Zo wordt ook Boomsma’s vermeende homoseksualiteit op geniale wijze gebruikt voor meesterlijke zelfspot. In een scene van een heel hoofdstuk lang brengt Barnabas/Boomsma onder de douche een huishoudelijk artikel anaal in om tot de ontdekking te komen dat zulks nog niet eens zo vies voelt. Om vervolgens tot de verlichte ontdekking te komen dat wat er eenmaal ingaat als Gods woord bij een ouderling niet zomaar weer uitgaat, met alle hilarische taferelen van dien. Het zijn dit soort scenes, grappen, uitspraken en soms regelrechte rants die Relishow aangenaam leesvoer maken. Ondanks de soms wel erg opzichtige evangelische boodschap. 200 pagina’s is, zoals gezegd, wat aan de lange kant en zeker het eerste deel van het tweedelige werk lijdt erg onder traagheid en gezapigheid maar de herkenning van het mediawereldje, de ijdele televisiehoofden, het dichtgetikte christenwereldje en Boomsma zelf die er allemaal op scherpe, lachwekkende wijze van langs krijgen smaakt zeker naar meer. Lees de complete recensie op DeJaap >>>
Wie tijdens de laatste Zomergasten van dit seizoen al zappend in het gesprek tussen zomergast en gastheer was gevallen, had waarschijnlijk het idee gekregen in een late uitzending van Buitenhof of Ter Zake terecht te zijn gekomen. Althans, als het ging om Europa, Europa, Europa, Europa de Euro en Europa. Een zeg maar gerust Europese passie van Eurofiel en voormalig premier van België Guy Verhofstadt. Lees de Zomergasten-recensie op Nu.nl >>>
Soms leek alles te worden beleefd in een psychedelische trip. Uit het niets barstte Van Lieshout dan open met een energieke gedachte groter dan het bestaan zelf. Of een houtskooltekening van een kleine vijf meter lang dat live op de studiomuur werd opgehangen. Een zelfportret van de kunstenaar. Of beter gezegd een tweeluik van zelfportretten wat dan weer stills waren van zijn video, ook een zelfportret. De houtskooltekening is overigens te koop voor rond de 30.000 euro, maar dan krijgt u wel korting.
“Een Zomergasten-aflevering die begint met een fragment van grazende schapen, dat kan niet anders dan een omen zijn. Een omen voor een enorm middelmatige, genunaceerde, beheerste avond waarin door de Zomergast vakkundig om alle gevoeligheden wordt heengeluld. Dat klopt, zo is de conclusie na afloop van deze Zomergasten-aflevering met Al Jazeera en oud-NOS correspondent Step Vaessen als gast. En dan eindigt de avond in een soort van Volkskrant Magazine, maar dan op t.v. Met een fragment uit Saturday Night Fever als gaapopwekkende kers op de lauwe appelmoes.” Lees verder op DeJaap >>>
“Dat rare kale mannetje die in zijn lichtblauwe pak, met de knoopjes van zijn blouse tot op zijn navel opengeknoopt zoals het tegenwoordig elke postmoderne bohemien betaamt, met een knoeperd van een trouwring en die overdadige contemporaine verplichte moeilijke bril op een kruising tussen Liberace-light en advocaat Moszkowicz leek, was na drie fragmenten de held van alle Zomergasten. Een intens lieve, gevoelige maar vooral openhartige jongen. Een oud geworden kind dat weet hoe theater te maken en de kijker te pleasen maar met evenveel liefde in zijn ziel laat kijken. Zonder vrees, sans gene.”
