Presentator Jelle Brandt Corstius is echter geen jongen van de gevatte kritiek op zijn gast of analyses met politieke diepgang. Hij is meer van de guitige ironie, de Louis Theroux-polderversie. Hij maakte speelse grapjes (“heet dat dorp in Brabant alleen zo tijdens carnaval? Zitten er in die SP-kaderklasjes dan ook lassers?”) of wees zijn gast op opmerkelijke details die anders niemand waren opgevallen (“er komen nauwelijks vrouwen in je fragmenten voor”). In zijn haast ontroerende onschuld zocht hij naar persoonlijk maar opvallend klein geluk en verdriet. Maar op een gedeelde smart met hernia’s en gebroken ruggenwervels na, waren de vragen naar compacte emoties in het persoonlijk leven van Marijnissen bijlange na niet voldoende om de door politieke werkelijkheid gepokte en gemazelde Zomergast van zijn discours te laten afwijken. Het werd vermoeiend om elk fragment weer te zien stranden op een ideologisch pleidooi over het verheffen van het volk door de kunsten of de enige ware en goede manier van onderwijs die de SP voorstaat. Het was een politieke boodschap die iedere kijker inmiddels wel kan dromen. Maar Brandt Corstius was er niet de gastheer naar de politicus met de no-nonsense arbeidersmentaliteit radicaal een andere weg te wijzen. Regelmatig bleek de Zomergasten-presentator dan ook niet meer dan een aankondiger van fragmenten. Een simpele omroeper, niet eens een veredelde.
Vanmiddag in de Vprogids, vanavond in NRC Handelsblad maar nu al online: de Zomergasten-gasten van 2010. Mede mogelijk gemaakt door Herman Roggeveen van Zappen.blog.nl. De gasten van dit jaar zijn wellicht niet al te spetterend qua inhoud maar wel zo populair. Wellicht dat de Zomergasten-redactie dit jaar wat meer naar de kijkcijfers kijkt en met deze namen hoopt wat extra kijkers binnen te harken. Een echte international als Carice van Houten zit er dit jaar niet bij, alhoewel er wel een semi-internationale gast bij zit. Verder gaan we zien: een politicus, een schrijver, een actrice, een cabaretier en een nichtenicoon. Niet noodzakelijk in die volgorde. De eerste aflevering van de 23ste Zomergasten-editie, gepresenteerd door Jelle Brandt Corstius, is te zien op 25 juli. Uiteraard doe ik dit jaar weer elke maandag de Zomergastenrecensie op Nu.nl. Zomergasten-namen na de lees verder.
Lieve Heer, ik bid tot u met een nogal precaire maar dringende kwestie. Het gaat om uw twee lammeren Knevel en Van den Brink. In uw almachtige voorzienigheid heeft u besloten deze spruit en asperge zendtijd te geven om het veelbekeken Pauw & Witteman te vervangen. Nou wilde ik dus vragen, en leid mij nou niet in verzoeking, kunt u het niet eens een keer flink laten bliksemen in de Knevel en Van den Brink studio, of een paar oud testamentische plagen sturen? Een engel met een vlammend zwaard is ook goed. Als ze maar ophouden met hun talkshow. Want ziet u: elke avond kijken er meer dan 900.000 mensen naar Knevel en Van den Brink. Soms zelf meer dan een miljoen. Nee, dat is verdomme geen kattepis, Heer. Wat u zegt. Dat zijn net zoveel kijkers als Pauw & Witteman normaal toucheren. Van deze cijfers worden heel wat EO’ers ontzettend warm en blij in hun hartje. In het EO-gebouw is het nu elke dag Pinksteren, als u begrijpt wat ik bedoel. Maar goed, waar het dus om gaat: die kijkcijfers zijn allemaal leuk en aardig enzo, maar die Knevel en Van den Brink doen dus niets anders dan elke avond weer God, Jezus en de Bijbel naar binnen en in de hoofdjes van onwetende kijkers smokkelen. Dan zegt u natuurlijk “Krek mijn zoon, het is ook de motherfucking EO!”, maar dan wil ik graag zeggen: “Ja, maar dat is dus misbruik maken van vertrouwen. De EO zou eigenlijk een talkshow moeten leveren maar misbruikt nu deze mogelijkheid om de bij dit tijdslot behorende volksmassa’s stiekem keer op keer met hun neus op de Bijbel te drukken.” Dat zou ik dan dus zeggen Heer, en nu heb ik het alvast gezegd (maar dat wist u natuurlijk al, wat ik ging zeggen, haha).
