Bert Brussen » Recensie

Recensie: ‘Relishow’ van Arie Boomsma

Bert Brussen — Thu, 27 Oct 2011 13:13:14 +0000

Zo wordt ook Boomsma’s vermeende homoseksualiteit op geniale wijze gebruikt voor meesterlijke zelfspot. In een scene van een heel hoofdstuk lang brengt Barnabas/Boomsma onder de douche een huishoudelijk artikel anaal in om tot de ontdekking te komen dat zulks nog niet eens zo vies voelt. Om vervolgens tot de verlichte ontdekking te komen dat wat er eenmaal ingaat als Gods woord bij een ouderling niet zomaar weer uitgaat, met alle hilarische taferelen van dien. Het zijn dit soort scenes, grappen, uitspraken en soms regelrechte rants die Relishow aangenaam leesvoer maken. Ondanks de soms wel erg opzichtige evangelische boodschap. 200 pagina’s is, zoals gezegd, wat aan de lange kant en zeker het eerste deel van het tweedelige werk lijdt erg onder traagheid en gezapigheid maar de herkenning van het mediawereldje, de ijdele televisiehoofden, het dichtgetikte christenwereldje en Boomsma zelf die er allemaal op scherpe, lachwekkende wijze van langs krijgen smaakt zeker naar meer. Lees de complete recensie op DeJaap >>>

Zomergasten-recensie: Guy Verhofstadt

Bert Brussen — Mon, 29 Aug 2011 09:00:57 +0000

Wie tijdens de laatste Zomergasten van dit seizoen al zappend in het gesprek tussen zomergast en gastheer was gevallen, had waarschijnlijk het idee gekregen in een late uitzending van Buitenhof of Ter Zake terecht te zijn gekomen. Althans, als het ging om Europa, Europa, Europa, Europa de Euro en Europa. Een zeg maar gerust Europese passie van Eurofiel en voormalig premier van België Guy Verhofstadt. Lees de Zomergasten-recensie op Nu.nl >>>

Zomergasten-recensie: Erik van Lieshout

Bert Brussen — Mon, 22 Aug 2011 08:00:27 +0000

Soms leek alles te worden beleefd in een psychedelische trip. Uit het niets barstte Van Lieshout dan open met een energieke gedachte groter dan het bestaan zelf. Of een houtskooltekening van een kleine vijf meter lang dat live op de studiomuur werd opgehangen. Een zelfportret van de kunstenaar. Of beter gezegd een tweeluik van zelfportretten wat dan weer stills waren van zijn video, ook een zelfportret. De houtskooltekening is overigens te koop voor rond de 30.000 euro, maar dan krijgt u wel korting.

Lees de recensie op Nu.nl >>>

Zomergasten-Recensie: Step Vaessen

Bert Brussen — Mon, 08 Aug 2011 09:00:31 +0000

“Een Zomergasten-aflevering die begint met een fragment van grazende schapen, dat kan niet anders dan een omen zijn. Een omen voor een enorm middelmatige, genunaceerde, beheerste avond waarin door de Zomergast vakkundig om alle gevoeligheden wordt heengeluld. Dat klopt, zo is de conclusie na afloop van deze Zomergasten-aflevering met Al Jazeera en oud-NOS correspondent Step Vaessen als gast. En dan eindigt de avond in een soort van Volkskrant Magazine, maar dan op t.v. Met een fragment uit Saturday Night Fever als gaapopwekkende kers op de lauwe appelmoes.” Lees verder op DeJaap >>>

Zomergasten-recensie: Dick Swaab

Bert Brussen — Mon, 01 Aug 2011 07:00:31 +0000

Lees verder op DeJaap >>>

Zomergasten-recensie: Marc-Marie Huijbregts

Bert Brussen — Mon, 25 Jul 2011 07:00:19 +0000

“Dat rare kale mannetje die in zijn lichtblauwe pak, met de knoopjes van zijn blouse tot op zijn navel opengeknoopt zoals het tegenwoordig elke postmoderne bohemien betaamt, met een knoeperd van een trouwring en die overdadige contemporaine verplichte moeilijke bril op een kruising tussen Liberace-light en advocaat Moszkowicz leek, was na drie fragmenten de held van alle Zomergasten. Een intens lieve, gevoelige maar vooral openhartige jongen. Een oud geworden kind dat weet hoe theater te maken en de kijker te pleasen maar met evenveel liefde in zijn ziel laat kijken. Zonder vrees, sans gene.”

Lees de volledige Zomergasten-recensie op Nu.nl >>>

Recensie: Filosofisch Kwintet

Bert Brussen — Mon, 20 Jun 2011 14:18:07 +0000

Het bestaan van de Humanistische Omroep (tegenwoordig: Human) was u wellicht niet bekend. Net als alle andere kleine omroepen maakte deze omroep bejaardentelevisie en radio 5 uitzendingen in de randen van de nacht en op de vroege zondagmorgen. Maar sinds de komst van de nieuwe hoofdredacteur Marc Josten is daar verandering in gekomen. Ondanks het vooruitzicht op een genadedood in het nieuwe omroepbestel, zal Josten zijn ruime ervaring als onderzoeksjournalist bij KRO Reporter en als oprichter van het programma Profiel blijven inzetten om Human een humaner gezicht te geven. Het Filosofisch Kwintet, op zondagmorgen de vervanger van Buitenhof, met Clairy Polak en filosoof Ad Verbrugge is alvast de eerste poging de comateuze humanistische patiënt nieuw leven in te blazen. En met pakweg 330.000 kijkers is dat niet bepaald mislukt. Lees verder op DeJaap >>>