Het bestaan van de Humanistische Omroep (tegenwoordig: Human) was u wellicht niet bekend. Net als alle andere kleine omroepen maakte deze omroep bejaardentelevisie en radio 5 uitzendingen in de randen van de nacht en op de vroege zondagmorgen. Maar sinds de komst van de nieuwe hoofdredacteur Marc Josten is daar verandering in gekomen. Ondanks het vooruitzicht op een genadedood in het nieuwe omroepbestel, zal Josten zijn ruime ervaring als onderzoeksjournalist bij KRO Reporter en als oprichter van het programma Profiel blijven inzetten om Human een humaner gezicht te geven. Het Filosofisch Kwintet, op zondagmorgen de vervanger van Buitenhof, met Clairy Polak en filosoof Ad Verbrugge is alvast de eerste poging de comateuze humanistische patiënt nieuw leven in te blazen. En met pakweg 330.000 kijkers is dat niet bepaald mislukt. Lees verder op DeJaap >>>
Door Joep Smaling – Met Bittere Bloemen trekt Jeroen Brouwers alle stijlregisters open. De schrijver die toch al zo bekend staat om zijn bloemrijke taalgebruik, blijkt zijn woordenarsenaal nog verder te hebben uitgebreid. Het relaas van de hopeloos verliefde maar broze oud-rechter, ex-politicus en schrijver Julius Hammer is opgetekend in zinnen die de Nederlandse taal tot in de verste uithoeken verkennen en oprekken. De oude Brouwers toont zijn literaire overwicht met zoveel swung dat hij soms uit de bocht vliegt. De magistraat in ruste Julius Hammer is oud, versleten en wankel. Hij veracht niet alleen zichzelf maar ook zijn omgeving. Voor de moderniteit, die hij niet kan en wil bijbenen, heeft hij geen goed woord over. Tegen zijn zin in heeft zijn dochter hem geparkeerd op een cruiseschip dat de Middellandse Zee bevaart, waar hij omgeven is door het gekrijs en gebrul van vakantievierend plebs. Daar geeft hij zich over aan bespiegelingen over de ouderdom, de dood en zijn plaats in de wereld. Verrassing: zijn oud-studente Pearlene, waarop Hammer jarenlang heimelijk verliefd is geweest, blijkt aan boord te werken. Voor de laatste keer ontstaat er wat beweging in zijn leven. Nog een keer jaagt Hammer een illusie na. Hij zoekt het onbereikbare met in zijn mond een nare smaak; ‘de wrangheid van een heel leven dat uiteindelijk is tegengevallen.’ Lees verder op DeJaap >>>
Debuterend schrijver James Worthy (30) heeft maar een obsessie: James Worthy. Vandaar ook dat de cover van zijn debuut, met de verrassende titel James Worthy, letterlijk vol staat met James Worthy. Het zal nu ook niemand meer verrassen dat de roman James Worthy, geschreven door James Worthy, vooral over James Worthy gaat. Dit klinkt als een recept voor het meest verschrikkelijke, zelfoverschatte, verminkte fröbelproza ooit, maar dat is het niet. James Worthy heeft namelijk een belangrijke reden om vol te zijn van zichzelf: hij kan echt grappig schrijven. Het is op zich al een knappe prestatie om ruim 180 pagina’s (wat overigens wel heel erg veel is, daarover later meer) over James Worthy te schrijven zonder dat dit de lezer uitdaagt met een cilinderblok van 1200 kilo naar huize Worthy te rijden en die zelfingenomen kop van Worthy in te slaan. Veel knapper is het dat Worthy pagina na pagina kan ouwehoeren over de meest puberale nonsens en elke drie zinnen zes keer het woord “neuken”, “sperma” en “James Worthy”, al dan niet met vermelding van het formaat van zijn pik, kwijt kan zonder dat het acnétrekkend vervelend wordt. Elke andere 30-jarige puber zou na tien pagina’s zijn vastgelopen in clichématig wannabe-gedrag, drie keer Kluun zeg maar, maar Worthy niet. Worthy is zo vol van zichzelf en heeft tegelijkertijd zo’n hekel aan alles, inclusief zichzelf, dat hij zijn vulgaire grootspraak op magistrale wijze over de top weet te trekken.
