Uit de nieuwe plannen van GroenLinks blijkt duidelijk dat autorijden “fout” is en “ov-rijden” goed. De bedoeling is dan ook de autorijder zoveel mogelijk de trein in te jagen. Als rijbewijsloze reis is regelmatig met de trein. In Nederland is deze: vies, onveilig, te druk (meestal dankzij GroenLinks-types met irritante vouwfiets), vertraagd of niet rijdend, te duur en voorzien van vervelende forensen van het type “ik ga naar kantoor dat kun je wel zien aan mijn zombie-uitstraling en bescheten kleding die duidelijk maakt dat ik al jaren niet meer neuk”. Wie geld genoeg heeft kan eerste klasse reizen. Helaas wordt de treinreiziger nog geen vijf procent van de tijd gecontroleerd op het bezit van een geldig vervoersbewijs (op het traject Utrecht – Amsterdam is dit nog altijd één procent) waardoor je als eersteklasreiziger steeds weer door de NS met je neus op het feit wordt gedrukt dat zwartreizen loont en je als eerlijke kaartjeskoper gewoon een domme lul bent. Vandaar ook dat de eerste klas zo vaak volzit met bezitters van een tweedeklaskaartje die, mochten ze al worden gecontroleerd, alleen de mededeling krijgen dat ze naar de tweede klas moeten verhuizen. Reizen in de trein is kortom DE HEL. Mensen daar in willen jagen is ronduit kwaadaardig. Ik kan dan ook iedereen aanraden vooral met de auto te reizen, al was het maar om jezelf van de hel te redden. Ik zwijg nu nog over bussen, trams en metro’s.
Doorgaan met het eenzijdig hanteren van het bezuinigingsmes ”helpt geen zier”, vindt GroenLinks. Een echte doorbraak is nodig om het land toekomstbestendig te maken. Daarvoor moet er een belasting komen op kolen, kerosine, olie en diesel. Grote auto’s worden verder belast en groene auto’s bevoordeeld. Automobilisten moeten gaan betalen per kilometer en de partij ziet een spitsheffing ook wel zitten. Nieuwe wegen zijn uit den boze; investeren in het openbaar vervoer is het devies.
Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
hahahahahahahahahahahahahahahahahaha Continue reading »
Het was vóór 11 september. In Brussel zag ik welke boodschap er verkondigd werd in de achterafzaaltjes, hoe geïsoleerd de moslimgemeenschap leeft, hoe weinig interesse er is voor het land waarin ze wonen. In Brussel zag ik het gevaar. Over die vent van Toulouse wordt ook weer gezegd dat het een geïsoleerd geval is, maar dat is helemaal niet zo. Of er is een imam in Parijs die zegt: ‘Dit is niet de islam.’ Jawel, dit is júíst de islam.
Schrijver Arthur van Amerongen studeerde cum laude af in het Arabisch en het Hebreeuws en werkte jarenlang als Midden-Oostencorrespondent voor diverse media. Al die tijd was hij “linksig” en schreef hij het liefst vergoeilijkend over de islam. Hij won zelfs nog een prestigieuze dagbladprijs voor een serie reportages over Marokkanen in Amsterdam. Reportages met een positieve en progressieve toon. Toen hij zich een jaar lang onderdompelde in een Brusselse buitenwijk om een antwoord te krijgen op de vraag of er inderdaad zoiets als een oprukkende, extremistische islam bestaat, vielen de schellen hem van de ogen. Het resultaat was zijn boek Brussel: Eurabia. Weliswaar kreeg dit boek een plek op de longlist van de AKO-literatuurprijs, de schrijver zelf werd volledig kapot gemaakt omdat hij het had gewaagd kritiek te leveren op de islam. Hij kreeg nergens opdrachten meer, journalisten die hem interviewden weigerden hem principieel een hand te geven, een bekende Belgische krant noemde hem “Bataafse racist”, een verschillige Vara-televisiecolumnist riep openlijk op zijn boek te verbieden, en hij werd voorgoed weggezet als een “islambasher”. Continue reading »
De Waffen-SS heeft, ook in de buurt waar Günter Grass heeft gezeten, de gruwelijkste misdaden bedreven. De Waffen-SS had zo veel lol in het standrechtelijk ombrengen van Joden en ander gespuis, dat er sprake is geweest van ‘executietoerisme’. Van heinde en ver kwamen ze aangesneld om deel te nemen aan het Joden neermaaien. [...] Misschien is Günter Grass vandaag niet meteen een nazi en een antisemiet, maar in 1944 was hij dat wel. Het zou wel zo rechtvaardig zijn geweest als hem, bij de eerste stap op Tsjechische bodem, een kogel door de kop was geschoten. [...] Niet te vergeven valt dat hij zich nadien als een goeroe heeft ontwikkeld tot ‘het geweten van Duitsland’, die aan alle Duitsers ging uitleggen hoe fatsoen eruit ziet en op welke partij ze moesten stemmen. [...] Kritiek op Israël is vaak terecht [...] maar uit de mond van Günter Grass klinkt die vals en hol.
