“ De datum hing al een tijdje in de lucht, maar nu is ie definitief. Aanstaande zaterdag rond 14:00 uur ruil ik het aardse in voor het eeuwige. Ik ben niet gelovig en mijn verstand zegt dat er na de dood niets meer is, maar stiekum hoop ik dat er wél meer is. In dat opzicht ben ik wel nieuwsgierig naar wat en waar ik zaterdagavond zal zijn. Zoals ik eerder al schreef heb ik geen tijd meer om persoonlijk afscheid te nemen van iedereen waarvan ik dat zou willen doen. Maar ondertussen is het wel een drukte van belang hier in het Ronald McDonaldhuis. Ik voel me hier fijn en veilig en verlang niet naar mijn eigen huis. HIer is het goed. En de hele dag komen familie en vrienden langs. Of dat niet zwaar is vraagt men zich af, want veel mensen die langskomen weten dat ze me daarna nooit meer zullen zien. Nee, ik vind het niet zwaar, het is heel mooi om op deze manier heel bewust afscheid te kunnen nemen. En dat het verdrietig is vind ik niet erg, dat heeft ook iets moois en warms.
Ja, dat is óók internet: een persoonlijk en intiem verslag, geschreven door een voor mij en de meesten volstrekt onbekende man die kennelijk Mike heet. Mike laat aanstaande zaterdag euthanasie plegen omdat hij anders toch op een vreselijke manier doodgaat aan zijn maagkanker. Schokkend, onthutsend, ontluisterend, direct, snoeihard, felrealistisch en toch ook aangrijpend mooi. Noem deze man gerust een held. Instant meeleven met onbekenden is een raar iets. Tsja, een mooiere rol kun je een weblog waarschijnlijk niet toebedelen.




Recente reacties