Recensie: Jeroen Brouwers – Bittere Bloemen

Joep Smaling — Thu, 12 May 2011 21:07:59 +0000

Door Joep Smaling – Met Bittere Bloemen trekt Jeroen Brouwers alle stijlregisters open. De schrijver die toch al zo bekend staat om zijn bloemrijke taalgebruik, blijkt zijn woordenarsenaal nog verder te hebben uitgebreid. Het relaas van de hopeloos verliefde maar broze oud-rechter, ex-politicus en schrijver Julius Hammer is opgetekend in zinnen die de Nederlandse taal tot in de verste uithoeken verkennen en oprekken. De oude Brouwers toont zijn literaire overwicht met zoveel swung dat hij soms uit de bocht vliegt. De magistraat in ruste Julius Hammer is oud, versleten en wankel. Hij veracht niet alleen zichzelf maar ook zijn omgeving. Voor de moderniteit, die hij niet kan en wil bijbenen, heeft hij geen goed woord over. Tegen zijn zin in heeft zijn dochter hem geparkeerd op een cruiseschip dat de Middellandse Zee bevaart, waar hij omgeven is door het gekrijs en gebrul van vakantievierend plebs. Daar geeft hij zich over aan bespiegelingen over de ouderdom, de dood en zijn plaats in de wereld. Verrassing: zijn oud-studente Pearlene, waarop Hammer jarenlang heimelijk verliefd is geweest, blijkt aan boord te werken. Voor de laatste keer ontstaat er wat beweging in zijn leven. Nog een keer jaagt Hammer een illusie na. Hij zoekt het onbereikbare met in zijn mond een nare smaak; ‘de wrangheid van een heel leven dat uiteindelijk is tegengevallen.’ Lees verder op DeJaap >>>

Recensie: James Worthy van James Worthy

Bert Brussen — Thu, 28 Apr 2011 13:43:46 +0000

Debuterend schrijver James Worthy (30) heeft maar een obsessie: James Worthy. Vandaar ook dat de cover van zijn debuut, met de verrassende titel James Worthy, letterlijk vol staat met James Worthy. Het zal nu ook niemand meer verrassen dat de roman James Worthy, geschreven door James Worthy, vooral over James Worthy gaat. Dit klinkt als een recept voor het meest verschrikkelijke, zelfoverschatte, verminkte fröbelproza ooit, maar dat is het niet. James Worthy heeft namelijk een belangrijke reden om vol te zijn van zichzelf: hij kan echt grappig schrijven. Het is op zich al een knappe prestatie om ruim 180 pagina’s (wat overigens wel heel erg veel is, daarover later meer) over James Worthy te schrijven zonder dat dit de lezer uitdaagt met een cilinderblok van 1200 kilo naar huize Worthy te rijden en die zelfingenomen kop van Worthy in te slaan. Veel knapper is het dat Worthy pagina na pagina kan ouwehoeren over de meest puberale nonsens en elke drie zinnen zes keer het woord “neuken”, “sperma” en “James Worthy”, al dan niet met vermelding van het formaat van zijn pik, kwijt kan zonder dat het acnétrekkend vervelend wordt. Elke andere 30-jarige puber zou na tien pagina’s zijn vastgelopen in clichématig wannabe-gedrag, drie keer Kluun zeg maar, maar Worthy niet. Worthy is zo vol van zichzelf en heeft tegelijkertijd zo’n hekel aan alles, inclusief zichzelf, dat hij zijn vulgaire grootspraak op magistrale wijze over de top weet te trekken.

En dat houdt het luchtig en humoristisch. Lees verder op DeJaap >>>

Recensie boekenweekgeschenk Abdolah: De Kraai

Joep Smaling — Sat, 19 Mar 2011 15:26:46 +0000

Het boekenweekgeschenk van dit jaar, Kader Abdolahs De Kraai, wordt vrijwel unaniem bezeken door de literaire kritiek. Recensenten als Jeroen Vullings en Arjan Peters hebben problemen met de stijl, vormelementen of de (on)geloofwaardigheid van het geschetste ‘multicultisprookje’. De meeste kritiek is onterecht. Vorm en inhoud hangen nauw samen en een weeïg sprookje is het evenmin. Daarvoor schuurt er te veel. De Kraai is het verhaal van de Perzische vluchteling Refiq Foad die onderdak vindt in Nederland en daar handelaar wordt in afgekeurde koffie. Hij doet dat laatste puur voor het geld, want hij beschouwt zichzelf als schrijver. Hij wil het land waar hij per toeval terechtgekomen is – mensensmokkelaars rekenden het laagste tarief voor bestemming Nederland – leren kennen via de taal en literatuur. Foad is geen cynisch personage. Hij vindt veel mooi, prachtig en fantastisch, raakt in vervoering van een bos wapperend haar en wordt extatisch van een simpele handaanraking. Alleen de politieke situatie in Iran kan hij niet uitstaan. De sjah, later de geestelijke revolutionairen; hun politieke belangen zijn onverenigbaar met Foads communistische wereldbeeld. Hij vertrekt. Lees verder op DeJaap >>>