Snoeihard maar waar. De waarheid is hard. Gelukkig wil Max Pam deze harde waarheid wel vertellen. En terecht. In de Volkskrant.
Diogenes urineerde op mensen die hem beledigden, stak zijn middelvinger op, deed zijn behoeften waar het hem uitkwam en masturbeerde openlijk. Verlangens dienden namelijk direct bevredigd te worden, alleen zo kon men zich ervan bevrijden. Op Plato’s ideeënleer reageerde hij dan ook met een harde scheet, want hij had een broertje dood aan getheoretiseer. Heersende ideeën over fatsoen wees hij af, maatschappelijke conventies waren slechts constructies zonder algemene zeggingskracht. Dat gold in zijn ogen zelfs voor het onderscheid tussen het leven binnenshuis en buitenshuis, ook dat was een kunstmatig idee dat ontmaskerd moest worden. Aan eigentijdse exemplaren van deze radicale individualist avant la lettre die de schaamteloosheid tot levenswijze verhief, geen gebrek. Sterker nog, de verschraalde versies van deze halfmythische figuur hebben een publiek podium gekregen waarop zij hun kunstjes mogen vertonen. Denk aan de jongens en meisjes van de realitysoap Oh Oh Cherso, de website GeenStijl of aan de provocateurs van PowNews. Men draagt de onwetendheid als ereteken of brengt het nieuws met een dikke middelvinger en een gulle lach. Diogenes was een excentriekeling met een wijsgerige boodschap, de schaamtelozen van vandaag daarentegen zijn alledaagse mediaverschijningen geworden die zich wentelen in hun leeghoofdigheid als varkens in de modder. Er is niets wat hen in verlegenheid brengt. ‘Don’t know dont care’ is dan ook het iconische motto waarmee een invloedrijke blogger als Bert Brussen anderen de maat neemt; het cognitieve gebrek als unique sellingpoint.
Opzich wentel ik mij zelden in mijn leeghoofdigheid, al zal het niet delen van een “fatsoenlijke” mening als die van Hans Schnitzler voor Hans Schnitzler op hetzelfde neerkomen. Maargoed, hij is dan ook “filosoof” en draagt een zwarte coltrui, ik ben de hedendaagse Diogenes. Ofzoiets. Zijn hele column stond in de Volkskrant maar ook hier. Nu ben ik even pissen en in het openbaar masturberen.
Voor Rosanna was er nooit het minste vuiltje aan de lucht. Haar hele leven was een harmonieus samenzijn van genot en vrede. Hoe onvoorstelbaar zij dat soms zelf ook vond, ze leek voor het leven gemaakt. Het leven leek zelfs wel voor haar gemaakt, zoals het haar perfect paste, van ochtenddauw tot avondkrekels, elke dag weer opnieuw puur genot van opwindende energie. Als Rosanna sliep dan was dat als een blok, diep en droomloos, en altijd werd ze uitgerust wakker met alle zin in een nieuwe dag. Vanaf haar allereerste stapjes leek ze voor het succes geboren. Kruipen, staan, lopen, lezen, schrijven, rekenen, zingen, sporten en de liefde, het waren stukken van een puzzel waarvan de stukken altijd pasten. Voor Rosanna was het leren in het leven niets meer dan een logische opeenvolging van fasen waarin ze zich steeds verder perfectioneerde zonder dat zij ook maar in de greep zou kunnen komen van frustratie of mislukking. School was voor Rosanna een lange rij negens en tienen, zonder ooit enige twijfel of onzekerheid. De liefde was haar tweede natuur. Als mooiste meisje van de klas wilden alle jongens haar, prinses van het middelbare schoolbal, de hunkering van populaire jongens als warme was in haar handen. Haar maagdelijkheid verloor ze uit pure liefde en het was een bevredigende daad die haar leven completeerde zoals elke gebeurtenis dat had gedaan. De liefde ontving ze gulzig, vervulde haar verlangens en bevredigde haar lust. Liefde en lust leerde haar de toppen van genot bereiken, ze leverde zich over aan dat rijke genotsvolle leven. Als het bestaan an sich een naam had dan was het Rosanna. Lees verder op DeJaap >>>
1 “Heb je wel genoeg geneukt?”