Zo, er is maar één echte Bert Brussen en dat ben ik. Het team van webloggende nep-Bert Brussens die mijn weblog tijdens mijn vijf dagende durende verblijf in een door belastingbetalers bekostigde villa, gebouwd op een bebost landgoed van zeven hectare diep in het hart van de Nederlandsche bollenstreek, hebben gevuld, worden bij dezen hartelijk en voor eeuwig bedankt. Ik denk dat ik voor velen spreek als ik zeg dat gans de natie getuige was van het aantreden der nieuwe generatie webloggers: kritisch, scherp, gevat, ondogmatisch en immer bij de pinken. Gaarne twee minuten stilte voor de heren Jansen, Nijman en Hulstein, opdat wij allen nooit vergeten hoeveel deze helden voor ons hebben betekend. Opdat zij mogen dienen als voorbeeld voor honderd miljoen miljard journalistiekscholieren. Amen.
Daar ontsnapte Nederland toch maar op het nippertje aan een ramp: het scheelde weinig of 4 mei 2010 was veranderd in 30 april 2009. Gelukkig bleek de schreeuwende gek op de Dam niets meer dan dat en was er behalve paniek en botbreuken weinig aan de hand. Jammer wel dat de televisiestations dat niet doorhadden en stug vol bleven houden dat er echt Iets Heel Belangrijks Was Gebeurd.Dat zal dan wel de nasleep van 30 april 2009 zijn. Uit angst weer verrast te worden door ongekend onheil van Bijbelse proporties werden direct nadat het volk op de Dam zich vier seconden lang in beweging had gezet alle noodscenario’s uit de kast getrokken en veranderden in ieder geval de publieke zenders in officiële rampenzenders.
“ – De komst van Arnon Grunberg is geweldig, maar hij heeft maar weinig woorden (vandaag, althans, wellicht dus ook elke keer).
- Aaf BC is van een lager niveau, en weer ver, ver, ver, ver, ver, ver, ver, ver daaronder komen we bij de heer Giphart uit.
- Gelukkig is Gummbah er niet uitgeflikkerd.
- Ik verwacht binnenkort 23736 ingezonden jank- of jubelbrieven van lezers door den lande.
- Bert Wagendorp heeft nog steeds drie dagen een column. Zijn columns zijn niet slecht hoor, maar ook niet zo geniaal. Gelukkig zit er geen commentbox onder Berts columns.
- Obama op de voorpagina is natuurlijk uiterst Joopig.
- Ingmar Heytze schrijft nog steeds de sportcolumn, wat mij veel verdriet doet.
- Ten slotte valt het mij op dat de krant altijd achter loopt met het nieuws ten opzichte van dat drommelse internet.
Aldus commenter Sjaak over het tabloid Volkskrant. Op twitter is het trouwens verboden kritiek te leveren op deze tabloid. Daar dient u de Volkskrant als nationaal knuffelicoon te beschouwen. Een soort Martin Bril in tabloidvorm zeg maar.