En dat houdt het luchtig en humoristisch. Lees verder op DeJaap >>>
Het boekenweekgeschenk van dit jaar, Kader Abdolahs De Kraai, wordt vrijwel unaniem bezeken door de literaire kritiek. Recensenten als Jeroen Vullings en Arjan Peters hebben problemen met de stijl, vormelementen of de (on)geloofwaardigheid van het geschetste ‘multicultisprookje’. De meeste kritiek is onterecht. Vorm en inhoud hangen nauw samen en een weeïg sprookje is het evenmin. Daarvoor schuurt er te veel. De Kraai is het verhaal van de Perzische vluchteling Refiq Foad die onderdak vindt in Nederland en daar handelaar wordt in afgekeurde koffie. Hij doet dat laatste puur voor het geld, want hij beschouwt zichzelf als schrijver. Hij wil het land waar hij per toeval terechtgekomen is – mensensmokkelaars rekenden het laagste tarief voor bestemming Nederland – leren kennen via de taal en literatuur. Foad is geen cynisch personage. Hij vindt veel mooi, prachtig en fantastisch, raakt in vervoering van een bos wapperend haar en wordt extatisch van een simpele handaanraking. Alleen de politieke situatie in Iran kan hij niet uitstaan. De sjah, later de geestelijke revolutionairen; hun politieke belangen zijn onverenigbaar met Foads communistische wereldbeeld. Hij vertrekt. Lees verder op DeJaap >>>
Het gebeurde gisteren. Zomaar opeens gleed ik in een diepe coma. Het laatste wat ik zag was de houten kralenketting van Jeroen Pauw. Toen ik wakker werd, begon de herhaling van Pauw & Witteman. Ik weet niet wat de plotselinge coma veroorzaakte: het feit dat er wederom stokoude gasten aan de tafel van Pauw & Witteman zaten, op Diederik Samsom na maar die is dan weer van de PvdA, of omdat ik een volstrekt niet nieuwswaardig en bovendien postuum cliché-item over het Boekenbal voor mijn kiezen kreeg. Nu vraag ik me af of ik de coma had kunnen voorkomen. Het begon tenslotte zo mooi: een dagelijkse talkshow, geleid door twee scherpe en ervaren journalisten, die goede, kritische vragen stellen. In een ongedwongen sfeer. Niet te stijf, open en toegankelijk, amusant en vaak luchtig, maar toch niet oppervlakkig en met gasten die er toe doen. Actuele gasten: politici die zich verantwoorden, personen uit het nieuws die duiding geven of, godbetert, topsporters (daar houden bijna alle Nederlanders van, sporters). Lees verder op Zappen.blog.nl >>>
Vaak wordt gezegd dat wij, met wij bedoel ik de hoogopgeleide, keurige, meestal blanke Nederlanders, niet moeten neerkijken op volk dat het minder heeft getroffen. Qua IQ, qua opleiding, qua werk, qua lifestyle. Dit volk is vaak schoonmaker, poepschepper, bodemcosmeticaspecialist, pleereiniger, fabrieksmedewerker, kapper, werkzaam in de horeca of productiemedewerker bij Eyeworks. Werk dat wij als hoogopgeleiden niet willen doen maar dat toch moet gebeuren. Sinds het succesvolle programma Dames in de Dop weten we dat dit ook geldt voor woonwagenkampbewoners, psychiatrisch patiënten, asocontainerbewoners en zij die bewust of onbewust aan de zelfkant van de samenleving leven. Deze mensen verdienen ons respect: zij fungeren als ideaal kanonnenvoer voor extreme narcistische leedvermaakprogramma’s als Dames in de Dop, Wie is de Slimste, Secret Story/Big Brother/De Bus/De Gouden Kooi, Take Me Out, Gooische Meiden, Oh Oh Cherso, All You Need is Love, Boer Zoekt Vrouw, Lingo of één van die talloze andere programma’s waarin kanslozen zich geheel vrijwillig laten vernederen tot vermaak van ons boven hen gestelden. Lees verder op Zappen.blog >>>
Natuurlijk is het zo dat Jeroen van Koningsbrugge de lach aan zijn kont heeft hangen. Als hij zijn wenkbrauw optrekt: lachen. Spreekt hij een zin in een willekeurig accent uit: lachen. Peutert hij in zijn neus: lachen. Zelfs als hij voortdurend hinder ondervind van een aan ernstige overexposure lijdende Linda de Mol en een lachband die sinds bindende Europese afspraken over mensenrechten toch echt verboden zou moeten zijn is het bij Jeroen van Koningsbrugge nog altijd: lachen. Van Koningsbrugge is Latijn voor “talent is zeldzaam”. Lees verder op Zappen.blog.nl >>>