2 “HAP HAP HAP!”
3 “Wat laat jij jezelf weer kennen”
4 “Jeetje, wat een storm van verontwaardiging komt er weer uit je pen”
5 Willekeurige Godwin
6 “JA MAAR JIJ…”
7 Voornaam verkleinen met “je” (“Bertje”)
8 “Maar wat vind je dan wel leuk?”
9 “Ja maar…was anders fout in de oorlog” (vul in: Telegraaf, persoonsnaam, bedrijf, iemands opa)
10 “Word je nooit eens moe van jezelf?”
Gebruikt u ook wel eens een van bovenstaande dooddoeners? Pleeg zelfmoord. Serieus. Doe het. Red uzelf. Nee echt! Doe het!
Niet teveel zweverige ideologie alsjeblieft, en neem je sociaal-culturele maakbaarheidsidee mee naar dromenland, verschillen bestaan.
*Snif*. Zo mooi, zo waar, zo glashelder. Ontroerend waar. Op VK.nl.
Noem het de humanistische reflex: wanneer een groep mensen in de samenleving in de hoek wordt gezet, ontstaat bij weldenkenden als vanzelf de neiging ze de hemel in te prijzen – het liefst in een museum. Deze week opende in Den Haag de expositie Polen, onze buren, die „een positiever beeld’’ van de Polen wil laten zien. Het is zo ongeveer zoals je het je voorstelt: ,,Chopin, componist en virtuoos pianist, Paus Johannes Paulus II, een grote steun voor de vakbond Solidarnosc, Polanski, die we allemaal kennen van zijn beroemde films als Rosemary’s baby en The pianist, en Copernicus, astronoom met een wereldschokkende theorie over het zonnestelsel, krijgen ook aandacht. (…) Een bekende Poolse voetballer en jeugdtrainer bij Feyenoord, Wlodzimierz Smolarek, kan in deze tijd van het EK-voetbal dat nu in Polen en Oekraine wordt georganiseerd natuurlijk niet ontbreken.’’ [...] Natuurlijk was daar ook Rutger van PowNews, die in een column van de Amsterdamse politieman John Beerman had gelezen dat een grote groep Polen en Roemenen een ,,brandend spoor van ellende’’ achterlaten. Onder de 1800 recent opgepakte verdachten, aldus de buurtregisseur, bevonden zich 317 Polen, 253 Roemenen en 206 Litouwers. ,,Eenmaal hier geproefd van onze onnozele politieke en burgerlijke goedgelovigheid, milde straffen en soms grenzeloze gastvrijheid, willen juist de verkeerden niet meer terug.’’ Daar zag je op de Haagse expositie – raar was dat – niets van terug. [...] Waarom kost het zoveel moeite reële maatschappelijk problemen precies dat te laten zijn – reële maatschappelijke problemen? [...] De expositie Polen, onze buren is pijnlijk naïef. Denken de organisatoren echt dat iemand vol vooroordelen bij het zien van een paar Poolse voetbalschoenen beseft dat hij niet alle Polen over één kam moet scheren – toch maar eens een film van Polanski huren?
