Nee, ik vind het niet zwaar, het is heel mooi om op deze manier heel bewust afscheid te kunnen nemen. En dat het verdrietig is vind ik niet erg, dat heeft ook iets moois en warms.

Ja, dat is óók internet: een persoonlijk en intiem verslag, geschreven door een voor mij en de meesten volstrekt onbekende man die kennelijk Mike heet. Mike laat aanstaande zaterdag euthanasie plegen omdat hij anders toch op een vreselijke manier doodgaat aan zijn maagkanker. Schokkend, onthutsend, ontluisterend, direct, snoeihard, felrealistisch en toch ook aangrijpend mooi. Noem deze man gerust een held. Instant meeleven met onbekenden is een raar iets. Tsja, een mooiere rol kun je een weblog waarschijnlijk niet toebedelen.