Big Brother begon met een kakofonie aan gedram over de ultieme slechtheid van dit programma. Psychologen en ander geteisem buitelden over elkaar heen om te kunnen concluderen dat de moraal in Nederland definitief failliet was. En uiteraard keek niemand naar Big Brother. Uiteindelijk wist heel Nederland dat ene Bart Big Brother had gewonnen en riep men massaal “laat je niet gek makuh!” en “even lekker knuffeluh!”. Big Brother was een succes. SBS6 kwam vervolgens met een ghettobus vol schizofrenen en een schreeuwende Joegoslaaf die Sjekkie heette. Niemand keek er naar want dit concept was “passé”. Ene Jop, ooit veroordeeld voor mishandeling tijdens het uitgaan, zong het nummer “een bossie, een bossie, een bossie rode rozen” wat een hit werd. Heel Nederland kende Job en zong het liedje spontaan mee. Lees verder op Zappen.blog.nl >>>
Gezien: blonde vrouw, type bijna miss-Nederland, volgens eigen zeggen “een levensgenieter” die zich omkleedde, haar B-cup tieten als uithangbord voor de lieve vrede schaamteloos toonde, en vervolgens een klein zwart glitterjurkje tot net onder haar billen aantrok. Gezien: blonde vrouw, met fikse zwarte randen oogmakeup, die zich omkleedde. Volgens eigen zeggen “een echt feestbeest die er gewoon voor gaat”. Haar D-cup leek een uithangbord voor een skihut in Salou waar de Breezers alleen voor vrouwen gratis zijn. Zij trok een klein zwart glitterjurkje met decolleté tot aan haar navel aan. Gezien: hippe jongeman, type bartype, ziet er volgens eigen woorden “graag goed uit voor het werk als bartype en natuurlijk voor de vrouwtjes”, die zich omkleedde. Aan zijn linkerpols droeg hij een zwartlederen polsbandje waarvan de functie tot nu toe onduidelijk is. De hippe jongeman kleedde zich niet om maar alleen uit. Alhoewel, het zonder T-shirt rondlopen blijkt ook een vorm van klederdracht te zijn. Lees verder op Zappen.blog >>>
Prestigieus en vooral risicovol projectje van Net5: voor hun nieuwe format Secret Story was zóveel geld nodig dat ze twee van de vier geprogrammeerde series hebben moeten schrappen. Het budget zit kortom helemaal in deze nieuwe dertien weken durende real life soap die Big Brother en De Gouden Kooi moet gaan overtreffen. En omdat Secret Story in het buitenland ook een enorm succes was, gaat het hier ook lukken, is de gedachte. Ja, dat hebben we eerder gehoord. Zo zou CQC ook een instant succes zijn omdat het al in 320 landen een succes is. Dat hebben we geweten. Dat het budget is opgegaan aan de villa in Portugal waar vijftien IQ-loze semi-psychoten, potentiële Oh Oh Cherso II-deelnemers, randdebielen, narcistische ghettotokkies en andere typische SBS-kijkers, werd wel duidelijk tijdens de openingsshow afgelopen zondagavond. Zelden zag Nederland zo’n slecht programma. Alles wat mis kon gaan ging mis: de presentatie was van zulk tenenkrommend slecht niveau dat zelfs De Zomer Draait Door er briljant bij leek. De autocueteksten waren duidelijk geschreven door een groep eerstejaars hbo-scholieren, de techniek en regie was volledig wegbezuinigd waardoor men een beroep heeft moeten doen op amateur tv-makers en de schakeling met de bewoners in Portugal was waarschijnlijk sneller en beter gegaan met rooksingnalen of twee blikjes aan een touwtje. Dat is op zich al erg, maar deze show was dus niet live. Ook al leek dat wel zo: om de twintig seconden vielen er pijnlijke stiltes, maakten de presentatoren half verstaanbare Seth Gaaikema-grapjes en ging er iets mis met de techniek. Bij een liveshow doe je daar niets aan, maar het voordeel van een opgenomen programma is dat je de fouten er uit kunt monteren. Maar kennelijk is ook die laatste Avid-montageset bij Net5 verkocht op Marktplaats.nl om de laaste restjes Secret Story te kunnen bijlappen want de hele opname leek zo de buis te zijn opgeslingerd, inclusief amateuristich margegepruts. Alsof ze bij Net5 nog nooit van een eindredacteur hebben gehoord. Lees verder op DeJaap >>>