Meester Frank Visser, zoals hij is er maar één. Ruzie om coniferen, blaffende honden die niet blaffen, gebroken vishengels, gesteggel over het recht van overpad…meester Frank Visser komt, ziet en overwint. Dat is zijn uitspraak, daar moet u het mee doen. Gotham City heeft de schijnwerper, smal Nederland heeft De Rijdende Rechter. Alles aan Meester Frank Visser is rechter: zijn zeventiendelige pak, zijn Plasterk-hoed, zijn gedistingeerde snor, zijn strenge doch rechvaardige blik, het bescheiden maar robuuste NCRV-montuur van zijn bril. Meester Frank is rechter zoals rechters horen te zijn. Wijze senior in waxjas, vergezeld door labrador, wandelt fluitend over de erfafscheding van boze buren.
Lees verder op 925.nl >>>
Door Joep Smaling – Met Revolutionary Road toonde Amerikaans auteur Richard Yates (1926 – 1992) al aan dat hij een meester is in het genadeloos beschrijven van alles wat pijnlijk is. In tegenstelling tot generatiegenoot Kurt Vonnegut (o.a. Slaughterhouse Five) aan wie Yates Cold Spring Harbor heeft opgedragen, richt hij zijn pijlen op het kleinburgerlijke leed. Zijn personages zijn zo goed als altijd modale Amerikanen die vastzitten in een onbevredigend bestaan.
Lees verder op DeJaap.nl >>>
Donderdagavond was het PvdA-feestje bij Pauw & Witteman. Met maarliefst drie man sterk mocht de PvdA propaganda komen voeren zonder ook maar één kritische vraag of zonder dat de PvdA een strobreed in de weg werd gelegd. Een linkse uitzending voor en door de linkse kerk (“zie je wel!”). Dat was althans de kritiek voor, na en tijdens de uitzending. Herman Meijer, eindredacteur van Pauw & Witteman, wil het een en ander best even uitleggen:
Lees verder op 925.nl >>>
Onlangs werd uw favoriete (briljante, geweldige, gezaghebbende, charismatische, aantrekkelijke, godlike, lustopwekkende, etc.) televisierecensent gebeld door een journaliste van Het Parool. Of ik een mening had over Clairy Polak en of ik wilde vertellen hoe links ze is. Een mening over Polak had ik wel, maar niet dat ze zo links is. Toegeven op het internet dat ik Polak niet links vind is zo ongeveer zelfmoord plegen. Op het internet geldt namelijk maar één regel en dat is: de linkse kerk beheerst de publieke omroep en Clairy Polak is voorganger, koster en diaken van de linkse kerk. Wie het daar niet mee eens is, is ook van de linkse kerk en heeft oogkleppen op, zoiets.
Me toch maar even gewaagd aan Van Muiswinkel’s Van Zon op Zaterdag (zaterdag, 21:25 uur, Ned1). Aangezien de kijkcijfers in een week tijd met 200.000 stuks zijn gekelderd is het analyseren van dit Vara-zaterdagavondprogramma de moeite vast wel waard. Bovendien schijnt het enorm beledigend en kwetsend te zijn voor de rechtse medemens. Dat is altijd leuk, programma’s die beledigend en kwetsend zijn.
De boys van Flabber hadden het voor elkaar: het Nederlands Filmfonds en het Cobo-fonds kregen ze zo gek het lieve sommetje van 150.000 euro te doneren voor de productie van Team Borsthaar The Motion Picture: Borsthaar Royale. Mooi werk, eindelijk eens iets goeds voor mijn belastingcenten, dacht ik toen nog. Maar dat het zo mooi zou worden, nee, daar had ik nog geeneens van kunnen dromen. Borsthaar Royaleoverweldigt namelijk al vanaf de allereerste frame. Alsof je met een schok wordt meegezogen in de hypercultuur van de enigmatische antihelden Jean-Jacques Applequebacque (gespeeld door Janus) en Jean-Luc Barbatrucque (gespeeld door Paulo). Borsthaar Royale verveelt geen seconde en laat Avatar zelfs verbleken als het gaat om briljante 3D-effecten en slimme CGI. Na het zien van Borsthaar Royale weet je het zeker: de nieuwe Stanley Kubrick komt uit Nederland en heet Flabber.nl. Borsthaar Royale krijgt van mij 1267 sterren op Bert’s Moviemeter.