Online is ie niet bepaald populair die Bas Heijne, maar ik vind hem regelmatig enorm ware dingen schrijven op NRC.nl. Zoals deze keer over de meer dan weerzinwekkende tentoonstelling over Polen omdat de zieke politiek correcte elite nou eenmaal liever niet heeft dat u de huidige problematiek met MOE-landers zomaar hardop benoemt. Dat zou alleen maar mensen kwetsen. Gelukkig schrijft Bas Heijne in NRC Handelsblad en gelukkig wordt dat blad uitsluitend gelezen door dichtgetike politiek correcten van het soort dat dit soort zieke tentoonstellingen organiseert. Misschien helpt het. Ooit. Op een dag. Heel misschien eventueel.
Documentairemaakster Meral Uslu maakte, met extreem weinig budget, de semi-documentaire-speelfilm Snackbar. De film is gebaseerd op feiten over een groep rondhangjongeren van Marokkaanse afkomst bij een snackbar in Amsterdam-West. De film vertoont niet bepaald een fraai beeld van de jongeren. Volkskrant-recensent Bor Beekman noemt ze (in een interview met Uslu) “overlopend van zelfmedelijden, agressief, narcistisch, onaardig voor hun moeder, seksistisch, grof tegen hun Marokkaanse meisjes en ze zijn niet eens solidair met elkaar: als hun vriend ligt dood te bloeden, lopen ze snel weg.” Volgens Uslu is dat nou eenmaal “de realiteit van het harde straatleven”. Snackbar, geselecteerd voor het Filmfestival van Berlijn, draait weliswaar in de bioscopen maar komt niet op televisie: er was geen omroep die er aan mee wilde werken (tevens de reden dat er geen budget was). Uslu: “Zes omroepen hebben het script afgewezen. Redenen? Te rauw, te heftig taalgebruik, te veel personages. De dramaturgen konden zich niet identificeren. Een zei: dit is voer voor de PVV. Ze waren uit op een politiek correctere film.” Duidelijker kun je het failliet van de publieke omroepen niet beschrijven. Jezelf met belastinggeld in leven houden maar vervolgens weigeren dat wat realiteit is in de samenleving waar die belastingbetalers wonen te laten zien. Politieke correctheid uit een tijd dat verzuiling, verheffingsdenken en het voorspiegelen van niet bestaande paradijsjes nog bon ton waren. Het is diep treurig. Wel de handen stuk klappen als een Nederlandse acteur van Marokkaanse afkomst een Gouden Kalf wint voor zijn prima acteerprestaties, maar te laf zijn om te doen wat óók bij de taak van de publieke omroep hoort: de andere kant van de medaille tonen. We mogen God op onze blote knietjes danken dat er filmmakers zijn als Uslu die bereid zijn hun nek uit te steken om de realiteit onverbloemd en onversneden aan ons te tonen.
Waarom ik niet geloof in de democratie. Die vraag stellen mensen mij. Niet direct aan mij maar verhuld, via een omweg, verpakt in een opinie. “Populisme wil de democratie kapot maken!”, schrijven ze dan. Of: “Voor de populist kan de kloof tussen burger en overheid niet groot genoeg zijn!”. U zult begrijpen dat ik in dit verhaal de populist ben. Dat vind ik zelf niet perse maar de mensen die bovengenoemde opinies schrijven vinden dat wel. Die vinden sowieso al snel dat iedereen met een andere mening een populist is. Zelf hebben ze uiteraard de volledige waarheid in pacht, weten ze wat fatsoenlijk is en houden ze van gesubsidieerde cultuur. Dat terzijde. Ik geloof dus nog steeds niet in de democratie. Aan het huidige democratische stelsel is maar weinig democratisch. Het komt er in het kort op neer dat de grootste aantallen eens per vier jaar mogen bepalen wie de meeste macht in het parlement krijgt om daar niet te doen wat ze hebben beloofd. De ministers, de staatssecretarissen, de premier, de rechters, de politiecommissaris, de wethouders, de burgemeesters, de voorzitter van de raad van state, de staatsraden, de bazen van de publieke omroepen, de baas van het COA, de CEO’s van bedrijven waarin de overheid een meerderheidsbelang heeft, de topambtenaren, gevangenisdirecteuren, woningbouwcoöperatiedirecteuren, Eerste Kamer-leden, VN-afgezanten, ontwikkelingshulpbaasjes, ze worden allemaal benoemd. Niet gekozen. Ze worden wel betaald met overheidsgeld, of deels betaald met overheidsgeld. Maar u mag ze niet kiezen. Lees verder op DeJaap >>>
‘Het zal wel een Oosteuropeaan zijn. Die lachen ons vierkant uit en komen naar Nederland om, zoals ze dat noemen, gratis te kunnen shoppen’. Vorige week nog, sprak de politieman, werd er een Pool gepakt die op het bureau de agenten lachend over hun schoenen stond te pissen. Waarom? Diender D.A.M. (zijn naam blijft even anoniem), zwaar gefrustreerd: ‘Omdat de straffen hier te laag zijn, ze krijgen twee weken taakstraf en hebben het in onze cellen beter dan thuis.’