Gewaagd idee voor de laatste uitzending van dit seizoen 24 uur met: kijkcijferkoning en privacyschender Albert Verlinde 24 uur bij Wilfried de Jong op de divan leggen en kijken of Verlinde zelf een beetje aan zijn privacy hecht. Het resultaat was een aflevering die als schoolvoorbeeld kan dienen voor psychoanalytici. Sigmund Freud is niet dood, hij heet Wilfried de Jong. Misschien was het Verlinde’s onvermogen om tegemoet te komen aan de eis van De Jong om een ethisch standpunt in te nemen over de privacy en de intimiteit, die eigenlijk dagelijks wordt geschonden door RTL Boulevard. Dat ethische standpunt kon en wilde Verlinde niet innemen: wel nam hij onmiddelijk een standpunt in toen het ging om de BNN afluisteraffaire. Ja, daar was de grens bereikt, want iemand in zijn persoonlijke sfeer treffen, dat zou hij, deugdzaam mens Albert Verlinde, dus nooit doen, jokkebrokte de koene ridder. Lees verder op Zappen.blog.nl >>>
Door Rob Nijman – Albert Frederick Arthur George, His Royal Highness the Duke of York, heeft een splaakgebleb. En dat is lastig, want Albert Frederick Arthur George, His Royal Highness the Duke of York (hierna: Bertie) heeft een oudere broer die liever vrouwen doet dan landen regeert en daarom vriendelijk voor de kroon van vader George V bedankt. Hetgeen Bertie op termijn effectief doch bijzonder ongewenst tot King George VI zal maken. Een koning van het destijds immense Britse Rijk ten tijde van de opkomst van radiotechnologie, die zijn volk niet coherent toe kan spreken, heeft een probleem als dat volk van haar leiders niet langer door scherpe schrijvers geschreven geschriften wenst, maar vloeiend gesproken radiotoespraken eist. Terwijl het land ook nog eens op voet van oorlog staat met een natie die een aantal decennia eerder al voor zoveel ellende zorgde. Bertie, jongen, er zijn er om minder gek geworden. Lees verder op DeJaap >>>
Het is wellicht al te gortig om op basis van twee uitzendingen al een oordeel te vormen over The Daily Show: Nederlandse Editie (geef die jongens de tijd) maar aangezien er slechts 12 afleveringen worden geproduceerd, kun je als recensent niet vroeg genoeg beginnen. Het is tenslotte ook niet een béétje pretentieus om een gigantisch populair Amerikaans format, met een hoogstwaarschijnlijk navenant budget, om te vormen naar een succesvol Hollands format. Dat succesvolle zit er voorlopig niet in, (nogmaals: geeft ze wat tijd), maar potentie heeft The Daily Show: Nederlandse Editie zeker. Ondanks de zichtbare beperkingen door het zuinige budget slaagde Jan Jaap van der Wal er in de eerste aflevering wel in de gevreesde Hollandse moraliserende predikerstoon achter zich te laten om zich, zichtbaar ongemakkelijk, op de rol van nightshow anchor te storten. Inclusief stropdas, een barrage van doorgaans slechte grappen en een redelijk geslaagde poging de actualiteit in de vaak te flauwe humor te betrekken. Lees verder op Zappen.blog.nl >>>
Door Pierre Oitmann – “Oh buurman, wat doet u nu?” – Met deze woorden maakte Tatjana Šimić zich in 1986 onsterfelijk. Het hooggeblondeerde Kroatische fotomodel kirde er gewillig op los in de eerste Flodder-fillm van pulpcineast Dick Maas en deed terstond het levenswerk van Aletta Jacobs en Cisca Dresselhuys teniet. Midden jaren negentig wist de rondborstige import-BN’er een miljoen softpornografische kalenders te slijten bij de aankoop van drie kratten pils. Ze weet dus wel hoe ze mannen moet behagen. Vice versa blijkt onmogelijk, getuige de eerste aflevering van Wie Kiest Tatjana?, op RTL4. Sinds haar filmdebuut is Tatjana één van de meest begeerde vrouwen van Nederland. Zo sierde ze maarliefst twaalf keer de glimmende binnenpagina’s van de Nederlandse Playboy. Minder memorabel was haar zangcarrière, hoewel Tatjana tussen 1988 en 2008 toch nog zes keer de Top 40 wist te bereiken en eenmaal zelfs de top 10 (in duet met Gerard Joling). Ook internationaal zaaide de zaadvragende zangeres uit Zagreb succes. Zo werd de door Mike Stock en Matt Aitken geproduceerde single Santa Maria prompt een hit in Groot-Brittannië en Japan. Lees verder op DeJaap >>>
Recente reacties