De Ombudsman is terug. Alleen die naam al, “Ombudsman”, doet denken aan de jaren ’70. Geeft niks, want the return of the Ombudsman is een ideetje van de Vara, en de Vara wil zich graag véél progressiever profileren. “Verschillig zijn”, noemen ze dat bij de Vara, en dat betekent krampachtig de verzuiling in stand houden, Limburgers onrendabel noemen en net doen alsof we sinds de jaren zeventig geen meter meer zijn opgeschoten. Vara is waarschijnlijk Latijn voor ‘iedereen is babyboomer‘. De nieuwe verschillige Ombudsman heet Pieter Hilhorst en in een interview heeft Hilhorst al laten weten Marcel van Dam als zijn ‘voorbeeld’ te zien. Dat betekent dus snel een nieuwe Exota-affaire zoeken en een kapitale villa op de Veluwe kopen, zou je dan denken. Je bent verschillig of je bent het niet. Graaisocialisme sterft nooit net als Vara-programmamakers die kritiek standaard honend weglachen.
Er liep weer eens iemand weg uit een live-programma. Nova College Tour was het programma waaruit dit keer een boze kunstenaar wegliep. De uitzending ging nota bene over de vrijheid van meningsuiting. Maar je kunt het die kunstenaar nauwelijks kwalijk nemen: weglopen uit live-programma’s is booming business voor mensen met behoefte aan aandacht of personal branders. De wereldvreemde moslimextremistische advocaat die wegliep bij een live-uitzending van Pauw & Witteman omdat Jeroen Pauw flauw deed over het koddige mutsje op het bebaarde hoofd van de wereldvreemde advocaat heeft natuurlijk de toon gezet. We zullen dit jaar zien dat mensen massaal uit live-programma’s gaan weglopen. Ik durf zelfs de voorspelling aan dat in het eerste kwartaal van 2010 nog iemand zal weglopen uit een uitzending van De Wereld Draait Door. Ik zeg niet dat dit Theo Maassen zal zijn, en ook zeker niet dat dit Yvon Jaspers zal zijn, maar gezien hun persoonlijkheidsstructuur zou dat dus heel goed kunnen.
Door Joep Smaling – ‘Waarom luisteren jullie naar mij? Ken ik jullie, kennen jullie mij?’ Het zijn de openingswoorden van Boris Yelnikoff (gespeeld door Larry David) in Woody Allens tweeënveertigste film Whatever Works. Hij richt zich met die woorden rechtstreeks tot het publiek, de kijkers, de mensen in de bioscoop die popcorn eten. Een terechte vraag. Waarom luisteren we naar hem? Yelnikoff is een Allen personage pur sang: cynisch, welbespraakt en hyperneurotisch. Deze vijftigjarige Nobelprijskandidaat heeft zich na een carrière als fysicus teruggetrokken uit de wereld van de academia. Hij is een zelfverklaard genie, omringd door idioten en mentale dwergen. Er is niemand die zijn intellect kan evenaren. Hij loopt mank dankzij een gefaalde zelfmoordpoging, want het zonnetje in huis is hij niet. Hij haat het leven, de verschrikkelijke domheid van het menselijke ras die maar al te vaak leidt tot ontstellende wreedheid. Nee, Yelnikoff is allesbehalve een man van illusies. Het enige wat er toe doet is een beetje tevreden raken in deze ‘cruel dog-eat-dog pointless black chaos’ die het leven is. Met welk middel dan ook: ‘whatever works’ dus.