Aldus Jort Kelder, toch niet iemand die bekend staat vanwege zijn populistische opvattingen, op zijn eigen weblog nadat hij in restaurant Dauphine is beroofd van zo’n beetje alles. Welterusten Nederland!
Epic to the max. Een verslaggever van Editie NL gaat een itempje draaien bij de Fontys Hogeschool voor Journalistiek (FHJ) in Tilburg. Vandaag bleek namelijk dat hbo’-studenten bedreofent slegt sijn in chramatieka, spellun, lesuh en sgrijfuh. Niet alleen InHolland-studenten. Dat had niemand verwacht natuurlijk, gezien het fantastische Nederlandse onderwijssysteem. Enfin, verslaggever naar de FHJ, want studenten journalistiek dus leuker jennen voor lol-itempje. Prima item op zich. Studenten wordt gevraagd woorden te spellen en de meesten doen dat goed. Niks aan de hand. Toch niet: “Een docent weigerde nog verder mee te werken, een student die het woord “onmiddellijk” voor onze camera fout spelde dreigde met de Raad voor de Journalistiek”. LOLWUT? Het woord “onmiddellijk” niet kunnen spellen en dan dreigen met De Raad (oei! De Raad! Daar zal RTL van wakker liggen!)? Een docent, medeverantwoordelijk voor het feit dat zijn studenten het woord “onmiddellijk” niet kunnen spellen, die boos wegloopt? Tsja. Dan kun je nog zo veel topics over hbo-leed schrijven, tegen dit soort totaalgepruts doe je als stukjesschrijver helemaal niks. Was ik ouder/verzorger en zat mijn kind/pupil op de FHJ dan haalde ik het daar vanaf. Onmiddellijk. Of onmidelijk, je weet tog.
Gisteren kwam de raad voor het Openbaar Bestuur met het advies aan openbare besturen “vaker social media in te zetten”. In het persbericht staat: “Sociale media zijn een zeer bruikbaar en binnen de samenleving geaccepteerd en populair instrument met een enorm potentieel bereik om initiatieven te ontwikkelen die het vertrouwen [van de burger in de overheid] kunnen vergroten.” De baas van deze Raad voor het Openbaar Bestuur heet Jacques Wallage (PvdA). Onlangs kwam de sociaaldemocraat Wallage in het nieuws omdat hij als commissaris van PostNL samen met medecommissaris Wim Kok (PvdA) grote bonussen voor PostNL-bestuurders had goedgekeurd (ironisch genoeg op hetzelfde moment dat postbestellers die door PostNL nauwelijks krijgen betaald te horen kregen dat ze nog minder betaald zouden krijgen). Een van de belangrijkste redenen voor burgers om geen vertrouwen meer te hebben in de overheid zijn de bonusverrijkingsacties van sociaaldemocratische commissarissen die tijdens hun politieke loopbaan altijd de mond vol hadden over “solidariteit” en “minder bonussen”. Dat uitgerekend één van de grootste vertrouwenskloofveroorzakers in onze democratie als baas van een Raad voor Openbaar Bestuur de wereld komt vertellen dat “social media de kloof tussen burger en overheid kan verkleinen” moet wel cynisch zijn bedoeld. Uiteindelijk kun je alleen nog maar hopen dat deze kloof in ieder geval op de social media voor altijd groot blijft. Zij de democratie, of wat er nog van over is, wij de social media.
Het is ongeveer zes jaar geleden dat de oprichter van Twitter zijn allereerste tweet plaatste. Inmiddels hebben meer dan vijf miljoen Nederlanders een Twitter-account en worden er wereldwijd meer dan 250 miljoen tweets per dag verstuurd. NRC Handelsblad vond het anno 2012 ook maar eens tijd worden uit te leggen wat dat precies is, dat zogenaamde “twitter”. Lekker handig: eerst de lezer bangmaken middels een ANONIEM hoofdredactioneel schrijven en vervolgens uitleggen wat je er mee kunt doen. Volgende week in NRC Handelsblad: een gratis eBook van Ernst Jan Pfauth over hoe je moet bloggen, want dat is enorm nieuw, bloggen en gaat heel groot worden. Oh wacht…
Just another damn lie. One of many.
Er zijn veel pathetische dingen in de wereld. Romantische comedy’s, vrouwen, kinderen, het oeuvre van Kluun en Paulien Cornelisse, politiekcorrecten, 3FM Serious Request, singersongwriters, Freek de Jonge, de Tros, Yvon Jaspers, God, hipsters, een twittergala in Spui 25, lekkere wijven die op zingende gitaarspeeljongens vallen, lekkere wijven die niet op mij vallen, mannen met tattoo’s, De Pers-redactieleden die openlijk om geld bedelen voor een online doorstart, alles wat te maken heeft met de NVJ, gala’s, prijzen voor journalisten, een lintje van de koningin, trouwen, conservatieve politici, gesubsidieerde kunst en mensen die liever “een ritselende papieren krantje bij hun kopje ochtendkoffie lezen” dan de krant gewoon normaal van een tablet lezen. Tevens schijnt het pathetisch te zijn als je met je twitterverslaving stopt en in een artikel uitlegt waarom. Het zal wel. Persoonlijk hecht ik er altijd veel belang aan uit te leggen waarom ik radicaal met iets stop. Ooit maakte ik de radicale ommezwaai van politiek links naar politiek rechts. Er was niemand die dat pathetisch vond, wel werd ik op slag gehaat door mensen die al die tijd hadden geroepen “tolerant” en mijn “vriend” te zijn. Ondanks dat ik ze geen uitleg verschuldigd was, hechtte ik er ook toen belang aan uit te leggen waarom ik de radicale ommezwaai maakte. Ze zijn nooit bereid geweest om te luisteren. God zij dank, het feit dat ze mijn verhaal niet wilden aanhoren was tegelijk mijn uitleg. Lees verder op DeJaap >>>
Sanoma heeft een nieuwe site gelanceerd. Deze site moet alle andere sites overbodig maken en eindelijk weer eens wat van Sanoma op de internetkaart zetten (behalve nu.nl zijn de overige 1563 duurbetaalde online producten van Sanoma geen succes geworden). De nieuwe site heet “WTF”. U denkt dan: “What the fuck”. Dat denkt iedereen maar uit betrouwbare bron weet ik inmiddels dat de site dus beslist géén “What te fuck” mag heten. Sanoma is namelijk bang dat “what the fuck” adverteerders afschrikt. Serieus. Mensen kunnen ook “reageren”. Op NuJIJ.nl. NuJIJ.nl is een online verzameling complottheoretici, psychoten, randdebielen, gekkies en stalkers van niveau Zeer Moeilijk Opvoedbaar. Dat zal zeker geen adverteerders afschrikken. Zo’n strategie dus. Sanoma ten voeten uit. Wel veel willen, weinig durven, net niks snappen. Tsja. Ik wens Sanoma veel succes met hun nieuwe zoveelste herziene versie van Spot.nl. Conservatief bedrijfsmatig dichtgetikt denken gaan nooit samen met creatief, vernieuwend en authentiek online ondernemen. Als er iets is wat bedrijven de afgelopen jaren hebben kunnen leren van de zolderkamercowboys die wél succesvol waren is het dat wel.
Update: Persbericht van Sanoma: “De naam van de site staat voor Wat Tekst en Foto’s en is tevens een duidelijke knipoog naar de Engelse betekenis van de afkorting What the Fuck”. Oh mijn God… Zouden ze bij Sanoma wel weten wat “facepalm” betekent?
Recente reacties