Het succes blijft lectuurscribent Kluun toelachen: van zijn boekje Komt een vrouw bij de dokter zijn inmiddels meer dan één miljoen exemplaren verkocht en ook de door Reinout Oerlemans geregisseerde filmversie van zijn kip met gouden eitjes lijkt succesvol te zijn. Maar onder de nationale filmrecensenten zijn de meningen over Komt Een Vrouw Bij De Dokter verdeeld. Opvallend is dat vooral de wat linksere media een stuk negatiever over deze film zijn dan de rechtse vakbroeders. Een overzichtje.
Gratis OV-blad Sp!ts vindt de film “geslaagd”. Recensent Willem Schouten: “De scepsis kan overboord worden gegooid: tv-producent, presentator en voormalig acteur Reinout Oerlemans kan óók films maken. Zijn debuut Komt Een Vrouw Bij De Dokter – dat roemruchte verhaal over een man die zich verliest in overspel als zijn vrouw kanker krijgt – overtuigt op veel fronten. […] deze verfilming is geslaagd. Oerlemans heeft flair, haalt het beste uit zijn acteurs en leverde een debuut af dat barst van het zelfvertrouwen.”
In het treinfoldertje Metro is verslaggeefster Merike Woning (de enige vrouwelijke recensent uit dit rijtje) zó enthousiast over de film dat de superlatieven gewoon niet meer aan te slepen zijn: “Oerlemans pakte het boek bij de kladden en trok alles uit de kast om er een visueel spektakel van te maken. Geweldige acteurs, mooi camerawerk, opzwepende muziek en een goed scenario.”
Omdat er nogal veel Google-hits binnenkomen op de googletermen “Marcel van Dam De onrendabelen recensie” en er niet alleen op mijn site veel interessants over deze drammerige landhuisbezitter en zijn documentaire over sneue werkweigerende Limburgers valt te vinden hier een handig overzichtje: Lees eerst dit, dan dit, dan dit en dan dit. Daarna kunt u altijd nog naar Joop voor wat sektarische lofuitingen onder een censuurbewind. Glaasje Exota iemand?
Nipkowschijven, gouden ringen, Talent Awards, Oscars, juryprijzen… Het briljante TROS-programma Ik Vertrek is in de vier jaar dat het bestaat nog geeneens genomineerd voor zo’n prijs. Wat een schande is. Ik Vertrek is namelijk een zeldzame parel op de televisie en ook nog eens crossmediaal zoals het hoort. Ondanks het feit dat wekelijks anderhalf miljoen mensen naar Ik Vertrek kijken, leg ik toch nog even uit waar het over gaat: in Ik Vertrek worden mensen gevolgd die uit Nederland vertrekken (hence the title) om zich permanent in een buitenland (bij voorkeur een land met een moeilijk te leren taal) te gaan vestigen. Meestal denken ze daar rijk en gelukkig te worden door het opstarten van een camping of Bed & Breakfast.
Afgelopen zondag ging KRO’s Profiel over Theo van Gogh. Vrienden, familieleden en nabestaanden van de cineast en beroepsprovocateur spraken zich uit over Van Gogh’s heftige onvoorspelbare querulantengedrag en de vele ruzies die hij maakte. Fans van Van Gogh, zeker die uit de uiterst rechtse islamofobe hoek, noemen het lijkenpisserij maar Coen Verbraak is er met deze Profiel juist in geslaagd een integer en menselijk portret van Van Gogh neer te zetten. Thomas Ross, Doesjka van Hoogdalem, Renee Fokker, Jeroen Henneman, Maarten van Rossem, Gijs van de Westelaken, de zusjes Van Gogh: allen deden ze op het eerste gehoor negatieve uitspraken over de voor velen held van het vrije woord. Ross noemde hem iemand “met een duivel in zich”, Henneman citeerde met instemming een stuk van Remco Campert uit de Volkskrant, geschreven een dag na de moord, waarin Campert schrijft dat iemand die ernstige antisemitische dingen zegt geen held genoemd mag worden en de zusjes Van Gogh verhaalden over de immer moeilijke kleine Theo die “als baby al lastig was”.
Lees verder op 925.nl >>>
